Bronisław Polityński


Bronisław Polityński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bronisław Bolesław Polityński (ur. 3 października 1884 w Zagórzu, zm. 3 listopada 1977) – major piechoty Wojska Polskiego, urzędnik, starosta.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Bronisław Polityński[1] urodził się 3 października 1884 w Zagórzu jako syn wdowca Bolesława Polityńskiego (powstaniec styczniowy z 1863, zm. 1888[2]) i Franciszki Dębowskiej (gospodyni[3], młynarka)[4][5]. Jego bratem był Bolesław Zygmunt, ciotką była Maria Dębowska, po mężu Krzyżanowska, a kuzynem Julian Krzyżanowski. W 1906 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Michał Drwięga, Marian Placzek, Michał Stepek, Ryszard Zacharski, Tadeusz Zaleski)[6][7][8].

Został oficerem c. i k. armii. Został awansowany na stopień porucznika rezerwy z dniem 1 sierpnia 1917[9]. U kresu I wojny światowej w 1918 był oficerem rezerwy 45 Pułku Piechoty Austro-Węgier w Sanoku[10].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, za co otrzymał Krzyż Walecznych.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 187. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 78 pułk piechoty w Baranowiczach[11]. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu sztabowego[12][13]. W 1924 został przeniesiony do 50 pułku piechoty w Kowlu na stanowisko dowódcy III batalionu, detaszowanego w Sarnach[14]. 28 stycznia 1925 dowódca Okręgu Korpusu Nr II, generał dywizji Jan Romer udzielił mu pochwały za „celowe zorganizowanie przygotowań mobilizacyjnych”[15]. W maju 1927 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II[16]. Następnie został przeniesiony do 65 pułku piechoty w Grudziądzu na stanowisko komendanta kadry batalionu zapasowego[17]. W marcu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII[18], a z dniem 30 września tego roku przeniesiony w stan spoczynku[19]. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łańcut. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr X. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[20].

Uzyskał tytuł magistra[21]. Sprawował urząd starosty powiatu łańcuckiego. W 1930 był pracownikiem starostwa powiatowego w Łańcucie[22]. W latach 30. pracował jako urzędnik w starostwie powiatu sanockiego i w tym czasie był delegatem obwodu powiatowego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej[23][24][25][26].

W 1939 był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”[27][28]. W sierpniu 1939 pełnił stanowisko komendanta gmachu starostwa powiatu sanockiego i w tym czasie został przedstawiony do odznaczenia Srebrnym Krzyżem Zasługi przez wizytującego rejon premiera RP, Felicjana Sławoj Składkowskiego[29].

Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej został zmobilizowany do Batalionu „Sanok” Obrony Narodowej; później przedostał się na Węgry, gdzie był internowany do 1945[30].

W 1946 zaangażował się w próbę reaktywacji Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku[31][32]. Był jednym z założycieli stowarzyszenia „Towarzystwo Domu Żołnierza Polskiego w Sanoku”, zarejestrowanego 12 marca 1946[21].

W 1953 był pracownikiem umysłowym Rejonu Eksploatacji Dróg Publicznych w Sanoku[5]. W listopadzie 1956 został wybrany członkiem obwodowej komisji wyborczej nr 2 w Sanoku[33]. W okresie PRL jako emeryt zamieszkiwał przy ulicy Emilii Plater 2 w Sanoku[34]. Pobierał także rentę[35].

Z żoną Bronisławą z domu Albert[36] miał syna Mieczysława (ur. 1913, urzędnik prywatny, od 25 marca 1940 żonaty z Janiną Kirklewską[37], aresztowany przez Niemców 27 maja 1940 i osadzony w obozie Auschwitz-Birkenau)[38][39], córki Zofię Bronisławę (ur. 1915, od 1937 zamężna z Michałem Dietrichem)[40], Stefanię Kazimierę (ur. 1917, od 1938 zamężna z Tadeuszem Borczykiem)[41]. Zmarł 3 listopada 1977 i został pochowany na Cmentarzu Bonifratrów w Katowicach[42]. Obok została pochowana Stefania Jurek z domu Polityńska (1917-2010)[43].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

polskie

austro-węgierskie

Przypisy | edytuj kod

  1. W ewidencji wojskowych c. k. armii był określany w języku niemieckim jako „Bronislaus Polytinski”.
  2. Bolesław Polityński został pochowany na Starym Cmentarzu w Zagórzu.
  3. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1900/1901 (zespół 7, sygn. 27). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 304.
  4. CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1901/1902 (zespół 7, sygn. 29). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 460.
  5. a b Księga przynależnych do gminy Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka. s. 401 (poz. 320).
  6. 25. Sprawozdanie Dyrektora C. K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1905/1906. Sanok: 1906, s. 51.
  7. Kronika. „Gazeta Sanocka”, s. 3, Nr 131 z 1 lipca 1906. 
  8. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2016-03-23].
  9. Ranglisten des Kaiserlichen und Königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918, s. 226.
  10. Ranglisten des Kaiserlichen und Königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918, s. 597.
  11. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 30.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 553.
  13. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 349, 401.
  14. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 244, 345.
  15. „Polska Zbrojna” Nr 40 z 9 lutego 1925 r. s. 9.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 143.
  17. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 79, 169.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 85.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 sierpnia 1929 roku, s. 262.
  20. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 326, 1042.
  21. a b Ogłoszenia władz administracyjnych. Rejestr stowarzyszeń. Urząd Wojewódzki Rzeszowski. „Monitor Polski”. Nr 74, s. 19, 22 maja 1947. 
  22. Spis urzędników i funkcjonariuszów niższych władz administracji ogólnej Województwa Lwowskiego według stanu z dnia 31 grudnia 1930 r., 1931, s. 40 .
  23. Zjazd L.O.P.P. w Przemyślu. „Wschód”. Nr 29, s. 13, 10 listopada 1936. 
  24. Piękna uroczystość lotnicza w Sanoku. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 223 z 1 października 1937. 
  25. Piękna uroczystość lotnicza w Sanoku. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 223 z 1 października 1937. 
  26. Piękna uroczystość lotnicza w Sanoku. „Kurier Warszawski”. Nr 270B, s. 4, 1 października 1937. 
  27. Paweł Sebastiański, Bronisław Kielar: Wykazy członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. W: 125 lat sanockiego „Sokoła” 1889–2014. Sanok: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, 2014, s. 156. ISBN 978-83-939031-1-5.
  28. Anna Sebastiańska: Członkowie TG „Sokół” w Sanoku 1889–1946. sokolsanok.pl, 29 listopada 2009. [dostęp 24 lipca 2014].
  29. Arnold Andrunik (red. Krystyna Chowaniec): Zapiski z osobistych przeżyć w czasie II wojny światowej i okupacji. Sanok: Stowarzyszenie Wychowawców „Eleusis” w Sanoku, 2018, s. 9.
  30. Andrzej Brygidyn: Żołnierskimi rzuceni losami. Sanok: 1994, s. 201. ISBN 83-87282-47-2.
  31. Historia 1889 – 1918 – 1945 – 1999. sokolsanok.pl, 31 maja 2009. [dostęp 24 lipca 2014].
  32. Paweł Sebastiański, Bronisław Kielar: Wykazy członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. W: 125 lat sanockiego „Sokoła” 1889–2014. Sanok: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, 2014, s. 158. ISBN 978-83-939031-1-5.
  33. Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 156, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X
  34. Zofia Bandurka: Wykaz imienny zaproszonych i obecnych na Zjeździe – przygotowała mgr Zofia Bandurkówna. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 140.
  35. Ogłoszenie o zagubieniu dokumentu upoważniającego do pobierania renty. „Nowiny”, s. 5, Nr 242 z 11 października 1967. 
  36. Według innego źródła żoną majora Polityńskiego była Maria Emilia z domu Dietrich, od 1911 do 1914 członkini Drużyn Bartoszowych, w 1939 zamieszkująca przy ulicy Emilii Plater 2 w Sanoku. Jan Bach: Wykaz imienny członków Drużyn Bartoszowych. W: Drużyny Bartoszowe 1908–1914. Lwów: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1939, s. 371.
  37. Księga wtóropisów aktów małżeńskich za lata 1936-1945. T. „K”. Cz. II. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 363.
  38. Gefängnis in Sanok. Księga więźniów śledczych 1939-1940 (zespół 134, sygn. 97). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 138 (poz. 1444).
  39. Obwieszczenia sądowe. Uznanie za zmarłego i stwierdzenie faktu śmierci (Monitor Polski nr 109 z 21 października 1946). monitorpolski.gov.pl. s. 4. [dostęp 2016-11-01].
  40. Księga wtóropisów aktów małżeńskich za lata 1936-1945. T. K. Cz. II. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 43.
  41. Księga wtóropisów aktów małżeńskich za lata 1936-1945. T. K. Cz. II. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 230.
  42. Bronisław Polityński. katowicebonifratrow.artlookgallery.com. [dostęp 2018-11-09].
  43. Stefania Jurek. katowicebonifratrow.artlookgallery.com. [dostęp 2018-11-09].
  44. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 287.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Bronisław Polityński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy