Ciężki karabin maszynowy


Ciężki karabin maszynowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Maxim wz. 08 (Niemcy)

Ciężki karabin maszynowy (ckm, cekaem) – automatyczna (samoczynna) broń strzelecka zespołowa, karabin maszynowy strzelający amunicją karabinową.

Przeznaczony jest do niszczenia grupowych celów żywych, środków ogniowych, lekko opancerzonego sprzętu i nisko lecących celów powietrznych[1]. Dużą szybkostrzelność praktyczną uzyskano dzięki zastosowaniu luf chłodzonych wodą lub szybkowymiennych luf chłodzonych powietrzem. Działanie broni najczęściej oparte na zasadzie krótkiego odrzutu lufy (np. Maxim) lub odprowadzania gazów prochowych z lufy (np. Hotchkiss). Broń strzela z ciężkiej podstawy (trójnożnej, saneczkowej, kołowej) ogniem ciągłym (długimi lub krótkimi seriami). Podstawa często umożliwia prowadzenie ognia przeciwlotniczego.

Dzięki dużej masie i zastosowaniu mechanizmów kierunkowego i podniesieniowego, ckm umożliwia prowadzenie celnego ognia bezpośredniego na odległość do 1000 m[1]. Podczas pierwszej wojny światowej, a także w okresie międzywojennym, stosowano również ogień pośredni, pogłębiany i posiewany na odległości 1000-2500 m. Obecnie ta kategoria zespołowej broni maszynowej została wyparta przez uniwersalne karabiny maszynowe[1].

Jednym z pierwowzorów ciężkich karabinów maszynowych były kartaczownice.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Ciepliński, Woźniak 1994 ↓, s. 51.

Bibliografia | edytuj kod

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 51. ISBN 83-86028-01-7.
Na podstawie artykułu: "Ciężki karabin maszynowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy