Cesarstwo galijskie


Cesarstwo galijskie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Cesarstwo galijskie (łac. Imperium Galliarum) – samozwańcze cesarstwo powołane między 259 a 260 w zachodniej części Cesarstwa Rzymskiego przez uzurpatora Postumusa, w okresie kryzysu wieku III. Istniało do 274. Składało się z części rzymskich prowincji Galia, Hispania, Betyka, Brytania.

Kryzys wywołało wzięcie do niewoli cesarza Waleriana I przez sasanidzkich Persów. Seria rewolt wojska w prowincjach naddunajskich doprowadziła do odsłonięcia bronionej przez Postumusa linii Renu. Ten wykorzystał osłabienie armii rzymskiej, zabił syna cesarza Galiena Salonina i sam obwołał się cesarzem w Colonia Agrippina. Utworzył nowe cesarstwo ze stolicą w Trewirze, powołał wzorowaną na rzymskiej własną hierarchię urzędniczą. W 261 odparł atak Franków i Alemanów, którzy przekroczyli Ren.

Sytuacja gospodarcza i społeczna w tym młodym Cesarstwie przedstawiała się tragicznie, więc, gdy w 273/4 n.e. cesarz Aurelian przekroczył Alpy i najechał Cesarstwo Galijskie, jego ówczesny cesarz Tetryk II poddał się bez oporów, a Imperium Galliarum zostało bezboleśnie wcielone do Imperium Rzymskiego.

Terytorium | edytuj kod

Rdzeniem tego tworu państwowego były rzymskie prowincje:

Luźniej związane to:

Cesarze galijscy | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Cesarstwo galijskie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy