Bucze (wzgórze)


Na mapach: 49°46′51,006″N 18°50′45,118″E/49,780835 18,845866

Bucze (wzgórze) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bucze (417,8 m n.p.m.) – kształtne, kopulaste wzgórze na Pogórzu Cieszyńskim, ostatnie (idąc w kierunku zachodnim) znaczniejsze wzniesienie, nawiązujące orograficznie do pasma Błotnego w Beskidzie Śląskim. Wznosi się na prawym brzegu Brennicy, na terenie Górek Wielkich w gminie Brenna, w powiecie cieszyńskim, w województwie śląskim, w Polsce. Na jego północno-wschodnich stokach znajdują się źródła rzeczki Iłownicy.

Kopułę szczytową wzgórza budują zróżnicowane morfologicznie wapienie o różnej grubości warstw, przekładane marglistymi łupkami (tzw. wapienie cieszyńskie), jego zachodnie i północne podnóża – ciemne, margliste łupki (łupki cieszyńskie dolne), natomiast podnóża południowo-wschodnie – margliste łupki i piaskowce łupkowe (łupki cieszyńskie górne). Stoki Bucza pokryte są w większości polami i łąkami, jedynie kopuła szczytowa (mniej więcej od poziomicy 380 m n.p.m.) porośnięta jest lasem.

Zróżnicowane ukształtowanie terenu i jego ekspozycja, bogate podłoże o dużej zawartości węglanu wapnia, a w pewnym stopniu i działalność człowieka wpłynęły na to, że występują tu różne biotopy, bogate w rzadkie gatunki flory i fauny. M. in. występuje tu kilka gatunków storczykowatych, w tym jedna z największych polskich populacji storczyka bladego (ok. 1000 osobników). Na stokach wzgórza wytyczono na początku XXI wieku ścieżkę przyrodniczo-dydaktyczną „Góra Bucze”[2], zapoznającą z walorami przyrodniczymi tej części pogórza (oznakowanie: ukośnie dzielone biało-czerwone kwadraty, dł. ok. 4 km, 7 przystanków z tablicami dydaktycznymi, początek i koniec ścieżki w centrum Górek Wielkich). W 2010 wzniesienie objęto ochroną w postaci zespołu przyrodniczo-krajobrazowego[3].

W 1930 r. ZHP wykupił część zadłużonego majątku hrabiów Marklowskich i zorganizował na Buczu (na wschodnim, najłagodniejszym stoku wzgórza) Szkołę Instruktorów Harcerskich. W 1945 r. w obiekcie tej szkoły znalazła schronienie 100-osobowa grupa osieroconych dzieci z przedwojennych województw wschodnich, Warszawy i obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. W latach 50. zorganizowano tu Dziecięcy Ośrodek Sanatoryjno-Prewentoryjny, działający obecnie jako Dziecięcy Ośrodek Leczniczo-Rehabilitacyjny „Bucze”, specjalizujący się w leczeniu schorzeń układu oddechowego (nawracające schorzenia dolnych dróg oddechowych, astma oskrzelowa, obturacyjne zapalenia oskrzeli spowodowane czynnikami bakteryjnymi, dysplazja oskrzelowo-płucna, a także m. in. refluks żołądkowo-przełykowy, mukowiscydoza i in.).

Przypisy | edytuj kod

  1. Monografia przyrodnicza..., 2014, s. 15
  2. Monografia przyrodnicza..., 2014, s. 11
  3. Monografia przyrodnicza..., 2014, s. 12

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Bucze (wzgórze)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy