Broń małokalibrowa


Broń małokalibrowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Broń małokalibrowa – rodzaj broni strzeleckiej, przystosowanej do amunicji małokalibrowej, a także której kaliber jest nie większy niż 11,43 mm (0,45 cala)[1].

Broń małokalibrową ze względu na rodzaj wykorzystywanej amunicji możemy podzielić na[2]:

Ponadto broń małokalibrową możemy podzielić jeszcze na broń[3]:

  • indywidualną, która stanowi uzbrojenie osobiste pojedynczych żołnierzy (pistolety, pistolety maszynowe, karabiny i karabinki),
  • zespołową, stanowiącą uzbrojenie pododdziału i wymagająca przynajmniej dwuosobowej obsługi (karabiny maszynowe).

Przypisy | edytuj kod

  1. Stanisław Kochański: Małokalibrowa broń samoczynna. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1989, s. 9.
  2. Stanisław Kochański: Broń strzelecka lat osiemdziesiątych. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1985, s. 23. ISBN 83-11-07200-0.
  3. Stanisław Kochański: Małokalibrowa broń samoczynna. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1989, s. 17.
Na podstawie artykułu: "Broń małokalibrowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy