Chorzów Stary


Na mapach: 50°18′23″N 18°58′30″E/50,306389 18,975000

Chorzów Stary w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Chorzów Stary (do 1934 Chorzów; niem. Chorzow, 1941–1945 Königshütte-Ost; czes. Starý Chořov) – najstarsza, bo istniejąca już w XIII wieku i największa obszarem dzielnica Chorzowa.

Nazwa ta odnosiła się pierwotnie do obszaru dawnej wsi Chorzów. Do 1991 Chorzów Stary i pobliskie Maciejkowice określano łącznie nazwą Chorzów III. Uchwałą Rady Miasta nazwą Chorzów Stary objęto całość tego obszaru, a więc także Maciejkowice.

W Chorzowie Starym mieściła się Kopalnia Węgla Kamiennego Prezydent. Pozostałością po niej jest unikatowa żelbetowa wieża wyciągowa nad zlikwidowanym szybem, stanowiąca obiekt Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego. Ponadto liczne zabytkowe zabudowania włościańskie. Najważniejsze ulice to: ul. T. Kościuszki, ul. Siemianowicka, ul. Bożogrobców, ul. Mazurska, ul. Rycerska, ul. Harcerska oraz plac św. Jana. Skrzyżowanie ul. Siemianowickiej i ul. Bożogrobców nosi nazwę Krajcoka.

Ponadto w Chorzowie Starym mieści się miejska komenda policji.

W Chorzowie Starym znajduje się kilka przystanków autobusowych, jak m.in. Chorzów Stary Plac Jana. Przez dzielnicę kursuje dziewięć linii autobusowych KZK GOP. Są to linie o numerach: 48, 74, 139, 190, 192, 663, 664, 665, 974[1]. Przez dzielnicę kursowała również linia tramwajowa nr 12, która w grudniu 2008 roku została zlikwidowana[2].

W dzielnicy znajduje się parafia św. Marii Magdaleny.

Przypisy | edytuj kod

  1. Lista przystanków: Chorzów. kzkgop.pl. [dostęp 2016-10-18].
  2. Jakub Halor. Komunikacja tramwajowa w aglomeracji katowickiej jako przedmiot polityki transportowej w okresie transformacji gospodarczej (1989-2010). „Współczesne uwarunkowania rozwoju transportu w regionach”, listopad 2011. Szczyrk. 
Na podstawie artykułu: "Chorzów Stary" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy