Centralny dogmat biologii molekularnej


Centralny dogmat biologii molekularnej w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Centralny dogmat biologii molekularnej (lub centralny paradygmat biologii molekularnej[1][2][3]) – hipoteza, według której przepływ informacji genetycznej następuje od DNA poprzez RNA do białka. Została ona sformułowana przez Francisa Cricka na corocznym spotkaniu Towarzystwa Biologii Eksperymentalnej w 1957 roku[4]

Późniejsze odkrycia pokazały, że przepływ informacji genetycznej jest bardziej skomplikowany. Możliwe okazało się np. przepisywanie informacji z RNA na DNA[4] (odwrotna transkrypcja). Kolejnym uzupełnieniem było odkrycie prionów[5].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. AE. Bussard. A scientific revolution? The prion anomaly may challenge the central dogma of molecular biology. „EMBO Rep”. 6 (8), s. 691–694, 2005. DOI: 10.1038/sj.embor.7400497. PMID: 16065057. PMCID: PMC1369155
  2. Volkhard Helms: Principles of Computational Cell Biology. John Wiley & Sons, 2008, s. 4. [dostęp 2018-01-24].
  3. Bonnie Spanier: Im/partial Science. Gender Ideology in Molecular Biology. Indiana University Press, 1995, s. 82. [dostęp 2018-01-24].
  4. a b Marta M. Gabryelska, Maciej Szymański, Jan Barciszewski. DNA – cząsteczka, która zmieniła naukę. krótka historia odkryć. „Nauka”. 2/2009. s. 111-134. ISSN 1231-8515. [dostęp 2018-01-24]. 
  5. Wojciech T. Markiewicz, Jan Barciszewski: Rozdział 2 Kwasy nukleinowe. Kod genetyczny. fundacjarozwojunauki.pl. [dostęp 2018-01-24].
Na podstawie artykułu: "Centralny dogmat biologii molekularnej" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy