Chorąży wielki koronny


Chorąży wielki koronny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Sebastian Sobieski chorąży wielki koronny w 1605

Chorąży wielki koronny (łac. vexillifer regni) – urząd dworski I Rzeczypospolitej.

Urzędnik ten występował już za panowania Kazimierza Wielkiego, po raz pierwszy wymienia go dopiero Jan Długosz, opisując bitwę pod Grunwaldem.

Chorąży wielki koronny nosił chorągiew wielką królestwa przy królu, w czasie najważniejszych ceremonii dworskich takich jak koronacje, pogrzeby, hołdy pruskie i kurlandzkie. Stał zazwyczaj po prawej stronie monarchy. W 1633 doszło na tym tle do sporu z miecznikiem wielkim koronnym, który też chciał zająć to miejsce[1].

Niektóre osoby, które piastowały ten urząd | edytuj kod

  1. Maciej Gruszecki
  2. Andrzej Potocki
  3. Prokop Sieniawski
  4. Sebastian Sobieski
  5. Marcin z Wrocimowic
  6. Krzysztof Koniecpolski
  7. Aleksander Koniecpolski
  8. Jan III Sobieski
  9. Aleksander Polanowski
  10. Aleksander Jan Jabłonowski

Przypisy | edytuj kod

  1. ZbigniewZ. Góralski ZbigniewZ., Urzędy i godności w dawnej Polsce, Warszawa: Ludowa Spółdzielnia wydawnicza, 1998 .
Na podstawie artykułu: "Chorąży wielki koronny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy