Choroba Blounta


Choroba Blounta w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Choroba Blounta (piszczel szpotawa, łac. morbus Blount) – choroba zaliczana do jałowych martwic kości lub do grupy dyschondroplazji. Polega na szpotawym ustawieniu piszczeli spowodowanym zaburzeniem wzrostu kłykcia przyśrodkowego bliższej nasady piszczeli.

Wyróżnia się typ dziecięcy i typ młodzieńczy choroby[1].

Chorobę opisał jako jeden z pierwszych Walter Putnam Blount w 1937 roku[2]. Przed nim chorobę opisał Philipp Erlacher[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Tadeusz Szymon Gaździk, Tomasz Bielecki: Ortopedia i traumatologia. [T.] 2. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 577-578. ​ISBN 978-83-200-3896-5​ (t. 2).
  2. Blount WP. Tibia vara: osteochondrosis deformans tibiae. Journal of Bone and Joint Surgery 19, 1-29 (1937)
  3. Erlacher-Blount syndrome w bazie Who Named It (ang.)

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Choroba Blounta" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy