Bungarus


Bungarus w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bungarusrodzaj jadowitego węża z rodziny zdradnicowatych (Elapidae).

Zasięg występowania | edytuj kod

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Azji (Iran, Afganistan, Pakistan, Chiny, Tajwan, Indie, Sri Lanka, Bangladesz, Nepal, Bhutan, Mjanma, Laos, Tajlandia, Wietnam, Kambodża, Malezja, Singapur, Brunei i Indonezja)[8][9].

Charakterystyka | edytuj kod

Węże z tego rodzaju prowadzą naziemny tryb życia, są aktywne nocą. Polują przeważnie na inne węże, uzupełniając pokarm jaszczurkami, żabami i małymi ssakami. Samice są jajorodne i opiekują się jajami aż do wyklucia młodych. Jad tych węży jest bardzo niebezpieczny, zawiera dużo neurotoksyn. Śmierć następuje zwykle na skutek porażenia układu oddechowego.

Systematyka | edytuj kod

Etymologia | edytuj kod

  • Bungarus: tel. baṅgāru „złoty”[2].
  • Pseudoboa: gr. ψευδος pseudos „fałszywy”[10]; rodzaj Boa Linnaeus, 1758. Gatunek typowy: Pseudoboa fasciata Schneider, 1801.
  • Aspidoclonion (Aspidoclonium): gr. ασπις aspis, ασπιδος aspidos „tarcza”[11]; κλωνιον klōnion „gałązka”, zdrobnienie od κλων klōn, κλωνoς klōnos „gałąź”[12]. Gatunek typowy: Bungarus semifasciatus Boie, 1827 (= Coluber candidus Linnaeus, 1758).
  • Megaerophis: gr. μεγαιρω megairō „zaczarować”[13]; οφις ophis, οφεως opheōs „wąż”[14]. Gatunek typowy: Megaerophis formosus J.E. Gray, 1849 (= Bungarus flaviceps Reinhardt, 1843).
  • Xenurelaps: gr. ξενος xenos „obcy, dziwny”[15]; ουρα oura „ogon”[16]; ελοψ elops, ελοπος elopos „niemy”, tu w znaczeniu „jakiś rodzaj węża”[17]. Gatunek typowy: Elaps bungaroides Cantor, 1839.

Podział systematyczny | edytuj kod

Do rodzaju należą następujące gatunki[8]:

Uwagi | edytuj kod

  1. Nie Schneider, 1801.

Przypisy | edytuj kod

  1. Bungarus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b F.M. Daudin. Caracteres des vingt - trois genres qui composent Vordre des Ophidiens. „Magasin Encyclopédique”. 8 Année. 5, s. 434, 1803 (fr.). 
  3. N.M. Oppel. Suite du Ier. memoire sur la classification des reptiles. „Annales du Muséum d’Histoire Naturelle”. 16 (95), s. 378, 390, 1810 (fr.). 
  4. J.G. Wagler: Descriptiones et icones amphibiorum. Monachii, Stuttgartiae et Tubingae: Sumtibus J.G. Cottae, 1828, s. tab. ii. (łac.)
  5. Reptilia. W: L. Agassiz: Nomenclator zoologicus, continens nomina systematica generum animalium tam viventium quam fossilium, secundum ordinem alphabeticum disposita, adjectis auctoribus, libris, in quibus reperiuntur, anno editionis, etymologia et familiis, ad quas pertinent, in singulis classibus. Soloduri: Jent et Gassmann, 1842–1846, s. 4. (łac.)
  6. J.E. Gray. Description of three new genera and species of snakes. „The Annals and Magazine of Natural History”. Second Series. 4, s. 247, 1849 (ang.). 
  7. A.C.L.G. Günther: The reptiles of British India. London: Pub. for the Ray society by R. Hardwicke, 1864, s. 345. (ang.)
  8. a b P. Uetz & J. Hallermann: Genus: Bungarus (ang.). The Reptile Database. [dostęp 2019-08-18].
  9. R. Midtgaard: Bungarus (ang.). RepFocus. [dostęp 2019-08-18].
  10. Jaeger 1944 ↓, s. 187.
  11. Jaeger 1944 ↓, s. 24.
  12. Jaeger 1944 ↓, s. 54.
  13. Jaeger 1944 ↓, s. 133.
  14. Jaeger 1944 ↓, s. 154.
  15. Jaeger 1944 ↓, s. 253.
  16. Jaeger 1944 ↓, s. 247.
  17. Jaeger 1944 ↓, s. 80.
  18. Praca zbiorowa: Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 409. ISBN 83-01-14344-4.

Bibliografia | edytuj kod

  1. E.C. Jaeger: Source-book of biological names and terms. Springfield: Charles C. Thomas, 1944, s. 1–256. (ang.)
Na podstawie artykułu: "Bungarus" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy