Ciołek Torelli


Ciołek Torelli w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Herb

Ciołek Torelli (Torelli) – polski herb szlachecki z indygenatu.

Spis treści

Opis herbu | edytuj kod

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

Na tarczy czterodzielnej w krzyż z polem sercowym, w polach I i IV srebrnych - wąż czarny w koronie złotej, pożerający dziecię, w II i III złotych - lew wspięty w koronie, w V czerwonym - wół srebrny.

Wersję taką przytoczył Tadeusz Gajl za Juliuszem Karolem Ostrowskim. Józef Szymański, mimo iż zna tę wersję (za Zygmuntem Wdowiszewskim), podważa ten wizerunek i rekonstruuje herb inaczej. Pole u niego jest dzielone w rosochę, ciołek znajduje się w polu prawym, dwa węże pożerające dziecię w lewym i dwa lwy kroczące w dolnym[2].

Najwcześniejsze wzmianki | edytuj kod

Indygenat Pomponiuszowi Torelli de Montesclariculi z 11 marca 1569[2].

Herbowni | edytuj kod

Herb ten był herbem własnym, więc przysługiwał tylko jednemu rodowi herbownych:

Torelli.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. a b Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 197. ISBN 83-7181-217-5.
Na podstawie artykułu: "Ciołek Torelli" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy