Czas honoru


Czas honoru w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czas honoru – polski serial telewizyjny emitowany od 7 września 2008 do 23 listopada 2014 w TVP2.

Spis treści

Charakterystyka | edytuj kod

Osią fabuły serialu jest historia żołnierzy Związku Walki Zbrojnej/Armii Krajowej/Delegatury Sił Zbrojnych – powszechnie określanych jako cichociemni[1]. Serial inspirowany historią polskich dywersantów, którzy w czasie II wojny światowej przechodzili w Anglii szkolenia, by wrócić do okupowanej przez Niemców Polski z misją konspiracyjnej walki o niepodległość. Serial porusza też zmagania niemieckiego wywiadu i kontrwywiadu wojskowego Abwehry oraz nazistowskiej służby bezpieczeństwa Reichsführera SS (SD), a także tajnej policji państwowej (Gestapo) z Oddziałem II Komendy Głównej Związku Walki Zbrojnej/Armii Krajowej oraz infiltrację ZWZ/AK przez niemieckie służby wywiadowcze (Abwehra i SD). Dodatkowo zaznaczona jest działalność sowieckiego wywiadu wojskowego GRU i sowieckich organów NKWD.

Do 2014 powstało sześć 13-odcinkowych serii oraz jedna 12-odcinkowa. Akcja serii I, II i III rozgrywa się wiosną, latem i jesienią 1941 roku[2]. Akcja serii IV toczy się od kwietnia do czerwca 1944 roku. Miejscem akcji jest Warszawa, w tym getto warszawskie, a także tereny Generalnego Gubernatorstwa, Anglii, Włoch i III Rzeszy. Akcja serii V toczy się w końcowym okresie II wojny światowej i tuż po jej zakończeniu, od kwietnia do lipca 1945 roku na terenie Polski Ludowej oraz Czechosłowacji i Niemiec Zachodnich w strefie amerykańskiej podczas okupacji alianckiej. Akcja VI serii toczy się nadal w Polsce, a ponadto w Monachium i Londynie. Akcja w seriach od I do VI stanowi chronologiczny rozwój fabuły. Taka prawidłowość została zmieniona w serii VII, która w zamierzeniu ukazuje wydarzenia z powstania warszawskiego w 1944[3] - chronologicznie, więc, znajduje się między IV, a V serią.

Nawiązania historyczne | edytuj kod

Gmach Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w al. J.Ch. Szucha 25, podczas okupacji siedziba warszawskiego Gestapo. Ujęcie budynku wielokrotnie pokazywane w serialu

W fabule serialu wykorzystano wydarzenia historyczne, związane m.in. z działalnością oddziałów ZWZ/AK:

Przedstawiona w serialu postać polskiego boksera o nazwisku Franciszek Szymulski nawiązuje do prawdziwej postaci, którą był Franciszek Szymura – znakomity pięściarz wagi półciężkiej, wielokrotny reprezentant Polski, dwukrotny srebrny medalista Mistrzostw Europy w Boksie – Mediolan 1937 i ME w Boksie – Dublin 1939. W serialu pojawił się pułkownik Brodowicz nawiązujący do prawdziwej postaci podpułkownika Wacława Berki o pseudonimie Brodowicz, który w latach 1939-1942 był szefem II oddziału Komendy Głównej SPZ/ZWZ/AK.

Plenery | edytuj kod

Realizację serialu prowadzono w różnych miejscach:

Odcinki | edytuj kod

 Osobny artykuł: Lista odcinków serialu Czas honoru.

Obsada | edytuj kod

 Osobny artykuł: Obsada serialu Czas honoru.

Role główne

Charakterystyka postaci | edytuj kod

Odtwórcy ról w serialu: Ewa Wencel, Agnieszka Więdłocha, Olga Bołądź, Jakub Wesołowski, Antoni Pawlicki (2009)
  • Władek Konarski „Ryszard”, „Kmicic”porucznik Wojska Polskiego, syn Czesława i Marii, starszy brat Michała. Przed wojną oficer zawodowy WP, bokser. W czasie okupacji działa w podziemiu, przeprowadza akcje partyzanckie. W drugim sezonie poznaje Rudą i zostają parą. W 1944 awansowany na kapitana. Od 1945 dowodzi oddziałem partyzanckim Żołnierzy Wyklętych w Puszczy Kampinoskiej.
  • Bronek Woyciechowski „Czarny”porucznik Wojska Polskiego, narzeczony Wandy Ryszkowskiej. Przed wojną oficer rezerwy. Najpierw był egzekutorem w ZWZ, później pracował z przyjaciółmi w oddziale specjalnym. W 1944 awansowany na kapitana (w VI serii konsekwentnie tytułowany porucznikiem). W 1945 prowadzi dalszą walkę w szeregach Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj. W 1946 wysłany z Londynu do Polski z misją zabicia dawnego konfidenta Gestapo, Antoniego Karkowskiego.
  • Janek Markiewicz „Roman”podporucznik Wojska Polskiego, brat Stanisława (współpracownika komunistów), mąż Leny Sajkowskiej, ojciec Jasia. Przed wojną student architektury. W podziemiu działa przy wytwarzaniu fałszywych dokumentów, członek oddziału dowodzonego przez „Doktora”, później „Krawca”. Awansowany w 1944 na porucznika. Po powstaniu trafił do obozu, następnie powrócił do Warszawy szukając zaginionych żony i dziecka. Zwodzony i obserwowany przez UB w końcu odnalazł dwoje bliskich. Zginął zastrzelony przez Leona Wasilewskiego.
  • Michał Konarski „Szary”podporucznik Wojska Polskiego, syn Czesława i Marii, młodszy brat Władka. Od brata dostaje przezwisko „Guzik”, które przyjmuje się w oddziale jako pseudonim z powodu jego częstego używania, jednak nie jest to pseudonim konspiracyjny. Przed wojną studiował medycynę. Awansowany w 1944 na porucznika. Często zachowuje się impulsywnie, nieodpowiedzialnie, ma słabość do pięknych kobiet. Był zaręczony z Karoliną Osmańską (IV sezon), ponadto mocno uczuciowo związany z Celiną (sezon II, III, V i VI) oraz z Hanią (I i II sezon). W 1944 roku walczył podczas Powstania Warszawskiego z bratem na przyczółku czerniakowskim. Po wojnie nie złożył broni i działał jako partyzant. W 1946 wysłany do Polski przez organizację „Polska Niepodległa” znajdującą się w Monachium.
  • Wiktoria Rudnicka „Ruda” – narzeczona Władka, obserwatorka i egzekutorka w ramach AK. Uczestniczka powstania warszawskiego, walczyła w plutonie Władka. Po wojnie działająca jako partyzant w oddziale leśnym ukochanego. W 5 serii próbowała zemścić się na mordercy swojego ojca, a w efekcie sama została postrzelona. Zabrana ze szpitala została przewieziona do więzienia NKWD. Została odbita dzięki podstępowi ukochanego i przyjaciół. W 6 sezonie zostaje aresztowana przez UB i skazana na karę śmierci, jednak zostaje odbita przez Władka i jego oddział.
  • Celina Dłużewska – narzeczona Krzysztofa, działającego w AK, następnie zabitego. Współpracowała z Michałem. Następnie została jego dziewczyną. Kilka dni przed wybuchem powstania została postrzelona i trafiła do szpitala. Po jego zbombardowaniu przez niemców zaopiekował się nią Heinrich Pabst. W 6 serii została postrzelona przez Antoniego Karkowskiego i zmarła na rękach ukochanego Michała.
  • Wanda Ryszkowska (ur. 23 V 1918) – aktorka teatralna występująca w teatrze Ateneum, córka Heleny i Kazimierza, była żona Karola i narzeczona Bronka (od VI żona). Więziona na Pawiaku, przebywała na robotach przymusowych u Niemców. Mimo sprzeciwu Bronka i swojej mamy wzięła udział w powstaniu jako sanitariuszka. Po zbombardowaniu szpitala w którym pomagała przeleżała kilka godzin pod stosem trupów. Uratowana przez „Twardego” i jego ojca. W 6 serii wydana przez Tolę i aresztowana przez UB za współpracę z Gestapo (przepisywanie grypsów dla Karola Ryszkowskiego).
  • Lena Sajkowska-Markiewicz – wnuczka Żyda, córka Sabiny i Leona, siostra Romka, matka Jasia, żona Janka. Podczas okupacji wraz z rodziną skierowana przez Niemców do warszawskiego getta. Kurierka AK. Kiedy w 4 serii sprawdzała Osmańską została aresztowana i osadzona na Pawiaku. Była wówczas w zaawansowanej ciąży i tam urodziła synka. Kilka dni przed powstaniem została wykupiona z więzienia przez Romka i Janka. Cudem przeżyła powstanie warszawskie. Po wojnie zamieszkała z Leonem Wasilewskim, który później zabił jej męża.
  • Lars Rainer – szef gestapo w Warszawie. Były nadinspektor Interpolu. SS-Obersturmbannführer (podpułkownik SS). Zastąpił Kellera na tym stanowisku. Współpracował z majorem Halbe, chcieli doprowadzić do końca istnienia polskiego podziemia, jednak nieudolnie. Przeniesiony później do Salonik, w 1944 znów do Warszawy przez gubernatora Fischera. Razem ze swoim przyjacielem Wilhelmem Brehmem prowadził śledztwo, które pogrążało Fischera, dotyczące okradania przez gubernatora III Rzeszy. W czasie powstania warszawskiego, chcąc znaleźć się jak najdalej od zbrodni popełnianych przez von Hackela i jego podwładnych, zostaje komendantem obozu przejściowego. Po wojnie, dzięki archiwum AK, trafił do amerykańskiej niewoli. W 1946 agent OSS w Polsce. W 78 odcinku odzyskał część swoich pieniędzy i uciekł prawdopodobnie do Argentyny.
  • Czesław Konarski – przed wojną rotmistrz Wojska Polskiego, podczas wojny major, ojciec Michała i Władka oraz ich bezpośredni przełożony. Po przybyciu do Warszawy, nadzorował działalność konspiracyjną Michała. Podczas akcji odbicia Władka śmiertelnie postrzelony. Pochowany pod zmienionym nazwiskiem. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Walecznych.
  • Maria Konarska – lekarz-nefrolog, matka Władka i Michała, żona Czesława, pracowała w Szpitalu Miejskim nr 2 im. Świętego Ducha. W 1944 tymczasowo opiekowała się matką gubernatora. Więźniarka na Majdanku.
  • Helena Dobrzyńska – matka Wandy, w okresie okupacji zleceniodawczyni prac domowych. Przez jakiś czas, w 1941 roku, pracowała w kawiarni, nie wiedząc że jest ona pod nadzorem niemieckim oraz sprzątała u majora Halbe. Podczas Powstania Warszawskiego najpierw ukrywała się wraz z Leną i jej dzieckiem w piwnicy, potem trafiły na Zieleniak, następnie do Kościoła św. Wojciecha na Woli, po czym Helenę wywieziono z obozu. Uciekła z transportu i znalazła się w Kampinosie, a później w Warszawie. W 1945 pracuje w ministerstwie. W 1946 otwiera bar mleczny, gdzie zatrudnia mieszkającą u niej Tolę. Zostaje wydana przez nią UB.
  • Martin Halbemajor Abwehry. Jest kobieciarzem. Gwarantuje Karolowi Ryszkowskiemu, że jeśli zacznie z nim pracować, to uratuje jego siostrę z Auschwitz-Birkenau. Zabił swojego przyjaciela Gerda Kellera. Współpracował z Larsem Rainerem. W serii III został oficerem łącznikowym agenta „Tadeusza”. Zginął z rąk Polaków w restauracji „Eden”.
  • Karol Ryszkowski – przed 1937 był kapitanem wywiadu II Rzeczypospolitej i mężem aktorki Wandy Ryszkowskiej, która zostawiła go dla Bronka. Ze służby zwolniony dyscyplinarnie za pijaństwo. W 1941 dołączył do ZWZ, schwytany przez Niemców miał być rozstrzelany, ale powołał się na znajomość z Martinem Halbe. Zmuszony do współpracy z Abwehrą pod pretekstem ratowania życia swojej siostry. Gdy zorientował się, że ona nie żyje, zerwał z nimi kontakt i próbował zbiec na Węgry. W serii III został członkiem oddziału komunisty Sorokina. Po wojnie został kapitanem UB, za cenę życia pomógł kilka razy Bronkowi. Po pożegnaniu z Wandą popełnił samobójstwo. Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.
  • Leon Sajkowski – profesor akademicki, razem z rodziną został osiedlony w getcie. Pod pretekstem wyjazdu do Palestyny z żoną został zwabiony w pułapkę zastawioną przez Niemców i zastrzelony w odcinku „Wieczór w Edenie”.
  • Romek Sajkowski – brat Leny, syn Sabiny i Leona. Współpracownik AK. Po likwidacji getta został wywieziony do obozu, z którego udało mu się uciec. Popełnił samobójstwo po tym jak przekazał Jankowi informacje o śmierci Leny.
  • Gerd KellerSS-Standartenführer (pułkownik SS), wiceszef Gestapo w Warszawie, ciężko ranny w akcji odbicia Władka. Zginął uduszony przez współpracownika, Martina Halbego.
  • Uwe Rappke – brutalny SS-Scharführer (sierżant SS). Postrach więźniów, torturował m.in. Władka, Rudą, Krzysztofa, Kamila. Zginął z rąk Władka w zamachu na restaurację „Eden”.
  • Johann von Relasky – hauptmann (kapitan) Abwehry podający się za podporucznika Tadeusza Kruczka. Zginął z rąk Janka w odcinku „Wieczór w Edenie” (odc. 39) przy próbie ucieczki, postrzeliwszy uprzednio Bronka w ramię.
  • Tomasz Krawicz „Krawiec”kapitan ZWZ, a później major AK. W 1942 dowódca Oddziału do zadań specjalnych (objął dowództwo po „Doktorze”), a w 1944 ponownie stanął na czele oddziału głównych bohaterów. Zginął od wybuchu miny, uciekając przed pościgiem UB. Wraz z nim uciekał Bronek, który uszedł z życiem.
  • Jerzy (nazwisko nieznane) „Doktor” – przyjaciel Czesława i Marii, objął dowództwo po Czesławie. Oddelegowany pod komendę ZWZ. W serii V pojawił się epizodycznie (jego rolę grał inny aktor).
  • Mieczysław Skotnicki „Rybak" - pułkownik WP , w 1935 roku podczas manewrów w Pińsku poznał Czesława Konarskiego . Więzień NKWD uwolniony ma mocy układu Sikorski- Majski. Dowódca Michała i Władka w 2 korpusie Polskim we Włoszech w 1944 roku . Zrzucony wraz z nimi do Polski w kwietniu 1944. Aresztowany przez sowietów wraz z cichociemnymi odbity w czasie przewozu do ZSRR. Następnie zostaje oddelegowany do KG AK
  • Orlicki - pułkownik AK, dowódca Bronka w 1941 roku , potem pułkownik AK w powstaniu warszawskim. W 5 sezonie w 1945 roku pułkownik DSZ aresztowany przez ub , odbity przez głównych bohaterów . Wyjechał do Lublina[potrzebny przypis].
  • Brodowicz - pułkownik AK, szef wywiadu i kontrwywiadu ZWZ-AK , dowódca majora Krawca .W 5 sezonie w 1945 roku aresztowany przez ub odbity przez głownych bohaterów. Wyjechał do Lublina[potrzebny przypis].
  • Josef TannenbergSS-Obersturmbannführer (podpułkownik SS). Szef Gestapo w Krakowie, wysłany do Warszawy w celu prowadzenia śledztwa w sprawie napadu na Reichsbank. Po z urlopowaniu Rainera zostaje szefem Gestapo w Warszawie. Zarówno w Krakowie, jak i w stolicy wprowadził terror mający na celu zniszczyć podziemie. Zginął w odcinku „Wieczór w Edenie” (odc. 39), w zamachu przeprowadzonym przez czwórkę głównych bohaterów.
  • Staszek Markiewicz – brat Janka, komunista z ZWW, współpracownik Sorokina. Zginął w odcinku 38.
  • Ludwig FischerSS-Gruppenführer, gubernator dystryktu warszawskiego.
  • Wilhelm BrehmSS-Hauptsturmführer (kapitan SS), był komisarzem kryminalnym Policji przed dojściem nazistów do władzy, a po 1933 przeniesiony do V departamentu RSHA, lecz mimo zawodu policjanta kryminalnego przeniesiono go do IV departamentu RSHA. Przyjaciel Rainera, prowadzili razem śledztwo w sprawie zdrady Fischera i Stocka. Zastrzelony przez Falkenheima – współpracownika Stocka.
  • Ada Lewińskaminister jednego z departamentów UB. Przyjaciółka Kazimierza Koryntowskiego. Przełożona płk Wasilewskiego. W 1946 kochanka i przełożona płk Jabłońskiego.
  • Kazimierz Korytowski „Zawisza” – studiował medycynę na UW, przedwojenny Komunista z KPP, mąż Heleny, ojciec Wandy. Przyjaciel minister Lewińskiej. Działacz PPR i ZPP, w czasie wojny oficer polityczny w Armii Berlinga. Po konflikcie z majorem Zwonariewem przeniesiony do Szczecina by tworzył tam polską administrację.
  • Leon Wasilewskipułkownik UB. Odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wojnie miał odszukać dwustu skoczków. Opiekuje się Leną i jej dzieckiem. W bezpośredniej konfrontacji zabił Janka i zginął zastrzelony przez Bronka. Przełożony kpt Karola Ryszkowskiego.
  • Zwonariew „Bocian”major NKWD. Miał za zadanie odszukać żyjących skoczków. Zginął w odcinku 65. Odznaczony: Orderem Czerwonego Sztandaru, Orderem Czerwonej Gwiazdy, Medalem Za zasługi bojowe.
  • Sorokin (w książce Lew Aleksandrowicz Sorokin) – oficer Armii Czerwonej. Miał pomóc w formowaniu komunistycznej partyzantki w Polsce. Zabity przez głównych bohaterów.
  • Aleksij Dykowmajor GRU i partyzantki radzieckiej.
  • Lola/Agentka MI-6 – w serii II występuje jako więźniarka na Pawiaku i prostytutka. Kochanka amerykańskiego agenta. Po jego śmierci przejmuje jego obowiązki. W serii IV podaje się jako Karolina Osmańska wdowa po kapitanie artylerii, pracująca na poligonie niemieckim jako sekretarka. Pracuje dla AK, lecz gdy „Ruda” zauważa ją w towarzystwie majora Dykowa, zostaje posądzona o zdradzenie Rosjanom planów przeznaczonych dla Anglików. Zastrzelona przez Władka. Prawda o jej roli (MI-6 kazało jej kontrolować wywiad AK) wyszła dopiero po jej śmierci. Była zaręczona z Michałem.
  • Otto Kirchner – niemiecki lekarz, znajomy Marii sprzed wojny. Pojawił się w serii II jako oberleutnant (porucznik) Wehrmachtu. Skierowany do szpitala, gdzie pracuje Maria. Dowiedział się o śmierci swojego syna w Grecji i prosi o skierowanie na Front wschodni. Wraca w serii IV z awansem na stopnień Hauptmanna (kapitan). Polecił Marię do opieki nad matka gubernatora dystryktu warszawskiego. W serii V wrócił z Marią do Polski.
  • Ingeborg „Inga” Neumann – niemiecka piosenkarka, przyjaciółka, a zarazem była kochanka Rainera. Zginęła w zamachu Polaków na lokal rozrywkowy „Eden”.
  • Ireneusz Woźniak – ceglarz, wciągnięty przez Karola Ryszkowskiego do współpracy z Abwehrą. Następnie zostaje kolaborantem. Po wojnie dzięki Ryszkowskiemu zostaje porucznikiem UB. W 1946 ma żonę Emilię, z którą spodziewa się dziecka. W obawie przed ujawnieniem informacji o dawnej kolaboracji z Niemcami postanawia pomagać Helenie. Jego podwładnym jest sierżant Krupski. Został wydany przez Tolę i aresztowany przez Krupskiego za kolaboracje z Gestapo i bandytami.
  • Emilia Woźniak – w czasie wojny pracowała dla Rainera, była związana z Karkowskim. Po wojnie żona Woźniaka, spodziewa się z nim dziecka.
  • Adam Jabłońskipułkownik UB. Podwładny i kochanek Ady Lewińskiej. Odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy.
  • Lebiediewpułkownik NKWD, nieoficjalny „przełożony” minister Lewińskiej. Odznaczony: Order Lenina, Order Czerwonego Sztandaru, Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej”, Medal „Za obronę Stalingradu”.
  • Krupski – brutalny sierżant UB. Podwładny Woźniaka. Odznaczony Brązowym Medalem Zasłużonym na Polu Chwały.
  • Ciastoń – agent UB, udawał łącznika DSZ.
  • Mayerssierżant (V seria)/kapitan (VI seria) U.S. Army.
  • Prezes Janiszpułkownik Armii Krajowej, emisariusz emigracyjnej organizacji Polska Niepodległa.
  • Antoni Karkowski – vel Andrew Simpson w czasie wojny konfident gestapo, był zawiązany z Emilią. Ginie z rąk głównych bohaterów w 78 odcinku.
  • Tola – dostaje przydział mieszkaniowy do Heleny. Oszukuje wszystkich, że jest byłą więźniarką Majdanka. W akcie zemsty w odcinku 78 wydaje UB Helenę, Wandę i Woźniaka.
  • Szewczuk – recepcjonista w Hotelu Royal, agent NKWD.
  • „Jeleń” – były partyzant AK, członek oddziału Żołnierzy Wyklętych, zastępca Władka. Ginie z rąk Lebiediewa w 78 odcinku.
  • „Okoń” – partyzant w oddziale Władka. Rozstrzelany na rozkaz Woźniaka, by reszta oficerów z UB nie dowiedziała się o pieniądzach.
  • „Ryś” – partyzant w oddziale Władka. Zginął podczas próby wzięcia zakładnika w 70 odcinku.
  • Johann Blachnitzky (Jan Błaszczyk) – niemiecki fizyk polskiego pochodzenia zajmujący się V2. Po wojnie poszukiwany przez OSS, NKWD, GRU i UB. Aresztowany przez NKWD. Po akcji odbicia popełnia samobójstwo.
  • „Strzałka” – partyzant w oddziale Władka.
  • Katia Lewińska – zaginiona w czasie wojny córka minister Lewińskiej. Porwana przez głównych bohaterów jako karta przetargowa odbicia „Rudej”.
  • Siergiejew – rosyjski zwiadowca. Podaje błędne informacje Polakom podczas Powstania. Dochodzi do walki z Bronkiem. Wtedy jego żona oddaje kilka strzałów i agent pada na ziemię.
  • Marian Suchecki „Wilk” – w wieku 17 lat wstąpił do konspiracji. Podczas powstania uparcie odmawia założenia biało-czerwonej opaski argumentując, że nie zamierza stać się celem dla snajperów. Wchodzi w konflikt z Władkiem. Z początku niezbyt lubiany, zdobywa sobie powszechne uznanie, kiedy wyprowadza oddział z okrążonej barykady. Przez parę godzin był żonaty z Mileną, sanitariuszką ze Śródmieścia, która zginęła od wybuchu podłożonego pod goliat granatu na oczach swojego ukochanego. Ginie zastrzelony przez sowieckich żołnierzy, którzy omyłkowo biorą go za Niemca.
  • Heinrich Pabstmajor, ratuje życie Celinie, która do złudzenia przypomina mu pewną ważna osobę z jego życia. Nie boi się jawnie krytykować nazistów i mówić o przegranej wojnie. Zostaje zabity przez Celinę.
  • Walter LentzSS-Hauptsturmführer (kapitan SS). Fanatyk NSDAP, wciąż wierzy w zwycięstwo Niemców.
  • Ernst von HackelSS-Obergruppenführer und General der Waffen SS, sumiennie wypełniając polecenia z Berlina wydaje rozkaz masowego mordowania ludności cywilnej.
  • Bartosz Krzywicki „Mickiewicz” – Wrażliwy, inteligentny chłopak z „dobrego domu”, początkujący autor wierszy. Do oddziału Władka dołącza niedługo przed Powstaniem. Nie brał udziału w konspiracji. Paraliżuje go strach, który znika dopiero pod wpływem nagłego uczucia do „Zosi”, łączniczki. Zostaje postrzelony podczas odbicia więźniów z Gęsiówki, gdzie ginie na miejscu.
  • Kamil Krawicz „Bambo” – syn „Krawca”, walczy w oddziale Władka. Zastrzelony przez Antoniego Karkowskiego.
  • Irena – siostra „Apacza”, ma 16 lat. Razem z bratem opiekują się sobą nawzajem. Ginie podczas przeprawy na praską stronę Wisły.
  • „Zosia” – szkolona na sanitariuszkę, ignoruje uczucia „Mickiewicza”, natomiast od pierwszego wejrzenia zakochuje się w „Apaczu”, który odrzuca jej awanse. Powstanie sprawiło, że z niewinnej dziewczynki stała się dojrzałą kobietą. Ginie zastrzelona przez snajpera.
  • Halszka – dawna przyjaciółka Michała. Pracuje przy radiostacji „Błyskawica”.
  • „Adam” – przedwojenny wicemistrz juniorów w pięcioboju. W czasie okupacji aktywnie trenował i uczestniczył w podziemnych zawodach. „Adam” staje się najbardziej ofiarnym członkiem oddziału. Kule wydają się go omijać, zyskuje sobie reputację nieśmiertelnego. W powstaniu odnajduje ojca, z którym od lat nie miał kontaktu. Gdy jego ojciec pomaga oddziałowi, w którym służy Adam idzie na zwiad. Niemcy go przejmują, oblewają benzyną i podpalają. Aby oszczędzić mu cierpień Władek zabija go kulą ze swojego karabinu. Następnie na wieść o kapitulacji popełnia samobójstwo.
  • „Apacz” – jego ojciec zginął na początku wojny na jego oczach, traktuje początkowo powstanie jak wielką przygodę, ale z czasem dojrzewa i poważnieje, staje się też bardzo opiekuńczy wobec młodszej siostry, Irenki, która wbrew jego woli idzie do powstania jako sanitariuszka. Początkowo „Apacz” odrzuca miłość łączniczki „Zosi”. Dopiero w chwili śmierci dziewczyny wyznaje jej miłość. Ginie podczas przeprawy na praską stronę Wisły.
  • „Twardy” – powstaniec. Jego ojciec uratował Wandę z ruin zbombardowanego szpitala. Był zaręczony z Elizą, która zginęła od wybuchu bomby. Pomógł Wandzie przedostać się do oddziału Bronka, tłumiąc uczucie do niej. Gdy dowiedział się, że jest z nim zaręczona, zrezygnował ze swoich starań. Ciężko postrzelony przez Niemców podczas odcinania kabla od goliata. Umiera na oczach Wandy.
  • Milena – sanitariuszka ze Śródmieścia. Narzeczona „Wilka”. Została przeniesiona do oddziału „Krawca” i wzięła ślub z ukochanym. Zginęła kilka godzin później od wybuchu granatu, który podłożył pod goliat jej mąż.

Źródło[7]:.

Muzyka | edytuj kod

Autorem muzyki do serialu jest Bartosz Chajdecki. Została ona bardzo dobrze przyjęta przez widzów oraz krytyków[8]. 29 listopada 2010 roku w sklepach rozpoczęła się sprzedaż płyt CD z muzyką do serialu wydanych przez Polskie Radio[9]. Za pracę przy Czasie honoru Chajdecki został nominowany do nagród IFMCA (Międzynarodowe Stowarzyszenie Krytyków Muzyki Filmowej) za najlepszą muzykę do serialu telewizyjnego[10][11]. Muzyka do serialu została przez niego zaprezentowana na żywo podczas 4. Festiwalu Muzyki Filmowej w Krakowie, który odbył się w dniach 19-22 maja[12].

Z kilku godzin nagrań, które powstały na potrzeby serialu, kompozytor wybrał około godziny muzyki. Utwory z pierwszych trzech części „Czasu honoru” znalazły się na płycie, wydanej przez Polskie Radio.

 Osobny artykuł: Czas honoru (album).

Oglądalność | edytuj kod

Film emitowany był w telewizji polskiej, gdzie cieszył się dużą oglądalnością. Licencje do emisji serialu zakupiły również Włochy, Chiny[13], Czarnogóra oraz Szkocja. Prawa do emisji serialu kupiła również telewizja litewska LRT Televizija, która rozpoczęła emisję serialu na Litwie od czerwca 2015 roku[14].

Odniesienia w kulturze masowej | edytuj kod

  • Główny motyw muzyczny z czołówki serialu został wykorzystany w utworze „Czas honoru” na minialbumie rapera Tede pt. A/H24N2 (2009).
  • Jarosław Sokół, współscenarzysta serialu telewizyjnego, jest autorem książki „Czas honoru” (2011), "Czas honoru.Przed „Burzą”" (2012), "Czas honoru. Pożegnanie z Warszawą" (2013) [22].

Nagrody | edytuj kod

  • 2010: Platinum Award (WorldFest Independent Film Festival, Houston)[23]
  • 2010: Srebrny Medal w kategorii: akcja (New York Festivals, Nowy Jork)[24]
  • 2011: Nagroda „Transatlantyk Oceans Award” dla Bartosza Chajdeckiego, młodego kompozytora za najciekawszą muzykę filmową roku, Międzynarodowy Festiwal Filmu i Muzyki „Transatlantyk”, Poznań[25]
  • Telekamery 2012: Nagroda w kategorii Najlepszy Serial
  • Telekamery 2013: Nagroda w kategorii Najlepszy Serial tygodniowy[26]
  • Telekamery 2014: Nagroda w kategorii Najlepszy Serial
  • 2013: Nagroda „Strażnik Pamięci” – wyróżnienie przyznawane przez tygodnik Do Rzeczy (w kategorii „Twórca”)[27][28]
  • 2013: Nagroda Bestsellery Empiku 2013 w kategorii najlepiej sprzedajacego się filmu w sieci Empik – otrzymał ją V sezon serialu
  • Serial otrzymał również nagrodę czytelników magazynu „Tele Tydzień

Inne informacje | edytuj kod

  • Pierwotnie serial nosił roboczy tytuł Cichociemni[29]. Polscy żołnierze w kontekście sposobu przybycia do Polski w czasie wojny są określani jako „spadochroniarze” bądź „skoczkowie”. Określenie „Cichociemni” w fabule serialu pojawia się po raz pierwszy w odcinku pt. „Zawisza”, ukazującym wydarzenia po kapitulacji hitlerowskich Niemiec.
  • Każdy odcinek serialu zawiera wplecione krótkie fragmenty z czarno-białych taśm dokumentalnych względnie fotografii, powstałych w czasie odnoszącym się do czasu i miejsca akcji danego odcinka. Są to urywki ukazujące autentyczne realia Warszawy i obrazujące dany kontekst fabuły[30].
  • Współautorką scenariusza jest Ewa Wencel, aktorka występująca w serialu. Jako scenarzystka figuruje pod pseudonimem Jerzy Matysiak.
  • Bohaterowie serialu używają do celów konspiracji zmienionych nazwisk. Niektórzy posiadają również zmienione imiona:
    • Czesław Konarski – Czesław Krawczyk. Po jego śmierci jego syn Michał podaje w kostnicy dane ojca: Czesław Ostrowski. Pochowany jako Czesław Biernacki (na tabliczce nagrobnej podany czas życia 12.02.1886-28.04.1941).
    • Janek Markiewicz – Jan Markowski, Roman (podczas działalności na tyłach zakładu zegarmistrza), Janek Kopytko, Marek Cholewicki (gdy pojawia się pierwszy raz w getcie).
    • Bronek Woyciechowski – Henryk Maliński (podczas pracy na stanowisku pomocy maszynisty), „Czarny”, Krajewski (II sezon serialu), Stanisław Karkowski (odcinek 69).
    • Władek Konarski – Władysław Rylski.
    • Michał Konarski – Michał Olęcki. W akcji wywiadowczej wymierzonej w Abwehrę – Tadeusz Heinemann (przedstawiciel handl. Firmy Woyciechowski i S-ka zajmującej się odlewnią metali kolorowych, której dyrektorem jest Stanisław Woyciechowski, ojciec Bronka).
    • Celina Dłużewska – Beata Heinemann (w akcji wywiadowczej wymierzonej w Abwehrę, działa jako zakamuflowana żona Michała Konarskiego). Po postrzeleniu jej w kasynie, udając się na leczenie do Zoppot, podaje się za córkę SS-Gruppenführera Auerbacha.
    • Karol Ryszkowski – Stanisław Jurewicz (pod takim nazwiskiem został aresztowany w Otwocku przez Niemców), pułkownik Barczewski z wydziału kontroli (tak się przedstawia).
    • Kapitan/major Tomasz Krawicz „Krawiec” – postać występuje w sezonach III-V jako przełożony czwórki bohaterów z organizacji ZWZ (III sezon), AK (IV sezon) i DSZ (V sezon). Jednakże wcześniej w odc. 9 z I sezonu epizodycznie pojawia się kapitan „Zubrzycki”, dowódca partyzanckiego oddziału NLOW, w którego rolę wcielił się ten sam aktor Wojciech Majchrzak. Nie ma pewności, czy zamierzeniem twórców serialu obie kreacje stanowią jedną postać fabularną. Pod względem historycznym w poł. 1942 roku Narodowo-Ludowa Organizacja Wojskowa weszła do powstających Narodowych Sił Zbrojnych, co mogłoby stanowić sprzeczność wobec jednej postaci serialowej. Ponadto w odc. 37 przedstawia się jako stolarz Jan Luwe, zaś przesłuchujący go SS-Scharführer Helmut Fuss odczytuje z akt zgromadzone dane o jego osobie, informując, iż jest porucznikiem WP 6 kompanii 35 Pułku Piechoty, w kampanii wrześniowej 1939 wchodzącego w skład Armii „Pomorze”, oficerem „dwójki”.
  • Incydentalnie śmierć serialowych postaci bądź zmiana aktorów grających role spowodowane były decyzjami aktorów. Stało się tak w przypadku uśmierconych postaci: w odc. 13 Czesława Konarskiego (Jan Englert)[7] i w odc. 65 Janka Markiewicza (Antoni Pawlicki, który sam zasugerował śmierć bohatera[31]) oraz zmiany aktorki wcielającej się w postać Wandy Ryszkowskiej (Maja Ostaszewska w I sezonie, Magdalena Różczka od II sezonu)[32].
  • Odc. 12 nosi tytuł „Za murem”, jednak w opisach serialu pojawia się również pod nazwą „Aryjska strona”.
  • Odc. 65 „Dwa dni do wolności” miał początkowo nosić tytuł „Ja zostaję” lub „Ja tu zostaję”.

Przypisy | edytuj kod

  1. Cichociemni – Encyklopedia skoczków AK.
  2. Film Polski – Czas honoru.
  3. Ruszyły zdjęcia do „Czasu Honoru – Powstanie”. .tvp.pl, 7 maja 2014. [dostęp 7 maja 2014].
  4. Jacek Wilamowski, Włodzimierz Kopczuk, Tajemnicze wsypy. Polsko–niemiecka wojna na tajnym froncie, 1990 r.
  5. „Czas honoru”. Odcinek 26. „Reichsbank”, TVP [zarchiwizowane z adresu 2012-09-15] .
  6. Rekord: 100 tysięcy widzów w Fotoplastykonie (pol.). gazeta.pl. [dostęp 2013-06-09].
  7. a b 📺Ciekawostki - Czas honoru (2008) - Filmweb, www.filmweb.pl [dostęp 2020-07-08]  (pol.).
  8. empik.com – Czas Honoru – Various Artists – 31,49 zł.
  9. Muzyka do „Czasu honoru” na CD, TVP, 24 listopada 2010 [zarchiwizowane z adresu 2010-11-27] .
  10. Najlepsze kompozycje muzyczne do filmów i seriali – Wydarzenia w Stopklatka.pl. [dostęp 2011-30-11].
  11. Krytycy muzyczni ogłaszają nominacje, polski kompozytor z szansą na nagrodę. [dostęp 2011-30-11].
  12. Znamy już program 4. Festiwalu Muzyki Filmowej – Wydarzenia w Stopklatka.pl. [dostęp 2011-03-16].
  13. Polish WWII Drama Series Bought by Italian and Chinese TV.
  14. Od czerwca w litewskiej telewizji – „Czas honoru” portal mniejszości polskiej na Litwie – Wilnoteka.lt.
  15. a b c d „Czas honoru” stracił 900 tys. widzów. Serial znika z anteny, Wirtualne Media, 2014 [dostęp 2014-11-26]  (pol.).
  16. ‘Czas honoru’ podniósł widownię Dwójki.
  17. 'Czas honoru 2': mniej widzów, ale wyższe wpływy reklamowe.
  18. “Czas honoru 3” przegrał tylko z “Tańcem”, 10,5 mln zł z reklam.
  19. Spadła widownia serialu “Czas honoru”.
  20. „Czas honoru 5” zyskał 300 tys. zł i przyniósł 8 mln zł z reklam.
  21. „Czas honoru” stracił 400 tys. widzów. 8,6 mln zł z reklam.
  22. Jarosław Sokół, Czas honoru, Wydawnictwo „Zwierciadło”, Warszawa 2011ISBN 978-83-63014-13-1​.
  23. filmpolski.pl: Jarosław Sokół.
  24. Serial „Czas honoru” i polski film o Kennedym nagrodzone w USA, Gazeta.pl, 5 maja 2010 [zarchiwizowane z adresu 2014-05-06] .
  25. filmpolski.pl: Bartosz Chajdecki.
  26. Telekamery 2013: Najwięcej nagród dla TVP - WP Film, film.wp.pl [dostęp 2020-07-08]  (pol.).
  27. Strażnik Pamięci (pol.). dorzeczy.pl. [dostęp 2013-11-22].
  28. Poznaliśmy „Strażników Pamięci 2013” (pol.). aliorbank.pl, 2013-11-06. [dostęp 2013-11-22].
  29. http://www.audiowizualni.pl/index.php/aktualnosci/369-reportaze/459-reportaz-z-planu-serialu-czas-honoru-roboczy-tytul-cichociemni.
  30. KrzysztofK. Kloc KrzysztofK., „Czas Honoru” – recenzja i ocena serialu, Histmag.org, 23 sierpnia 2010 .
  31. To Antek wymyślił śmierć Janka
  32. Świętokrzyskie, radomskie, podkarpackie - portal regionalny Echodnia.eu, www.echodnia.eu [dostęp 2020-07-08]  (pol.).

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Czas honoru" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy