Czarna Kamienica we Lwowie


Na mapach: 49°50′32″N 24°01′57″E/49,842222 24,032500

Czarna Kamienica we Lwowie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czarna Kamienica we Lwowie (nazywana też Lorencowiczowską lub Anczowską od nazwisk pierwszych właścicieli) – kamienica we Lwowie, w Rynku pod nr. 4, renesansowa, wzniesiona w latach 15881589 według projektu Piotra Barbona[1]. Twórcą charakterystycznej elewacji był prawdopodobnie Andrzej Podleśny.

Przebudowana w 1596 (podwyższona o dwie kondygnacje) i 1884, jeden z najcenniejszych zabytków polskiej architektury XVI w.; w latach 19261940 mieściła Muzeum Historyczne Miasta Lwowa, w tym od 20 listopada 1938 Muzeum Historyczne Obrony Lwowa[2]. Od 1940 mieści ukraińskie Muzeum Historyczne we Lwowie.

Kamienica została zbudowana dla poborcy ceł, Włocha Tomasza Albertiego. Wkrótce przeszła ona w ręce aptekarskiej rodziny Lorencowiczów, następnie – bogatego patrycjusza Marcina Nikanora Anczewskiego (Anczowskiego).

Od 1926 stanowi własność miasta, które umieściło w niej muzeum historyczne miasta Lwowa.

Fasada kamienicy pokryta jest diamentową rustyką z piaskowca, który poczerniał ze starości lub – według innych źródeł – został pomalowany na czarno; stąd pochodzi nazwa kamienicy[3].

Czarna kamienica jest uważana za jeden z najcenniejszych zabytków budownictwa mieszczańskiego z epoki renesansu w dawnej Polsce.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Charewiczowa Ł., Czarna Kamienica i jej mieszkańcy : z 33 ilustracjami w tekście, Lwów 1935, s. 49–62.
  2. Muzeum Historyczne Obrony Lwowa. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 267 z 24 listopada 1938. 
  3. Grzegorz Rąkowski: LWÓW. Przewodnik krajoznawczo-historyczny po Ukrainie Zachodniej. Część IV. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2008. ISBN 978-83-89188-70-8.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Czarna Kamienica we Lwowie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy