Cudolotka białogardła


Cudolotka białogardła w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Cudolotka białogardła[3], błyskolotka białobrzucha[4] (Henicophaps foersteri) – gatunek ptaka z rodziny gołębiowatych (Columbidae). Ptak ten występuje na Archipelagu Bismarcka, jest narażony na wyginięcie.

Spis treści

Zasięg występowania | edytuj kod

Cudolotka białogardła występuje na Umboi, Nowej Brytanii i Lolobau, wyspach należących do południowej części Archipelagu Bismarcka[5][6][7].

Taksonomia | edytuj kod

Gatunek po raz pierwszy opisało dwóch ornitologów, Brytyjczyk Walter Rothschild i Niemiec Ernst Hartert w 1906 roku na łamach czasopisma „Bulletin of the British Ornithologists’ Club[8]. Jako miejsce typowe odłowu holotypu (numer katalogowy 10095 znajdujący się w Muzeum Historii Naturalnej w Tring) autorzy wskazali Massawa w Nowej Brytanii[8]. Takson opisany przez W. Meyera pod nazwą Reinwardtoenas bleyi okazał się być okazem ww. gatunku[9]. Cudolotka białogardła jest ściśle związana z cudolotką białoczelną (H. albifrons)[5]. Takson monotypowy[5][6].

Etymologia | edytuj kod

Nazwa rodzajowa: greckie ἑνικος henikos – osobliwy, wyjątkowy; φαψ phaps, φαβος phabos – gołąb[10].
Epitet gatunkowy: Friedrich Foerster (1865–1918), niemiecki botanik, kolekcjoner[11].

Morfologia | edytuj kod

Długość ciała 38 cm[5]. Długość skrzydła u dwóch samców 202 i 203 mm, u jednej samicy 197 mm[12]. Czoło koloru płowego, łączy się z rudawym czubkiem głowy, karkiem, grzbietem i bokami piersi; reszta górnych części ciała, skrzydła i ogon koloru ciemnoszarego do fioletowego. Gardło do części usznej płowo-białawe; reszta dolnych części ciała koloru płowego. Dziób czarno-brązowy, nogi i stopy czerwone. Płci podobne, ale samica ma mniejszy dziób i spód jej ciała zabarwiony jest rdzawobrązowo[5].

Ekologia | edytuj kod

Cudolotka białogardła zamieszkuje lasy na nizinach, wzgórzach i w niższych partiach gór[5].

Nie jest znany skład diety cudolotki białogardłej. Zasadniczo zdobywa pokarm na ziemi, i przypuszczalnie ma nawyki żywnościowe podobne do cudolotki białoczelnej[5].

Lokalna ludność twierdzi, że gniazda cudolotki białogardłej umieszczone są nisko w krzewach lub na niewielkich drzewach, a samica składa 2 jaja[5].

Status i zagrożenia | edytuj kod

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody został zaliczony do kategorii VU (ang. Vulnerable – narażony na wyginięcie)[2]. Praktycznie brak informacji na temat stanu populacji tego ptaka, ale nawet na początku XX wieku, w chwili jego odkrycia, uważano ten gatunek za rzadki[5]. Biologia cudolotki białogardłej jest praktycznie nieznana; wymaga szeroko zakrojonych badań[5]. Jako ptak spędzający dużo czasu na ziemi zagrożony jest ze strony kotów i psów[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Henicophaps foersteri, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online]  (ang.).
  2. a b c BirdLife International, Henicophaps foersteri, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2015-4 [dostęp 2016-05-05]  (ang.).
  3. P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Raphinae Wetmore, 1930 - trerony (wersja: 2016-02-24). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-05-05].
  4. P. Mielczarek, W. Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, s. 95, 1999. ISSN 0550-0842
  5. a b c d e f g h i j L.F. Baptista, P.W. Trail, H.M. Horblit: New Britain Bronzewing (Henicophaps foersteri). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-05-05]. (ang.)
  6. a b F. Gill, D. Donsker (red.): Pigeons (ang.). IOC World Bird List: Version 9.2. [dostęp 2019-11-12].
  7. M. Derhé, G. Dutson, A. O'Brien, A. Stattersfield: New Britain Bronzewing Henicophaps foersteri. BirdLife International. [dostęp 2016-05-05].
  8. a b W. Rothschild, E. Hartert. New species of Pigeon. „Bulletin of the British Ornithologists' Club”. 19, s. 28, 1906 (ang.). 
  9. W. Meyer. Zur Vogel-Fauna des Bismarck-Archipels. „Ornithologische Monatsberichte”. 17, s. 36, 1909 (niem.). 
  10. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-05-05]. (ang.)
  11. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie, E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2016. [dostęp 2016-05-05]. (ang.)
  12. E. Hartert. On the Birds of the district of Talasea in New Britain. „Novitates Zoologicae”. 33, s. 125–126, 1926 (ang.). 
Identyfikatory zewnętrzne (takson):
Na podstawie artykułu: "Cudolotka białogardła" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy