Boston Celtics


Boston Celtics w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Boston Celtics

Boston Celtics – amerykański klub koszykarski uczestniczący w rozgrywkach ligi NBA, w której są członkami Dywizji Atlantyckiej (Konferencja Wschodnia). Swoje mecze rozgrywa w hali TD Garden. Celtics są najbardziej utytułowaną organizacją w NBA – zdobyli 17 tytułów mistrzowskich[1]. Ich zawodnicy otrzymali łącznie 10 tytułów najbardziej wartościowego zawodnika sezonu, a 28 osób związanych z Celtics jest członkiem koszykarskiej galerii sław[2].

Klub powstał w 1946 roku w Bostonie, współtworząc ligę BAA, która trzy lata później przekształciła się w NBA. W pierwszych latach istnienia zespół prowadził Red Auerbach, a gwiazdą zespołu był Bob Cousy. Nieco później do drużyny dołączył Bill Russell, który wkrótce objął też stanowisko głównego i grającego trenera. Za ich czasów, Celtics zdobyli 11 tytułów mistrzowskich, dominując resztę ligi. W końcówce lat 70., w Bostonie pojawił się Larry Bird, który doprowadził Celtics do trzech tytułów mistrzowskich. Jego rywalizacje z Magikiem Johnsonem w owych latach, stały się klasykiem światowej koszykówki[3]. Po zakończeniu kariery przez Birda w 1993 roku, Celtics przeżywali kryzys, jednakże wszystko zmieniło się, gdy wybrali oni w drafcie NBA 1998 Paula Pierce’a. Przez 9 kolejnych lat drużyna wracała powoli do dawnej sławy. W 2007[4] roku zawodnikami Celtics zostali Kevin Garnett i Ray Allen, którzy wraz z Pierce’em stworzyli tzw. Wielką Trójkę. Ówczesny sezon zasadniczy, Celtics zakończyli z bilansem 66–16, zwyciężając o 40 spotkań więcej niż sezon wcześniej. Dotarli do Finałów NBA, gdzie to pokonali wynikiem 4:2 Los Angeles Lakers. Tym samym zdobyli kolejny – 17 tytuł mistrzowski, po 22 latach przerwy. W 2010 roku, Celtics awansowali do Finałów NBA i prowadzili już 3:2[5], jednakże przegrali ostatecznie w 7 meczach z Los Angeles Lakers[6].

Spis treści

Historia | edytuj kod

1946–1950: Pierwsze lata | edytuj kod

Boston Celtics zostali utworzeni w 1946, przez prezydenta Boston Garden-Arena Corporation Waltera A. Browna i dołączyli do Basketball Association of America, stając się też po połączeniu BAA i National Basketball League członkiem nowej ligi, National Basketball Association[7]. W 1950 roku Celtics stali się pierwszym zespołem, który wybrał w drafcie afroamerykańskiego gracza, którym stał się Chuck Cooper[8]. W 1951 roku, Brown stał się właścicielem Boston Bruins z National Hockey League, kiedy to ich poprzedni zarządca Charles Adams borykał się z problemami finansowymi. Brown posiadał już wówczas dwie zawodowe drużyny, które rozgrywały swoje mecze w Boston Garden.

1950–1969: Lata Auerbacha i Russella | edytuj kod

Prawie od początku istnienia drużyną kierował trener Arnold „Red” Auerbach. Za jego kadencji Celtics zdobyli dziewięć tytułów mistrzowskich NBA, z czego osiem zostało wywalczonych rok po roku. Pierwszy znaczącym posunięciem transferowym Auerbacha było pozyskanie w 1951 znakomitego rozgrywającego Boba Cousy. Kilka lat później oddał do St. Louis Hawks dwóch doświadczonych zawodników, Eda Macauleya i Cliffa Hagana, w zamian za prawo pierwszego wyboru w drafcie przed sezonem 1956–1957, zyskując w ten sposób 208-centymetrowego Billa Russella, grającego na pozycji środkowego. Auerbach zaangażował również K.C. Jonesa i Tommy’ego Heinsohna. Po roku korzystając z przysługującego Celtics wyboru w pierwszej rundzie draftu, dodał do ekipy obrońcę, Sama Jonesa. Z tymi zawodnikami Auerbach zdominował ligę w latach 60. Po zakończeniu sezonu 1965-1966 Auerbach przekazał swoje obowiązki Russellowi, który stał się pierwszym w NBA czarnym głównym trenerem. Pod wodzą Russella, pełniącego przez trzy sezony podwójną rolę trenera i zawodnika, Boston Celtics wywalczyli mistrzostwo ligi jeszcze dwa razy.

1970–1978: Duet Heinsohn-Cowens | edytuj kod

Dorobek ten powiększył się o dwa tytuły w latach 70., gdy trenerem był Heinson, a czołowymi zawodnikami John Havlicek i Dave Cowens. Jednak bostończycy już w sezonie 1977-1978 uzyskali poniżej 50% zwycięstw.

1979–1993: Era Larry’ego Birda | edytuj kod

Auerbach, mając prawo pierwszego wyboru w drafcie zdecydował się na Larry’ego Birda. Następne posunięcie Auerbacha polegało na dość skomplikowanym „handlu wymiennym” z Golden State Warriors. „Red” oddał im dwa prawa wyboru w drafcie za środkowego Roberta Parisha oraz wybór nr 3, który został wykorzystany później na Kevina McHale’a. Auerbachowi udało się też pozyskać obrońców, Dennisa Johnsona i Danny’ego Ainge'a. W tym składzie Celtics, pod wodzą Larry’ego Birda, pięciokrotnie walczyli wówczas w finałach NBA, trzy razy zdobywając mistrzostwo ligi.W 1986, dwa dni po drafcie, umarł utalentowany Len Bias na skutek przedawkowania narkotyków, w 1992 kontuzja wyeliminowała z gry Larry’ego Birda, a w lecie 1993 zmarł nowy lider drużyny, Reggie Lewis. Te wydarzenia zapoczątkowały wielki kryzys w zespole.

1993–2007: Przebudowa zespołu | edytuj kod

W 1997 Auerbach ściągnął do Bostonu trenera Ricka Pitino, który wcześniej pomógł wrócić do świetności New York Knicks, a następnie doprowadził drużynę uniwersytetu Kentucky do mistrzostwa uczelnianej ligi NCAA. Pitino dokonał gruntownej przebudowy Boston Celtics angażując młodych graczy. Trzon zespołu tworzyli: dwaj utalentowani debiutanci – rozgrywający Chauncey Billups (obecnie zawodnik Detroit Pistons) i wszechstronny Ron Mercer, grający wcześniej w drużynie uniwersytetu Kentucky, a także młodzi skrzydłowi Antoine Walker i Eric Williams oraz środkowy Travis Knight. Niestety, duże rotacje kadrowe nie przyniosły efektów. Po rezygnacji Pitino w 2001, zespół prowadzili kolejno: Jim O’Brien, Danny Ainge i w końcu Doc Rivers, a zespół przechodził bezustanną przebudowę. Wskutek tego, największym sukcesem w ciągu ostatnich 15 lat był zaledwie finał konferencji w 2002.

W 2006 Celtowie pozyskali nowego gracza wybrany z numerem 21 w drafcie. Był to Rajon Rondo który został wysłany do Phoenix Suns jednak natychmiast został odesłany do Bostonu. W swoim drugim sezonie stał się graczem pierwszej piątki, a zespół z wielkimi gwiazdami: Paulem Pierce’em, Kevinem Garnettem i Rayem Allenem, w składzie sięgnął po mistrzowskie pierścienie. Obecnie uznawany za jednego z najlepszych rozgrywających NBA.

2007–2013: Wielcy Celtowie | edytuj kod

2007 rok przyniósł największe pozytywne zmiany w składzie od lat. Do zespołu zaangażowano dwie wielkie gwiazdy: Kevina Garnetta i Raya Allena. Wraz z Paulem Pierce’em i Rajonem Rondo stanowili oni trzon Celtów, których od początku stawiało się w gronie faworytów ligi w sezonie 2007-2008. Sezon zasadniczy Celtics zakończyli na pierwszym miejscu w lidze, odnosząc najwięcej zwycięstw (bilans 66-16). W fazie play-off bostończycy, mający zapewnioną przewagę własnego boiska, rozegrali aż 20 meczów (Lakers – 15), zwyciężając kolejno Atlanta Hawks 4-3, Cleveland Cavaliers 4-3 i Detroit Pistons 4-2, i po raz pierwszy od 1987 wystąpili w finałach ligi, spotykając się z odwiecznymi rywalami – Los Angeles Lakers. Zakończyli je zwyciężając w serii 4-2, a w ostatnim, szóstym meczu w swojej własnej hali deklasując przeciwników 39 punktami (131-92). MVP finałów został ogłoszony Paul Pierce.

W sezonie 2009-10 Celtics ponownie – pomimo dopiero czwartego miejsca w Konferencji Wschodniej po sezonie zasadniczym – dotarli do finałów NBA, w których zmierzyli się z Lakers. W siedmiomeczowej serii Celtics ostatecznie przegrali 3:4.

W sezonie 2010-11 do klubu dołączył Shaquille O’Neal. Zespół z Bostonu zakończył jednak sezon na półfinale konferencji, przegrywając 1-4 z Miami Heat.

Rok później gracze Celtics postraszyli Heat w finale konferencji. Jednakże pomimo prowadzenia w serii 3-2, Boston przegrał 3-4 ,a po sezonie, do zwycięzców tej serii dołączył rzucający obrońca Celtics Ray Allen.

W sezonie 2012-13 Boston odpadł już w pierwszej rundzie playoffs, przegrywając z New York Knicks 2-4. Pracę w klubie stracił Doc Rivers, a do Brooklyn Nets w wyniku transferu odeszli Kevin Garnett, Paul Pierce i Jason Terry.

Stanowisko Riversa objął Brad Stevens, trener uniwersyteckiej drużyny Butler Bulldogs. Przez sezony 2013-14, 2014-15 i 2015-16 w klubie dokonywano zmian w składzie. Celtics raz nie dostali się do playoffs, a dwa razy zakończyli sezon na 1. rundzie.

W sezonie 2016-17 prowadzeni przez Isaiaha Thomas gracze z Bostonu uzyskali najlepszy wynik w konferencji wschodniej, notując 53 zwycięstwa. W playoffs pokonali Chicago Bulls 4-2 oraz Washington Wizards 4-3 i dotarli do finału konferencji, po raz pierwszy od 2012 roku. Ulegli w nim 1-4 Cleveland Cavaliers.

W drafcie 2017 roku, Boston Celtics wybrali z trzecim numerem Jaysona Tatuma.

Nazwa | edytuj kod

Celtowie to rdzenni mieszkańcy obszarów zachodniej Europy – Irlandii, Bretanii i Wysp Brytyjskich. Nazwa nawiązuje w ten sposób do licznych emigrantów, głównie irlandzkich, spośród których rekrutuje się trzon ludności zamieszkującej północno-wschodnie stany USA, w tym Massachusetts. Do tej tradycji nawiązuje także logo klubu – Lucky the Leprechaun.

Zawodnicy | edytuj kod

 Z tym tematem związana jest kategoria: Koszykarze Boston Celtics.

Skład na sezon 2020/21 | edytuj kod

Stan na 7 luty 2021[9]

Boston Celtics Trener: Brad Stevens
Asystenci: Jerome Allen • Brandon Bailey • Jay Larrañaga • Joe Mazzulla • Scott Morrison • Jamie Young

Trenerzy | edytuj kod

Główni trenerzy | edytuj kod

Stan na koniec sezonu 2017/18

Asystenci trenerów | edytuj kod

Zastrzeżone numery | edytuj kod

Włączeni do Koszykarskiej Galerii Sław | edytuj kod

(W nawiasie lata występów w klubie)

Włączeni do Koszykarskiej Galerii Sław FIBA | edytuj kod

Areny | edytuj kod

Boston Garden TD Garden


Statystyki | edytuj kod

Statystyczni liderzy NBA | edytuj kod

Liderzy wszech czasów klubu | edytuj kod

Sezon regularny

(Stan na 15 lutego 2017, a na podstawie[32])
pogrubienie – oznacza nadal aktywnego zawodnika
kursywa – oznacza nadal aktywnego zawodnika, występującego w innym klubie

Nagrody i wyróżnienia | edytuj kod

Sezon | edytuj kod

NBA All-Star Weekend | edytuj kod

^ – nie wystąpił z powodu kontuzji

Sukcesy | edytuj kod

Poszczególne sezony | edytuj kod

Na podstawie:[48]. Stan na koniec sezonu 2019/20

Przypisy | edytuj kod

  1. Finały NBA. Lakers tytuł numer 16, gonią Celtics (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-01-31].
  2. Hall of Famers (ang.). celtics.nba.com. [dostęp 2013-01-31].
  3. 30 years ago, Larry Bird and Magic Johnson's matchup changed basketball (ang.). ww.indystar.com, 2009-03-26. [dostęp 2013-01-30].
  4. Im-posing! Pierce, Allen and Garnett Mug for Cameras in Waltham (ang.). celtics.nba.com, 2007-09-11. [dostęp 2013-01-31].
  5. Finał NBA. Celtics o krok od mistrzostwa! (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-01-31].
  6. Los Angeles Lakers mistrzami NBA! (pol.). [dostęp 2013-01-31].
  7. Celtics Related Books (ang.). nba.com/celtics. [dostęp 2013-01-31].
  8. Earl Lloyd – First Black Coach (ang.). [dostęp 2013-01-31].
  9. Celtics 2020-21 Season Roster (ang.). nba.com. [dostęp 2021-02-07].
  10. John Russell Coaching Record, nba.com/celtics. Retrieved November 4, 2010
  11. Doggie Julian Coaching Record, nba.com/celtics. Retrieved November 4, 2010
  12. Red Auerbach Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  13. Bill Russell Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  14. Tom Heinsohn Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  15. Tom Sanders Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  16. Dave Cowens Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved November 4, 2010
  17. Bill Fitch Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  18. K.C. Jones Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  19. Jimmy Rodgers Coaching Record, nba.com/celtics. Retrieved November 4, 2010
  20. Chris Ford Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  21. M.L. Carr Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  22. Rick Pitino Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  23. Jim O’Brien Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved November 4, 2010
  24. John Caroll Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  25. Doc Rivers Coaching Record, basketball-reference.com. Retrieved October 28, 2010
  26. Boston Celtics Player Statistics: Bob Houbregs (ang.). celtic-nation.com. [dostęp 15 lutego 2017].
  27. NBA Rebounds Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  28. NBA Assists Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  29. NBA Steals Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  30. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for Field Goal Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  31. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for Free Throw Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  32. Boston Celtics Career Leaders (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 15 lutego 2017].
  33. a b NBA Championships: Year by Year Champions (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  34. NBA Rookie of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  35. NBA Sixth Man of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  36. NBA Defensive Player of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  37. NBA Coach of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  38. NBA Executive of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  39. a b c All-NBA Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  40. a b All-Defensive Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  41. NBA History - All-Rookie 1st Team (ang.). espn.go.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  42. NBA History - All-Rookie 2nd Team (ang.). espn.go.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  43. Boston Celtics All-Star Game Selections (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  44. NBA ALL-STAR ROOKIE ROSTERS (ang.). nba-allstar.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  45. ALL TIME COACHES LIST NBA ALL STAR GAME (ang.). ba-allstar.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  46. NBA All-Star Game MVP's (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  47. a b NBA & ABA All-Star Game Contest Winners (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  48. Boston Celtics Franchise Index (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2020-09-30].
  49. Koronawirus w NBA. Rozgrywki zawieszone na miesiąc. Scenariusze dla ligi (pol.). www.sportowefakty.wp.pl. [dostęp 2020-03-13].
  50. W końcu znamy konkretny plan (pol.). www.mvpmagazyn.pl. [dostęp 2020-06-04].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (klub koszykarski):
Na podstawie artykułu: "Boston Celtics" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy