Czesław Dęga


Czesław Dęga w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Nagrobek Czesława Dęgi

Czesław Dęga (ur. 23 stycznia 1923[1] w Szczecynie, zm. 19 marca 2008) – polski wojskowy i dyplomata, generał brygady Wojska Polskiego, profesor doktor habilitowany nauk wojskowych, ambasador PRL na Kubie i Jamajce, działacz PZPR.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie nauczyciela[2]. W czasie II wojny światowej od sierpnia 1943–1945 roku walczył w szeregach Zgrupowania Partyzanckiego „Jeszcze Polska nie zginęła” pod dowództwem Roberta Satanowskiego)[2], od 1944 roku służył w 37 pułku artylerii lekkiej jako dowódca plutonu. Z jednostką przeszedł cały szlak bojowy[2]. Został odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari V klasy.

Po zakończeniu działań wojennych służył w artylerii WP. Następnie został skierowany do Zarządu II Sztabu Generalnego WP, gdzie pełnił funkcję attaché wojskowego w Londynie. Skompromitował tę placówkę swoim postępowaniem jako rezydent. W latach 1962–1964 dowodził 18 Brygadą Artylerii w Bolesławcu[3]. Na tym stanowisku w 1963 roku awansował na stopień generała brygady. W 1964 roku został dowódcą Wojsk Rakietowych i Artylerii Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. W latach 1967–1970 był zastępcą dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju ds. liniowych. W latach 1971–1981 był komendantem Wydziału Wojsk Lądowych Akademii Sztabu Generalnego WP. W 1975 roku był członkiem Misji Pokojowej w Wietnamie.

W okresie stanu wojennego był komisarzem wojskowym w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, następnie (1984–1985) był kierownikiem Wydziału Zagranicznego Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, a w latach 1985–1989 pełnił misję ambasadora PRL na Kubie i Jamajce.

W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

15 grudnia 1989 oficjalnie pożegnany przez ministra obrony narodowej, gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej. W stan spoczynku przeniesiony został w marcu 1990.

Pochowany 27 marca 2008 roku na Wojskowych Powązkach w Warszawie (kwatera FII-4-10)[4].

Odznaczenia | edytuj kod

I inne.

Wybrane publikacje | edytuj kod

  • W pokojowej misji, Wydaw. Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1977.
  • W lesie i na froncie, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1981, ​ISBN 83-11-06666-3​, Warszawa 1986, ​ISBN 83-11-07188-8​.
  • Środki walki wojsk lądowych, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1986, ​ISBN 83-11-07270-1​.
  • Z dziejów zgrupowania partyzanckiego "Jeszcze Polska nie zginęła", Bellona, Warszawa 1988, ​ISBN 978-83-11-11013-7​.
  • Uzbrojenie i pole walki wojsk lądowych do 2020 roku (1995), Bellona, Warszawa 1995, ​ISBN 83-11-08383-5​.
  • Oficerowie XXI wieku, Bellona, Warszawa 2003, ​ISBN 83-11-09600-7​.

Przypisy | edytuj kod

  1. Jan Szostak 2008 ↓, s. 80.
  2. a b c Polak (red.) 1999 ↓, s. 80.
  3. Mariusz Jędrzejko, Mariusz L. Krogulski, Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002) s. 159 błędnie podali, że 18 BA stacjonowała w Orzyszu.
  4. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  5. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Czesław Dęga" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy