Ceramika Opoczno


Ceramika Opoczno w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludowy Klub Sportowy Ceramika Opocznopolski klub sportowy założony w 1945 w Opocznie pod nazwą O.M. T.U.R. (Organizacja Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego), którą na przestrzeni lat kilka razy zmieniano. Największymi sukcesami klubu było zdobycie przez piłkarzy drugiego miejsca w sezonie 1998/1999, w grupie wschodniej II ligi (obecnie I ligi) oraz dojście do 1/4 finału Pucharu Polski w sezonie 2002/2003. Zespół przez 8 sezonów występował w ll lidze (obecnie I lidze) w latach 1996-2004.

Spis treści

Historia Klubu | edytuj kod

1945 – Zgłoszenie i rejestracja klubu O.M. T.U.R. Opoczno w Polskim Związku Piłki Nożnej. Klub rozpoczyna rozgrywki w kieleckiej Klasie C. Prezesem zostaje Stanisław Strzelczyk, prezes przedwojennych stowarzyszeń piłkarskich w Opocznie.

1948 – Klub przejmuje Powiatowa Rada Związków Zawodowych w Opocznie i zmienia nazwę na KS Budowlani Opoczno.

1953 – Klub przejmują Opoczyńskie Zakłady Materiałów Ogniotrwałych. Klub przyjmuje nazwę Stal Opoczno.

1955 – Klub łączy się z powstałą dwa lata wcześniej Unią Opoczno i przyjmuje nazwę KS Opocznianka.

1961 – Opoczyńskie Zakłady Materiałów Ogniotrwałych zostają ponownie sponsorem i zmieniają nazwę na KS Szamot Opoczno.

1963 – Awans do III Ligi Okręgu Kieleckiego.

1964 – Klub nie utrzymał się w III Lidze, zmiana nazwy na Międzyzakładowy Klub Sportowy.

1982 – Połączenie KS Opoczno (piłka nożna) i LKS Opocznianka (kolarstwo i ciężary). Zmiana nazwy na MLKS Opoczno.

1985 – Obchody 40-lecia istnienia klubu.

1986 – Awans do III Ligi Okręgu Piotrkowskiego.

1993 – Przejęcie klubu przez ZZPC Opoczno. Zmiana nazwy na KS Ceramika Opoczno.

1994 – Awans do III Ligi Makroregionu Centralnego.

1995 – Obchody 50-lecia istnienia klubu.

1996 – Awans do II Ligi państwowej.

1996 – Zdobycie Pucharu Polski na szczeblu wojewódzkim. Finał Ceramika – KKS Koluszki 5:1 po dogrywce.

1999 – Drugie miejsce w II Lidze. Przegrana rywalizacja o awans do Ekstraklasy z Petrochemią Płock.

2002 – Przejęcie klubu przez firmę OPAŁ. Zmiana nazwy na KS Stasiak Opoczno.

2002 – Klub z Opoczna dociera do 1/4 finału Pucharu Polski, gdzie odpada po dwumeczu z Wisłą Kraków.

2004 – Mirosław Stasiak przenosi II-ligowy zespół do Ostrowca Św. Po zakończeniu sezonu 2003/04 zmienia jego nazwę na Stasiak KSZO Celsa Ostrowiec Świętokrzyski.

2004 – W Opocznie rozgrywa mecze połączona drużyna rezerw Ceramiki oraz WOY Bukowiec Opoczyński (Ceramika II/WOY Bukowiec Opoczyński). Zmienia ona nazwę początkowo na WOY Bukowiec Opoczyński, a później na WOY Opoczno. Prawnym właścicielem oraz kontynuatorem tego tworu był WOY Bukowiec Opoczyński.

2006 – Reaktywacja klubu KS Ceramika Opoczno od Klasy A Okręgu Piotrków Trybunalski I. Rok później awans do Klasy Okręgowej.

2008 – Awans do IV Ligi.

2010 – Awans do III Ligi.

2016 – Awans do IV Ligi.

Źródło: "75 lat opoczyńskiej piłki nożnej (1928-2003)" Zdzisław Nowak, Szymon Szpoton, Staszowskie Wydawnictwo Kulturalne, Staszów – Opoczno 2003 r.

Piłkarze | edytuj kod

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Ceramiki Opoczno.

Inne nazwy na przestrzeni lat | edytuj kod

1945 – O.M. T.U.R. Opoczno

1948 – KS Budowlani Opoczno.

1953 – KS Stal Opoczno.

1955 – KS Opocznianka (fuzja Stali Opoczno z Unią Opoczno).

1961 – KS Szamot Opoczno.

1963 – MKS Opoczno.

1982 – MLKS Opoczno (fuzja z KS Opoczno i LKS Opocznianka).

1983 – KS Opocznianka.

07.09.1993 – KS Ceramika Opoczno.

sierpień 2003 – KS Stasiak Opoczno.

marzec 2004 – po przeniesieniu siedziby Stasiaka Opoczno do Ostrowca Świętokrzyskiego reaktywowano klub pod nazwą Ceramika Opoczno z dotychczasowej drugiej drużyny grającej pod nazwą Ceramika II/Woy Bukowiec Opoczyński].

lipiec 2004 – Woy Opoczno (prawnie nie był to kontynuator tradycji Ceramiki).

lipiec 2006 – Ceramika Opoczno (ponowna reaktywacja).

Stadion | edytuj kod

 Osobny artykuł: Stadion Ceramiki Opoczno.

Stadion Ceramiki znajduje się w Opocznie na Al. Sportowej 1. W 1992 roku zakończono prace nad trybuną główną i nową płytą boiska. W roku 1998 zdemontowano ławki i zamontowano krzesełka na trybunie głównej w liczbie ok. 2600. Utworzono sektor przyjezdnych o pojemności 500 osób. Następnie postawiono nowy budynek klubowy wraz z zadaszoną trybuną, na miejscu starego budynku i trybuny bocznej. Obecna pojemność stadionu w Opocznie wynosi 5000 wraz z miejscami stojącymi. Wymiary boiska 105 × 68. Stadion wypełniał się w liczbie 5000 kilkakrotnie podczas gry drużyny w II lidze w latach 90. Najwięcej publiczności zgromadził jeszcze przed modernizacją, na mecz towarzyski obchodów 50-lecia Ceramiki z Orłami Górskiego w 1995 roku przyszło ok. 10 000 kibiców.

Barwy Klubu | edytuj kod

W 1993 roku zmieniono nazwę na Ceramika i odjęto z czerwono biało zielonej flagi Klubu zieleń, którą zastąpiono kolejnym czerwonym pasem. Zieleń pozostała w herbie Klubu na znak kontynuacji tradycji Opocznianki.

Herb Klubu | edytuj kod

Do 1993 roku w herbie Klubu widniał herb Miasta Opoczna i napis MZKS a potem Opocznianka na zielonym tle. Po zmianie nazwy na Ceramika, herb miasta został zastąpiony logiem sponsora.

Klub w krajowych rozgrywkach piłki nożnej | edytuj kod

  • 1Klub występował w rozgrywkach okręgu kieleckiego.
  • 2Od tego roku Klub występuje w rozgrywkach okręgu piotrkowskiego.
  • 3Klasa międzywojewódzka piotrkowsko-częstochowska.

Źródło: "75 lat opoczyńskiej piłki nożnej (1928-2003)" Zdzisław Nowak, Szymon Szpoton, Staszowskie Wydawnictwo Kulturalne, Staszów – Opoczno 2003 r.

Puchar Polski 2002/2003 | edytuj kod

Źródło: 90minut.pl

Prezesi Klubu | edytuj kod

Źródło: "75 lat opoczyńskiej piłki nożnej (1928-2003)" Zdzisław Nowak, Szymon Szpoton, Staszowskie Wydawnictwo Kulturalne, Staszów – Opoczno 2003 r. oraz oficjalna strona internetowa klubu

Trenerzy Klubu | edytuj kod

Źródło: "75 lat opoczyńskiej piłki nożnej (1928-2003)" Zdzisław Nowak, Szymon Szpoton, Staszowskie Wydawnictwo Kulturalne, Staszów – Opoczno 2003 r. oraz oficjalna strona internetowa klubu

Na podstawie artykułu: "Ceramika Opoczno" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy