Chlorophyllum olivieri


Chlorophyllum olivieri w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Łuseczkowata powierzchnia kapelusza Blaszki i trzon

Chlorophyllum olivieri (Barla) Vellinga – gatunek grzybów z rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae)[1].

Spis treści

Systematyka i nazewnictwo | edytuj kod

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Chlorophyllum, Agaricaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1886 r. Jean-Baptiste Barla nadając mu nazwę Lepiota olivieri. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadała mu w 2002 r. Else Vellinga, przenosząc go do rodzaju Chlorophyllum[1].

Synonimy naukowe według Index Fungorum[2].

  • Lepiota olivieri Barla 1886
  • Macrolepiota rhacodes var. olivieri (Barla) Barla 1889
  • Mastocephalus olivieri (Barla) Kuntze 1891
  • Macrolepiota olivieri (Barla) Wasser 1980
  • Macrolepiota rhacodes f. olivieri (Barla) de Kok 1998

W wykazie wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski gatunek ten nie został ujęty[3].

Morfologia | edytuj kod

Kapelusz

Średnica 46–130 mm, u młodych owocników kulisty, u starszych parasolowaty koloru szarego, pokryty drobnymi łuseczkami o barwie podobnej do skórki kapelusza. Na środku duża łata o kolorze od brązowego do czerwonobrązowego[4][5].

Blaszki

Białe, wolne, dość gęste, oddalone o 1–7 mm od trzonu. Po uszkodzeniu czerwienieją. Z wiekiem stają się beżowe[4][5].

Trzon

Wysokość 80–190 mm wysokości, 7–13 mm grubości, gładki, barwy białawej do jasnobeżowej, zakończony bulwą. Pierścień ruchomy, podwójny[4][5].

Miąższ

Białawy, po uszkodzeniu zmienia kolor na czerwonożółty albo pomarańczowy, z wiekiem na czerwono. Zapach ziemisty lub grzybowy, smak nieprzyjemny[4][5].

Wysyp zarodników

Biały. Zarodniki gładkie, elipsoidalne, o rozmiarach 8–11 × 5,5–7 μm[4].

Występowanie i siedlisko | edytuj kod

Szeroko rozprzestrzeniony w Europie i dość częsty[4]. W Polsce również występuje[6]. Bardzo często bywa mylony z tzw. czubajką czerwieniejącą (Chlorophyllum rhacodes), co utrudnia potwierdzanie stanowisk[5].

Występuje w lasach liściastych i mieszanych[4].

Znaczenie | edytuj kod

Saprotrof. Grzyb jadalny[5].

Gatunki podobne | edytuj kod

  • Tzw. czubajka czerwieniejąca (Chlorophyllum rhacodes) – występuje raczej w parkach, jej kapelusz jest jaśniejszy, a łuski na nim nie są tak wyraźnie dachówkowate. Kolor jej przebarwień jest bardziej czerwonopomarańczowy, podczas gdy przebarwienia Ch. olivieri są bardziej żółtopomarańczowe.
  • Czubajka kania (Macrolepiota procera) – jest dużo większa, jej trzon pokryty jest prążkowanym, ciemniejszym wzorem, a łuski na kapeluszu są ciemniejsze, nie pokrywają całej powierzchni i nie są tak odstające. Czubajka kania cechuje się również specyficznym, przyjemnym zapachem.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Index Fungorum – Names Record, www.indexfungorum.org [dostęp 2019-10-03] .
  2. Species Fungorum – GSD Species, www.speciesfungorum.org [dostęp 2019-10-03] .
  3. red: Selim Kryczyński i Zbigniew Weber, Fitopatologia. Tom 2. Choroby roślin uprawnych, Poznań: PWRiL, 2011, ​ISBN 978-83-09-01077-7
  4. a b c d e f g MachielM. Noordeloos MachielM., ElseE. Vellinga ElseE., ThomasT. Kuyper ThomasT., Flora Agaricina Neerlandica, Volume 5, 2001 .
  5. a b c d e f GernotG. Friebes GernotG., Über die komplizierte Gruppe der Safran- und Riesenschirmlinge: Die Gattungen Chlorophyllum und Macrolepiota, 2013 .
  6. Chlorophyllum olivieri, grzyby.pl [dostęp 2019-10-03] .
Na podstawie artykułu: "Chlorophyllum olivieri" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy