Corinne Niogret


Corinne Niogret w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Corinne Mireille Dominique Niogret (ur. 20 listopada 1972 w Nantui) – francuska biathlonistka, dwukrotna medalistka olimpijska i wielokrotna medalistka mistrzostw świata.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

W Pucharze Świata zadebiutowała 14 grudnia 1989 roku w Obertilliach, zajmując 37. miejsce w biegu indywidualnym. Pierwsze punkty (w sezonach 1984/1985-1999/2000 punktowało 25. najlepszych zawodniczek) wywalczyła 13 grudnia 1990 roku w Les Saisies, gdzie w tej samej konkurencji zajęła 25. miejsce. Pierwszy raz na podium zawodów pucharowych stanęła 17 grudnia 1992 roku w Pokljuce, kończąc rywalizację w biegu indywidualnym na trzeciej pozycji. W zawodach tych wyprzedziły ją tylko rodaczka - Anne Briand i Eva Háková z Czechosłowacji. W kolejnych startach jeszcze 36 razy stawała na podium, odnosząc przy tym osiem zwycięstw: 16 lutego 1995 roku w Anterselvie, 22 lutego 2000 roku w Oslo i 30 listopada 2000 roku w Anterselvie była najlepsza w biegach indywidualnych, 5 marca 1998 roku w Pokljuce i 22 stycznia 1999 roku w Anterselvie wygrywała sprinty, 23 stycznia 1999 roku w Anterselvie i 4 grudnia 1999 roku w Hochfilzen wygrywała biegi pościgowe, a 21 stycznia 2001 roku w Anterselvie zwyciężyła w biegu masowym. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1999/2000, kiedy była trzecia w klasyfikacji generalnej, za Szwedką Magdaleną Forsberg i Ołeną Zubryłową z Ukrainy. W tym samym sezonie była też druga w klasyfikacjach biegu indywidualnego i pościgowego. Ponadto w sezonie 1997/1998 była trzecia w klasyfikacjach tych biegu pościgowego i sprintu, a w sezonie 2000/2001 była druga w klasyfikacji biegu indywidualnego.

Pierwszy medal wywalczyła na igrzyskach olimpijskich w Albertville w 1992 roku, gdzie wspólnie z Anne Briand i Véronique Claudel zwyciężyła w sztafecie. Był to debiut tej konkurencji w programie olimpijskim, Francuzki zostały więc pierwszymi w historii mistrzyniami olimpijskimi w sztafecie. Niogret zajęła tam też siódme miejsce w biegu indywidualnym i 17. miejsce w sprincie. Na rozgrywanych dwa lata później igrzyskach w Lillehammer wywalczyła brązowy medal w sztafecie, startując razem z Briand, Claudel i Delphyne Burlet. W biegu indywidualnym była piąta a sprint ukończyła na 27. miejscu. Podczas igrzysk olimpijskich w Nagano w 1998 roku indywidualnie plasowała się poza czołową dziesiątką, a w sztafecie była ósma. Brała też udział igrzyskach w Salt Lake City w 2002 roku, gdzie była między innymi dziewiąta w sprincie i sztafecie.

W 1993 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Borowcu, gdzie zdobyła złoty medal w biegu drużynowym oraz srebrny w sztafecie. Najlepsze wyniki osiągnęła podcas rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w Anterselvie, gdzie cztery razy stawała na podium. Najpierw zdobyła brązowy medal w biegu drużynowym. Następnie zwyciężyła w biegu indywidualnym, zostając pierwszą w historii Francuzką, która tego dokonała. W zawodach tych wyprzedziła Niemkę Uschi Disl i Ekaterinę Dafowską z Bułgarii. Dwa dni później była trzecia w sprincie, ulegając Anne Briand i Uschi Disl. Ponadto razem z koleżankami zajęła drugie miejsce w sztafecie.

Na mistrzostwach świata w Ruhpolding w 1996 roku, gdzie była druga w sztafecie i trzecia w biegu drużynowym. Na rozgrywanych w 1998 roku mistrzostwach świata w Pokljuce/Hochfilzen zdobyła srebrny medal w biegu pościgowym. Rozdzieliła tam Magdalenę Forsberg i Niemkę Martinę Zellner. Srebrny medal zdobyła także w biegu indywidualnym podczas mistrzostwach świata w Kontiolahti/Oslo w 1999 roku, tym razem plasując się między Ołeną Zubryłową i Rosjanką Albiną Achatową. Na tej samej imprezie zdobyła ostatni w swojej karierze medal drużynowy, zajmując trzecie miejsce w sztafecie.

Swój drugi indywidualny tytuł mistrzowski, ponownie w biegu indywidualnym, zdobyła na mistrzostwach świata w Oslo/Lahti w 2000 roku. Tym razem na podium wyprzedziła Chinkę Yu Shumei i Magdalenę Forsberg. Cztery dni później zajęła także trzecie miejsce w biegu masowym, ulegając Liv Grete Skjelbreid z Norwegii i Rosjance Galinie Kuklewej. Ostatni medal zdobyła podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Pokljuce, gdzie była druga w biegu pościgowym.

W międzyczasie wywalczyła złote medale w sprincie i sztafecie na mistrzostwach Europy w Grand-Bornand w 1995 roku. Ponadto 22 razy zdobywała mistrzostwo kraju. W 2001 roku odznaczona orderem Mérite.

Zakończyła karierę sportową w 2004 roku.

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji końcowej | edytuj kod

Miejsca na podium chronologicznie | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Corinne Niogret" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy