Centralna Biblioteka Wojskowa


Na mapach: 52°14′05,402″N 21°04′48,875″E/52,234834 21,080243

Centralna Biblioteka Wojskowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Centralna Biblioteka Wojskowa im. Marszałka Józefa Piłsudskiego (CBW) – główna książnica resortu obrony narodowej znajdująca się w Warszawie.

Opis | edytuj kod

Pełni funkcję biblioteki wiodącej w zakresie specjalizacji zbiorów dotyczących nauki wojennej, sił zbrojnych i techniki wojskowej, tworzących narodowy zasób biblioteczny. Została ona powołana rozkazem Ministra Spraw Wojskowych 13 czerwca 1919. W okresie II Rzeczypospolitej funkcję dyrektora CBW pełnili ppłk dr Marian Łodyński od 1919 do 1933 i Jan Niezgoda od 1933 do 1939.

W czasie II wojny światowej Biblioteka utraciła 99% swoich zbiorów (406 tys. z 409 tys. jednostek)[2].

W latach 1983-1991 Centralna Biblioteka Wojskowa nosiła imię pułkownika Zbigniewa Załuskiego[3].

Księgozbiór CBW liczy ok. 600 000 jednostek bibliotecznych i jest unikatowy w dziedzinie wojskowości. Obejmuje:

  • 276 000 druków zwartych;
  • 143 000 czasopism polskich i zagranicznych (483 tytuły, w tym 143 tytuły zagraniczne z 17 krajów);
  • 154 000 zbiorów specjalnych (starodruków, rękopisów, fotografii, druków ulotnych, map, dokumentów życia wojskowego).

Obok materiałów dziedzinowych na temat obronności, bezpieczeństwa międzynarodowego, historii wojskowej CBW gromadzi wydawnictwa z zakresu politologii, stosunków międzynarodowych, zarządzania, marketingu, ekonomii, prawa, ekologii, a także prace przydatne w dydaktyce uczelni wojskowych i cywilnych.

Dyrektorem biblioteki jest dr Jan Tarczyński.

W 2009 została odznaczona Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[4].

Dary | edytuj kod

Najważniejszymi darczyńcami były postaci związane ze środowiskiem na emigracji w Wielkiej Brytanii – Józef Tomankiewicz i Wacław Wybraniec, którzy podarowali Bibliotece ok. 7 tys. woluminów. Największą darowizną krajową była otrzymana w 1999 r. kolekcja gen. Józefa Kuropieski, licząca ok. 3 tys. woluminów, a w 2002 r. spuścizna po redaktorze Jerzym Ślaskim, licząca ok. 2 tys. woluminów. W 2000 r. Hanna Szlenkier przekazała z Londynu do CBW obszerny zbiór dokumentów oraz mikrofilmów dotyczących historii lotnictwa polskiego w Wielkiej Brytanii w czasie drugiej wojny światowej.

Przypisy | edytuj kod

  1. Sprawozdanie z działalności Centralnej Biblioteki Wojskowej im. Marszała Józefa Piłsudskiego w 2014 r. (pol.). s. 10. [dostęp 2015-12-25].
  2. Piotr Majewski: Wojna i kultura. Instytucje kultury polskiej w okupacyjnych realiach Generalnego Gubernatorstwa 1939–1945. Warszawa: Wydawnictwo TRI, 2005, s. 271. ISBN 83-7436-003-8.
  3. Rozkaz Nr 20/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 1983 r. w sprawie nadania Centralnej Bibliotece Wojskowej imienia płk. Zbigniewa Załuskiego (Dziennik Rozkazów MON z 1983 r. poz. 56).
  4. Lista laureatów medalu Zasłużony Kulturze – Gloria Artis. mkidn.gov.pl. [dostęp 2017-01-23].
Na podstawie artykułu: "Centralna Biblioteka Wojskowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy