Cezary Grabarczyk


Cezary Grabarczyk w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Cezary Stanisław Grabarczyk (ur. 26 kwietnia 1960 w Łodzi) – polski prawnik i polityk.

Od 2001 poseł na Sejm IV, V, VI, VII, VIII i IX kadencji, wicemarszałek Sejmu VII kadencji (2011–2014), w latach 2007–2011 minister infrastruktury, w latach 2014–2015 minister sprawiedliwości, w latach 2013–2016 wiceprzewodniczący PO.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Ludwika i Teresy. Ukończył IV Liceum Ogólnokształcące im. Emilii Sczanieckiej w Łodzi, następnie w 1984 został absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. Odbył aplikację adwokacką w Okręgowej Radzie Adwokackiej w Łodzi. W latach 1967–1983 należał do Związku Harcerstwa Polskiego, był m.in. zastępcą komendanta hufca ds. programowych. W latach 1980–1984 zasiadał w Uczelnianej Komisji Rewizyjnej Niezależnego Zrzeszenia Studentów Uniwersytetu Łódzkiego.

W latach 1984–1987 był starszym referentem w łódzkim oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Od 1987 pracował jako inspektor w Przedsiębiorstwie Gospodarki Mieszkaniowej Łódź-Bałuty, w 1988 jako inspektor w Urzędzie Miasta Łodzi. W latach 1988–1996 był zatrudniony jako asystent w Katedrze Prawa Konstytucyjnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. W 1989 rozpoczął praktykę jako adwokat w kancelarii adwokackiej. W latach 1998–1999 pełnił funkcję zastępcy prezesa Urzędu Zamówień Publicznych. W latach 1999–2001 zajmował stanowisko I wicewojewody łódzkiego.

W 1990 przewodniczył łódzkiemu oddziałowi Unii Polityki Realnej. W latach 1990–1991 był przewodniczącym łódzkiego oddziału Partii Konserwatywno-Liberalnej, zaś w latach 1991–1994 członkiem prezydium Zarządu Krajowego Kongresu Liberalno-Demokratycznego. W latach 1994–2001 należał do Unii Wolności. Był zastępcą przewodniczącego Krajowego Sądu Koleżeńskiego UW. W 2001 przystąpił do Platformy Obywatelskiej. Obejmował funkcję przewodniczącego partii w województwie łódzkim i członka zarządu krajowego.

Po raz pierwszy został wybrany na posła w wyborach w 2001 w okręgu sieradzkim. W Sejmie IV kadencji pełnił funkcję przewodniczącego nadzwyczajnej komisji sejmowej do spraw zmian w kodyfikacjach. Zasiadał w sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, Komisji Infrastruktury oraz w tzw. komisji śledczej ds. prywatyzacji PZU. Ponownie uzyskał mandat poselski w wyborach w 2005, w V kadencji kierował sejmową Komisją Sprawiedliwości. W latach 2004–2007 wyróżniany przez tygodnik „Polityka” w rankingu najlepszych posłów IV i V kadencji. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci został posłem, otrzymując w okręgu łódzkim 44 610 głosów.

16 listopada 2007 objął stanowisko ministra infrastruktury w pierwszym rządzie Donalda Tuska.

W wyborach parlamentarnych w 2011 kandydował z pierwszego miejsca listy PO w okręgu łódzkim. Uzyskał mandat poselski, zdobywając 24 582 głosy[1]. 7 listopada 2011 został odwołany z urzędu ministra[2], a 8 listopada 2011 wybrany na wicemarszałka Sejmu VII kadencji.

14 grudnia 2013 został wiceprzewodniczącym PO. 22 września 2014 objął stanowisko ministra sprawiedliwości w nowo powołanym rządzie Ewy Kopacz. W 2015 był jednym z założycieli komitetu wyborczego Bronisława Komorowskiego w wyborach prezydenckich[3]. 29 kwietnia 2015 po pojawiających się w mediach informacjach o możliwych nieprawidłowościach przy uzyskaniu pozwolenia na broń złożył dymisję ze stanowiska ministra, która została przyjęta[4]. Dzień później został odwołany przez prezydenta[5]. Jeszcze w 2015 prokurator umorzył postępowanie w sprawie związanej z uzyskaniem pozwolenia na broń przez polityka, nie stwierdzając przestępstwa[6][7].

W 2015 został ponownie wybrany do Sejmu, otrzymując 26 591 głosów[8]. W Sejmie VIII kadencji został członkiem Komisji Infrastruktury oraz Komisji Obrony Narodowej[9]. W listopadzie 2016 został powołany na funkcję wiceministra rozwoju i infrastruktury w gabinecie cieni utworzonym przez Platformę Obywatelską[10]. Ponownie wszczęto postępowanie w sprawie poświadczenia nieprawdy w dokumentach przez Cezarego Grabarczyka przy uzyskaniu pozwolenia na broń. Polityk, nieprzyznający się do popełnienia tego czynu, sam zrzekł się immunitetu, a w marcu 2018 przedstawiono mu zarzuty[6].

W wyborach w 2019 ponownie uzyskał mandat poselski, kandydując z ramienia Koalicji Obywatelskiej w okręgu piotrkowskim i otrzymując 16 357 głosów[11].

Wyróżnienia | edytuj kod

  • Medal honorowy „Zasłużony dla Ziemi Sieradzkiej” – 2013[12]

Przypisy | edytuj kod

  1. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-08-18].
  2. M.P. z 2011 r. nr 101, poz. 1020
  3. Bronisław Komorowski pierwszym zarejestrowanym kandydatem. popieramkomorowskiego.pl. [dostęp 2015-08-18].
  4. Cezary Grabarczyk podał się do dymisji. Premier ją przyjęła. tvn24.pl, 29 kwietnia 2015. [dostęp 2015-08-18].
  5. Prezydent przyjął dymisję Cezarego Grabarczyka. Jest wniosek o powołanie następcy. tvn24.pl, 30 kwietnia 2015. [dostęp 2015-08-18].
  6. a b Grabarczyk usłyszał zarzuty. „Decyzja o charakterze politycznym”. tvn24.pl, 12 marca 2018. [dostęp 2018-03-12].
  7. Postępowanie w sprawie pozwolenia na broń Grabarczyka umorzone. tvn24.pl, 29 lipca 2015. [dostęp 2018-03-12].
  8. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  9. Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2018-07-28].
  10. Poznaj skład Gabinetu Cieni. gabinetcieni.org. [dostęp 2016-11-18].
  11. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-16].
  12. Cezary Grabarczyk Zasłużonym dla Ziemi Sieradzkiej. naszemiasto.pl, 29 listopada 2013. [dostęp 2015-08-18].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Cezary Grabarczyk" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy