Chrząstka Meckela


Chrząstka Meckela w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Chrząstka Meckelachrząstka stanowiąca szynę kierunkową dla procesu kostnienia żuchwy. Występuje u kręgowców[1] w życiu płodowym.

Z chrząstki tej powstają: kostne części okolicy bródki, młoteczek, kowadełko, kolec dolny kości klinowej, więzadło wewnętrzne młoteczka, więzadło klinowo–żuchwowe[2]. Została odkryta przez Johanna Friedricha Meckela w 1820 roku[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3. M-R. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 72.
  2. a b Irena Karłowska (red.), Zarys współczesnej ortodoncji
Na podstawie artykułu: "Chrząstka Meckela" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy