Collegium Nobilium jezuitów w Warszawie


Collegium Nobilium jezuitów w Warszawie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Collegium Nobilium jezuitów w Warszawie – elitarne kolegium jezuickie przeznaczone dla młodzieży szlacheckiej i magnackiej, założone w Warszawie w 1752 roku z fundacji podskarbiego wielkiego koronnego Macieja Grabowskiego i Jana Ciecierskiego SJ. Istniało jeszcze po kasacie zakonu jezuitów do 1777 roku przy poparciu króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Uczyło się w nim równocześnie ok. 60 konwiktorów. Była to młodzież z najbardziej wpływowych rodzin: Radziwiłłów, Łubieńskich, Ossolińskich, Tyszkiewiczów, Chłapowskich, Ożarowskich, Rzewuskich, Ogińskich. Program nauczania oparty był na wzorach zachodnich.

Umieszczone najpierw w Kamienicy Winklerowskiej, mieściło 24 kawalerów. W 1754 lub 1755 roku przeniesione do przebudowanego Pałacu Kotowskich na Nowym Mieście.

Rektorem kolegium był Jan Ciecierski (1752-1760) i Karol Wyrwicz (1762-1777). Pracowali tu najwybitniejsi jezuici Prowincji Litewskiej: Jan Albertrandi, Franciszek Bessat, Franciszek Bieńkowski, Franciszek Bohomolec, Andrzej Bromirski, Jan Ciecierski, Józef Courriere, Franciszek Katenbring, Franciszek Kniażewicz, Stefan Łuskina, Ignacy Nagurczewski, Adam Tadeusz Naruszewicz, Kazimierz Naruszewicz, Józef Olędzki, Franciszek Paprocki, Aleksander Rostan, Stanisław Szadurski, Jan Szczepan Wulfers, Karol Wyrwicz.

Bibliografia | edytuj kod

  • Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy, 1564-1995, opracował Ludwik Grzebień, Kraków 2004, s. 721.
Na podstawie artykułu: "Collegium Nobilium jezuitów w Warszawie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy