Bronisław Sobolewski


Bronisław Sobolewski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bronisław Paweł Sobolewski (ur. 25 czerwca 1870 w Jatwiezi nad Niemnem, zm. 4 lutego 1924 w Warszawie)[1] – polski prawnik, minister sprawiedliwości.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ukończył studia na Wydziale Prawa Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie odbył praktykę w warszawskim sądownictwie i od 1901 prowadził własną kancelarię adwokacką. Znany obrońca w procesach politycznych, członek Koła Obrońców Politycznych w Warszawie (obok m.in Stanisława Patka, Leona Berensona i Wacława Barcikowskiego). Był pracownikiem Rady Departamentu Spraw Wewnętrznych i Komisji Prawa Karnego Tymczasowej Rady Stanu[2]. W 1917 po polonizacji sądownictwa w Królestwie Polskim został prokuratorem Sądu Apelacyjnego i wkrótce jego prezesem. W 1919 podczas wyborów do Sejmu Ustawodawczego był głównym komisarzem wyborczym. W latach 1920–1921 ponownie prowadził praktykę adwokacką, a od 1922 do śmierci był prokuratorem II Izby Sądu Najwyższego.

Od 2 września 1919 do 9 grudnia 1919 i od 19 czerwca 1921 do 6 czerwca 1922 był ministrem sprawiedliwości w rządach: Ignacego Jana Paderewskiego, Wincentego Witosa i Antoniego Ponikowskiego.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Biografia. Internetowy Polski Słownik Biograficzny
  2. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 222, 225.
  3. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.

Bibliografia | edytuj kod

  • Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej z 1994
Na podstawie artykułu: "Bronisław Sobolewski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy