Charles Rabemananjara


Charles Rabemananjara w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Charles Rabemananjara (ur. 9 czerwca 1947) – madagaskarski polityk, premier Madagaskaru od 20 stycznia 2007 do 17 marca 2009.

Życiorys | edytuj kod

Charles Rabemananjara urodził się w 1947 w Antananarywie. Ukończył akademię wojskową na Madagaskarze oraz we Francji.

Swoją służbę rozpoczął w szeregach żandarmerii narodowej. W 1970 został mianowany majorem. W 1975 został dowódcą kompanii w Antsirabe. Rok później objął w dowodzenie region Antananarywy.

W 1996 objął funkcję sekretarza generalnego w Ministerstwie Obrony Narodowej. W 1998 został dyrektorem generalnym Urzędu Celnego. W 2000 był ekspertem wojskowym OJA na Komorach.

W czasie pierwszej kadencji prezydenta Marca Ravalomanany, Rabemananjara w 2004 zajmował stanowisko szefa gabinetu wojskowego prezydenta. 28 listopada 2005 został mianowany ministrem spraw wewnętrznych i reform administracyjnych.

Premier | edytuj kod

Po zwycięstwie Ravalomanany w wyborach prezydenckich w 2006 i objęciu przez niego urzędu szefa państwa po raz drugi w styczniu 2007, Rabemananjara został mianowany szefem rządu 20 stycznia 2007[1]. 25 stycznia 2007 Rabemananjara przedstawił skład swojego gabinetu, w którym zachował stanowisko ministra spraw wewnętrznych.

Po wyborach parlamentarnych 23 września 2007, wygranych przez prezydencką partię Kocham Madagaskar (TIM, Tiako I Madagasikara )[2], Rabemananjara zachował urząd premiera i ministra spraw wewnętrznych. Nowy gabinet został zaprzysiężony 27 października 2007[3]. 30 kwietnia 2008 Rabemananjara dodatkowo objął stanowisko ministra ds. decentralizacji[4]. Z racji zajmowanego urzędu, Rabemananjara wchodzi także w skład Biura Politycznego partii Kocham Madagaskar. Charles Rabemananjara zajmował ponadto stanowisko generała żandarmerii madagaskarskiej. Jest członkiem najliczniejszej na wyspie grupy etnicznej Merina.

Charles Rabemananjara utracił władzę i stanowisko szefa rządu na skutek zamieszek i zamachu stanu na Madagaskarze w 2009. 7 lutego 2009 lider opozycji, Andry Rajoelina ogłosił powołanie własnego, przejściowego rządu na czele z Monją Roindefo[5].

12 marca 2009 premier Rabemanjara spotkał się ze „swoim odpowiednikiem” w rządzie opozycji, Monją Roindefo. Według Roindefo, premier zgodził się na przekazanie władzy opozycji[6]. 14 marca 2009 opozycja zajęła kancelarię premiera[7]. 17 marca 2009, dzień po zamachu stanu i opanowaniu przez wojsko pałacu prezydenckiego w Antananarywie, prezydent Ravalomanana ogłosił, iż „po głębokiej refleksji” rezygnuje ze stanowiska i przekazuje cała władzę prezydenta i premiera w ręce wojskowego dyrektoriatu pod dowództwem, najwyższego rangą wiceadmirała Hyppolite’a Ramarosona[8]. Oznaczało to oficjalny i ostateczny koniec władzy premiera Rabemananjary. Wojsko nie przejęło jednak władzy i poparło opozycję. Wiceadmirał Ramaroson w swoim oświadczeniu, oddał pełnię władzy Rajoelinie jako prezydentowi władzy tymczasowej[9].

Przypisy | edytuj kod

  1. „Madagascar President Appoints New Prime Minister”, VOA News, 20 stycznia 2007.
  2. „Landslide win for Malagasy leader”, BBC News, 28 września 2007.
  3. „Remaniement ministeriel a Madagascar”, Sobika, 27 października 2007.
  4. „Radavidson et Laporte limogés”, Madagsacar Tribune, 2 maja 200.
  5. „Madagascan opposition leader announces set-up of transitional government”, People’s Daily Online, 8 lutego 2009.
  6. „Madagascan opposition takes over prime minister’s office”, Shanghai Daily, 14 marca 2009.
  7. „Madagascar standoff tensions rise”, BBC News, 15 marca 2009.
  8. „Madagascar president forced out”, BBC News, 17 marca 2009.
  9. „Madagascar’s military gives power to Rajoelina”, Reuters, 17 marca 2009.
Na podstawie artykułu: "Charles Rabemananjara" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy