Charcik włoski


Charcik włoski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Charcik włoskirasa psa zaliczana do grupy chartów, powstała w starożytności, użytkowana jako pies myśliwski, wyścigowy i pies do towarzystwa. Nie podlega próbom pracy.

Spis treści

Rys historyczny | edytuj kod

Psy o budowie charcika włoskiego znane były już w epoce brązu[4]. Rasa pochodzi z północnej Afryki, gdzie była hodowana już w starożytności[5]. W V wieku p.n.e. trafiła do Włoch[1]. W XVIII wieku hodowle tej rasy przeżywały swój progres we Włoszech, Niemczech, Anglii i Francji[6].

Klasyfikacja | edytuj kod

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy X – charty, sekcja chartów krótkowłosych[7]. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa[8].

Wygląd | edytuj kod

Budowa | edytuj kod

  • głowa: smukła
  • oczy: duże
  • uszy: cienkie, smukłe, klapnięte
  • tułów: smukły, sylwetka kwadratowa
  • ogon: cienki, długi

Szata i umaszczenie | edytuj kod

Sierść krótka, delikatna; umaszczenie jednolite, czarne, szare, błękitne lub płowe („izabelowate”); białe znaczenia dopuszczalne jedynie na piersi i na palcach.

Zachowanie i charakter | edytuj kod

Inteligentne, łagodne, wesołe i aktywne. Żyją w zgodzie z innymi domownikami, do których są bardzo przywiązane. Potrzebują kontaktu z człowiekiem, dobrze dogadują się z innymi psami oraz kotami[9]. Nadają się do hodowania w stadzie.

Użytkowość | edytuj kod

Jest wykorzystywany jako pies do towarzystwa[5], a także jako pies myśliwski i wyścigowy[4]. Poluje kierując się wzrokiem.

Zdrowie i pielęgnacja | edytuj kod

Nie wymaga większych zabiegów; uwagę należy zwrócić na higienę uzębienia (stosunkowo często występuje kamień nazębny). Ułożenie pod warunkiem konsekwencji nie jest trudne. Rasa aktywna, wymaga ruchu.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Charcik włoski (pol.). Związek Kynologiczny w Polsce. [dostęp 2016-02-17].
  2. Piccolo Levriero Italiano (Italian Sighthound) (ang.). Federation Cynologique Internationale (AISBL). [dostęp 2016-03-07].
  3. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca, 2012, s. 364. ISBN 978-83-7705-179-5.
  4. a b Multimedialna Encyklopedia Powszechna Edycja WIEM 2006. Young Digital Planet, 2006.
  5. a b Bruce Fogle: Psy : wielka encyklopedia. Warszawa: Muza, 1996, s. 93. ISBN 978-83-7079-672-3.
  6. Diana Najmanová, Zděnek Humpál: Psy rasowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1987. ISBN 978-83-09-00723-4.
  7. Systematyka ras FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras (pol.). Związek Kynologiczny w Polsce. [dostęp 2016-02-17].
  8. Amy Marder, Debra Horwitz, Krystyna Chmiel: Nasz pies : poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999, s. 187. ISBN 978-83-05-13030-1.
  9. Charcik włoski - Rasy psów - Psy.pl, Wszystko, co warto wiedzieć o psach [dostęp 2019-04-19]  (pol.).

Bibliografia | edytuj kod

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva-Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 1998, s. 81. ISBN 978-83-7073-122-9.
  • Amy Marder, Debra Horwitz, Krystyna Chmiel: Nasz pies : poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 978-83-05-13030-1.
Na podstawie artykułu: "Charcik włoski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy