Chirurgia szczękowo-twarzowa


Chirurgia szczękowo-twarzowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Chirurgia szczękowo-twarzowa – dziedzina medycyny zajmująca się leczeniem operacyjnym schorzeń jamy ustnej, części twarzowej głowy – aż po dół przedni czaszki włącznie – oraz szyi. Jest podspecjalnością stomatologii oraz chirurgii. Wyłoniła się na przełomie XIX i XX w. z chirurgii ogólnej. Obejmuje chirurgię stomatologiczną, onkologię, traumatologię i chirurgię plastyczną części twarzowej czaszki.

Podstawowy zakres działań chirurgii szczękowo-twarzowej:

  • diagnostyka i leczenie wrodzonych wad rozszczepowych i genetycznych w obrębie twarzy,
  • leczenie urazów w obrębie twarzy,
  • leczenie chorób nowotworowych w obrębie jamy ustnej i twarzy,
  • chirurgia ortognatyczna,
  • chirurgia plastyczna i odtwórcza twarzy.

W większości krajów Unii Europejskiej do uzyskania tej specjalności wymaga się dyplomu lekarza i lekarza dentysty. W Polsce jest to jedna z trzech specjalności (obok epidemiologii i zdrowia publicznego), w których kształcić się mogą zarówno lekarze jak i lekarze dentyści po ukończonych studiach i stażu podyplomowym.Szkolenie specjalizacyjne trwa 6 lat.[1]

Przypisy | edytuj kod

  1. Modułowe programy specjalizacji (od 1.10.2014) – AKTUALIZACJA 2018 | Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego [dostęp 2020-02-16]  (pol.).

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Chirurgia szczękowo-twarzowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy