Czerwony Gronik


Na mapach: 49°15′52,0″N 19°53′05,1″E/49,264444 19,884750

Czerwony Gronik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Pod szczytem Hrubego Regla, a powyżej Zawiesistej Turni podłużne białe pasmo skał Czerwonego Gronika.

Czerwony Gronik – pas skał na grzbiecie łączącym Hruby Regiel z Małym Reglem w Tatrach Zachodnich. Znajduje się on na zachód od przełęczy Wyżnie Stanikowe Siodło (ok. 1271 m), na zachodnim skraju Jaworzynki Miętusiej i ciągnie w północno-zachodnim kierunku. Od Małego Regla oddziela go przełęcz Niżnie Stanikowe Siodło (ok. 1120 m). Na południową stronę opada stromą ścianą zbudowaną z wapieni, które w wielu miejscach mają czerwone zabarwienie, od którego pochodzi nazwa. W najwyższym miejscu Czerwony Gronik ma wysokość 1294 m[1]. Wznosi się na wschód od polany Wyżniej Kiry Miętusiej oraz na północnych zboczach dolnej części Doliny Miętusiej, ale pomiędzy nim a dnem doliny znajdują się jeszcze Kończysta Turnia, od której oddziela go przełęcz Spalone Siodło. Spod Czerwonego Gronika pomiędzy Zawiesistą Turnią i Kończystą Turnią opada do Doliny Miętusiej Gronikowski Żleb[2], a w północno-zachodnim kierunku do Wyżniej Kiry Miętusiej żleb Żeleźniak[3]

W zachodniej ścianie Czerwonego Gronika znajduje się jaskinia Dziura w Czerwonym Groniku, a w północno-zachodniej – Szczelina w Czerwonym Groniku[4].

Czerwony Gronik jest doskonałym punktem widokowym na Czerwone Wierchy, Dolinę Miętusią i Giewont, nie prowadzi przez niego żaden szlak turystyczny[5].

Przypisy | edytuj kod

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „WiT” s.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.
  3. Geoportal. Mapa topograficzna i lotnicza. [dostęp 2018-10-2805-02].
  4. Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy, jaskiniepolski.pgi.gov.pl  (pol.).
  5. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006. ISBN 83-915859-1-3.


Na podstawie artykułu: "Czerwony Gronik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy