Contraamiral Ilie Irimescu


MPK-44 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Contraamiral Ilie Irimescu) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

MPK-44radziecka, a następnie rumuńska korweta z okresu zimnej wojny, jeden z trzech pozyskanych przez Rumunię okrętów projektu 204E. Okręt został zwodowany 19 czerwca 1969 roku w stoczni numer 532 w Kerczu, a do służby w Marynarce Wojennej ZSRR przyjęto go 15 września 1969 roku. W październiku 1969 roku jednostka weszła w skład Marynarki Wojennej Rumunii. Okręt, oznaczony numerami V-33 i 33, w sierpniu 1991 roku otrzymał imię „Contraamiral Ilie Irimescu”. Jednostka została wycofana ze służby w 1997 roku.

Spis treści

Projekt i budowa | edytuj kod

Korwety zwalczania okrętów podwodnych projektu 204 były pierwszymi w ZSRR dużymi okrętami napędzanymi turbinami gazowymi i jednocześnie najszybszymi jednostkami tego typu, jakie kiedykolwiek skonstruowano w tym kraju[1]. W latach 1958–1969 zbudowano łącznie 66 okrętów[2][a].

MPK-44 (ros. МПК – Малый противолодочный корабль) zbudowany został w stoczni numer 532 w Kerczu (nr budowy 823)[1][2][b]. Stępkę okrętu położono 8 grudnia 1968 roku, został zwodowany 19 czerwca 1969 roku, a do służby w Marynarce Wojennej ZSRR wszedł 15 września 1969 roku[2][3].

Dane taktyczno-techniczne | edytuj kod

Okręt był korwetą zwalczania okrętów podwodnych (klasyfikowaną w ZSRR jako mały okręt przeciwpodwodny)[2][4]. Długość całkowita wynosiła 58,64 metra, szerokość 8,13 metra i zanurzenie 3,06 metra[2][3]. Wyporność standardowa wynosiła 436 ton, zaś pełna 546 ton[2][3][c]. Okręt napędzany był przez siłownię typu CODAG, składającą się z dwóch turbin gazowych D-2B o łącznej mocy 30 000 KM oraz dwóch silników wysokoprężnych M-503V o łącznej mocy 6600 KM, poruszającą poprzez wały napędowe dwiema śrubami o stałym skoku, umieszczonymi w dyszach[2][3][d]. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 32 węzły[2][3][e]. Zasięg wynosił 2500 Mm przy prędkości 13,5 węzła[2][3]. Energię elektryczną zapewniały dwa generatory wysokoprężne o mocy 272 KM każdy[2]. Autonomiczność wynosiła 7 dób[2].

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki stanowiło podwójne stanowisko dział kalibru 57 mm L/50 AK-725, z zapasem amunicji wynoszącym 1100 naboi[2][3]. Kąt podniesienia lufy wynosił 85°, donośność 6000 metrów, teoretyczna szybkostrzelność 120 strz./min, zaś masa naboju 2,8 kg[5]. Broń ZOP stanowiły dwie pojedyncze wyrzutnie torped kalibru 533 mm (typu 53, bez torped zapasowych) oraz dwa rakietowe miotacze bomb głębinowych RBU-2500, z zapasem 128 bomb RGB-25 (masa głowicy bojowej 21 kg, zasięg 2500 metrów)[2][5]. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało systemy kontroli ognia MR-103 Bars i Smerch-204, sonar Herkules-2M, radary MR-302 Rubka, Bizan’-4A, Doniec-2, system „swój-obcy” Nichrom-M i radionamiernik ARP-50[2][3].

Załoga okrętu składała się z 52 oficerów, podoficerów i marynarzy[2][3][f].

Służba | edytuj kod

MPK-44 służył we Flocie Czarnomorskiej zaledwie miesiąc, do 20 października 1969 roku[2]. W tym samym miesiącu jednostka została zakupiona przez Rumunię i przyjęta w skład Marynarki Wojennej pod oznaczeniem V-33, dołączając do bliźniaczych V-31 i V-32[2][3]. Później numer burtowy jednostki zmieniono na 33[3]. 15 sierpnia 1991 roku okręt otrzymał nazwę „Contraamiral Ilie Irimescu”[3]. Jednostka została wycofana ze służby w 1997 roku[3].

Uwagi | edytuj kod

  1. Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 415 podaje, że zbudowano 69 okrętów.
  2. Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 325 podaje, że okręt zbudowano w stoczni w Zielonodolsku.
  3. Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 415, Moore 1981 ↓, s. 389 i Sharpe 1989 ↓, s. 455 podają wyporność standardową 500 ton i pełną 580 ton, zaś Moore 1974 ↓, s. 274 550/650 ton.
  4. Moore 1974 ↓, s. 274 podaje, że łączna moc siłowni wynosiła 20 000 KM; według Moore 1981 ↓, s. 389 moc turbin gazowych wynosiła 24 000 KM, a silników Diesla 8000 KM, zaś Moore 1985 ↓, s. 405 podaje, że moc turbin gazowych wynosiła 40 000 KM, a silników Diesla 8000 KM.
  5. Moore 1974 ↓, s. 274 podaje, że prędkość maksymalna wynosiła 28 węzłów; według Moore 1981 ↓, s. 389 i Moore 1985 ↓, s. 405 prędkość maksymalna wynosiła 34 węzły, zaś Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 415 i Sharpe 1989 ↓, s. 455 podają prędkość maksymalną 38 węzłów.
  6. Według Moore 1985 ↓, s. 405 załoga liczyła 50 osób, Sharpe 1989 ↓, s. 455 podaje 78 osób, zaś Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 415 i Moore 1981 ↓, s. 389 podają 80 osób.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Gogin 2018M ↓.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q Volkov i Brichevsky 2018 ↓.
  3. a b c d e f g h i j k l m Gogin 2018V ↓.
  4. Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 415.
  5. a b Sharpe 1989 ↓, s. 455.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Contraamiral Ilie Irimescu" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy