Charles Michel


Charles Michel w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Charles Michel (ur. 21 grudnia 1975 w Namurze) – belgijski i waloński polityk oraz prawnik. W latach 2007–2011 minister ds. kooperacji, w latach 2011–2014 i w 2019 przewodniczący Ruchu Reformatorskiego, od 2014 do 2019 premier Belgii, od 2019 przewodniczący Rady Europejskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Louisa Michela. Ukończył w 1998 studia prawnicze na Université Libre de Bruxelles (ULB), w tym samym roku w Brukseli rozpoczął praktykę w zawodzie. Kształcił się też na Universiteit van Amsterdam[1]. Od pierwszej połowy lat 90. związany z Partią Reformatorsko-Liberalną, współtworzącą od 2002 Ruch Reformatorski.

Od 1994 do 1999 był radnym prowincji Brabancja Walońska (od 1995 jej wiceprzewodniczącym). W latach 2000–2004 w rządzie Regionu Walońskiego zajmował stanowisko ministra spraw wewnętrznych i komunikacji społecznej. W 2006 został wybrany na burmistrza miasta Wavre[1] (funkcję tę formalnie pełnił przez dwie sześcioletnie kadencje). W 1999, 2003, 2007, 2010, 2014[2] i 2019[3] uzyskiwał mandat posła do federalnej Izby Reprezentantów. 21 grudnia 2007 Guy Verhofstadt powierzył mu tekę ministra współpracy na rzecz rozwoju w swoim przejściowym rządzie krajowym. To same stanowisko obejmował w trzech kolejnych gabinetach kierowanych przez Yves'a Leterme, Hermana Van Rompuya i ponownie pierwszego z nich. W lutym 2011 odszedł z rządu w związku z objęciem przywództwa w Ruchu Reformatorskim[1][2].

Po wyborach parlamentarnych z 25 maja 2014 w Belgii kolejny raz rozpoczęły się długotrwałe rozmowy mające na celu utworzenie nowego rządu. Charles Michel odgrywał w nich jedną z głównych ról – w czerwcu został informateurem, a w lipcu (obok Krisa Peetersa) jednym z dwóch formateurów[4].

7 października 2014 ostateczne warunki porozumienia uzgodniły Ruch Reformatorski (MR) z Walonii oraz trzy ugrupowania z Flandrii: Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie (CD&V), Nowy Sojusz Flamandzki (N-VA) i Flamandzcy Liberałowie i Demokraci (Open VLD), zawiązując pierwszą od ponad 25 lat koalicję bez udziału socjalistów. Charles Michel został wspólnym kandydatem na premiera[5]. Skład nowego gabinetu ogłoszono 10 października 2014[6]. Następnego dnia zaprzysiężono lidera MR na urzędzie premiera oraz pozostałych członków rządu[7]. W tym samym miesiącu ustąpił ze stanowiska przewodniczącego MR (zastąpił go Olivier Chastel).

8 grudnia 2018 Nowy Sojusz Flamandzki, sprzeciwiając się przyjęciu Światowego Paktu w sprawie Migracji, opuścił koalicję rządową[8]. Następnego dnia Charles Michel dokonał rekonstrukcji rządu, funkcjonującego od tej pory jako trójpartyjny gabinet mniejszościowy[9]. 18 grudnia 2018 podał się do dymisji po tym, jak w parlamencie socjaliści i zieloni wystąpili z inicjatywą wotum nieufności wobec jego rządu[10]. Trzy dni później król Filip po przeprowadzonych konsultacjach przyjął tę rezygnację, powierzając jego gabinetowi dalsze bieżące zarządzanie[11]. W lutym 2019 powrócił na funkcję przewodniczącego partii[12].

2 lipca 2019 dotychczasowy przewodniczący Rady Europejskiej Donald Tusk poinformował, że Charles Michel decyzją RE został wyznaczony na jego następcę na tym stanowisku[13]. Charles Michel złożył w konsekwencji rezygnację ze stanowiska premiera; 27 października 2019 na stanowisku tym zastąpiła go Sophie Wilmès[14]. W listopadzie 2019 zakończył też pełnienie funkcji przewodniczącego MR. 29 listopada Donald Tusk oficjalnie przekazał mu obowiązki przewodniczącego Rady Europejskiej[15]. Jego kadencja na tej funkcji rozpoczęła się 1 grudnia 2019.

Skład rządu | edytuj kod

Do 9 grudnia 2018 | edytuj kod

Od 9 grudnia 2018 | edytuj kod

  • premier: Charles Michel (MR)
  • wicepremier, minister spraw zagranicznych i europejskich oraz obrony: Didier Reynders (MR)
  • wicepremier, minister rozwoju i finansów: Alexander De Croo (Open VLD)
  • wicepremier: Kris Peeters (CD&V, do 1 lipca 2019), Koen Geens (CD&V, od 2 lipca 2019)
  • minister pracy, gospodarki i ochrony konsumentów, przeciwdziałania ubóstwu, osób niepełnosprawnych, równych szans: Kris Peeters (CD&V, do 1 lipca 2019), Wouter Beke (CD&V, od 2 lipca 2019 do 2 października 2019), Nathalie Muylle (CD&V, od 3 października 2019)
  • minister sprawiedliwości: Koen Geens (CD&V)
  • minister ds. uproszczenia administracji, agendy cyfrowej, telekomunikacji i poczty: Philippe De Backer (Open VLD)
  • minister spraw wewnętrznych: Pieter De Crem (CD&V)
  • minister zdrowia i spraw społecznych, azylu i migracji: Maggie De Block (Open VLD)
  • minister ds. samozatrudnienia, małych i średnich przedsiębiorstw, rolnictwa i integracji społecznej oraz polityki miejskiej: Denis Ducarme (MR)
  • minister budżetu i loterii narodowej, polityki naukowej i służby cywilnej: Sophie Wilmès (MR)
  • minister ds. emerytur: Daniel Bacquelaine (MR)
  • minister ds. mobilności i NMBS: François Bellot (MR)
  • minister energii, środowiska i zrównoważonego rozwoju: Marie-Christine Marghem (MR)

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Curriculum vitae na stronie prywatnej (fr.). [dostęp 2014-10-11].
  2. a b Profil na stronie Izby Reprezentantów (fr.). [dostęp 2014-10-11].
  3. Voici les élus qui composent la Chambre (fr.). lavenir.net, 27 maja 2019. [dostęp 2014-06-02].
  4. Kris Peeters et Charles Michel nommés formateurs du gouvernement fédéral (fr.). lalibre.be, 22 lipca 2014. [dostęp 2014-10-11].
  5. Belgium agrees to form coalition government (ang.). dw.de, 7 października 2014. [dostęp 2014-10-11].
  6. Wie is wie in de regering-Michel? (niderl.). standaard.be, 10 października 2014. [dostęp 2014-10-11].
  7. Regering-Michel I heeft de eed afgelegd (niderl.). deredactie.be, 11 października 2014. [dostęp 2014-10-11].
  8. Belgia z rządem mniejszościowym. tvn24.pl, 9 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-15].
  9. Overzicht: dit is de nieuwe Belgische regering (niderl.). demorgen.be, 9 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-15].
  10. Belgian PM Charles Michel resigns after no-confidence motion (ang.). theguardian.com, 18 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-18].
  11. Le Roi Philippe accepte la démission de Charles Michel, la Belgique est officiellement en affaires courantes (fr.). rtbf.be, 21 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-27].
  12. Charles Michel retrouve la présidence du MR (fr.). tvcom.be, 18 lutego 2019. [dostęp 2019-03-06].
  13. Europese knoop ontward: Charles Michel wordt voorzitter van de Europese Raad (niderl.). standaard.be, 2 lipca 2019. [dostęp 2019-07-04].
  14. Koning Filip benoemt Sophie Wilmès tot premier (niderl.). hln.be, 27 października 2019. [dostęp 2019-10-28].
  15. Speech by European Council President Donald Tusk at the handover ceremony with the incoming President Charles Michel (ang.). consilium.europa.eu, 29 listopada 2019. [dostęp 2019-11-29].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Charles Michel" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy