Borys Lusin


Borys Lusin w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Borys Lusin (ur. 29 maja 1913 k. Sum, zm. 1977) – generał major Armii Czerwonej służący w LWP.

Absolwent Szkoły Dowódców Broni Pancernej, dowódca plutonu czołgów, potem batalionu. Szef sztabu brygady czołgów. Podczas wojny sowiecko-niemieckiej 1941-1944 walczył na Froncie Białoruskim. Od 25 kwietnia 1944 pułkownik, po wojnie zastępca szefa sztabu Broni Pancernej w Północnej Grupie Wojsk Armii Czerwonej w Niemczech, 1949 ukończył akademickie kursy broni pancernej w Moskwie i został szefem sztabu dywizji pancernej. 30 grudnia 1950 skierowany do służby w Wojsku Polskim na stanowisku szefa wydziału operacyjnego Dowództwa Wojsk Pancernych WP. Od 28 października 1953 szef sztabu Dowództwa Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych WP. W sierpniu 1956 mianowany generałem majorem wojsk pancernych. W listopadzie 1956 zakończył służbę w WP i wyjechał do ZSRR.

Odznaczenia | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 383-384.
Na podstawie artykułu: "Borys Lusin" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy