Czesław Klim


Czesław Klim w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czesław Klim (ur. 5 kwietnia 1899 w Żyrardowie, zm. 3 stycznia 1951 w Łodzi) – oficer Wojska Polskiego, działacz Polskiej Partii Socjalistycznej, uczestnik polskiego i radzieckiego ruchu oporu podczas II wojny światowej, podpułkownik Milicji Obywatelskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Walczył w Legionach Polskich i wojnie polsko-sowieckiej 1919-1921[1]. Po wojnie w stopniu chorążego pełnił służbę wojskową w Łodzi, Warszawie i Pińsku. W 1939 brał udział w kampanii wrześniowej, walcząc pod Kockiem w Samodzielnej Grupie Operacyjnej "Polesie". Następnie znalazł się na terenach zabużańskich w okolicach Porzecza, gdzie razem z miejscowymi Polakami organizował placówki samoobrony przed napadami ukraińskich nacjonalistów. Od 1942 aktywnie uczestniczył w sowieckim ruchu partyzanckim. Z grupy samoobrony powstał latem 1943 oddział partyzancki (jego pierwszym dowódcą był Czesław Warchocki), który w sierpniu wszedł w skład Pińskiej Brygady Partyzanckiej, dowodzonej przez Iwana Szubitidze. Od 25 grudnia 1943 oddziałem dowodził Czesław Klim, prowadząc intensywne działania partyzanckie, a także opiekując się licznymi grupami Polaków, Białorusinów, Ukraińców i Żydów. Pod jego dowództwem oddział szybko się rozrastał. W grudniu, po odpowiednim przeszkoleniu minerskim, wysłał on na tory grupy dywersyjne. Dywersja na liniach kolejowych stanowiła od tej pory główny kierunek jego działania. W marcu 1944 Klim otrzymał awans do stopnia majora, a jednocześnie skierowanie do dyspozycji Polskiego Sztabu Partyzanckiego, mieszczącego się w Równem. Po przeszkoleniu spadochronowo-desantowym w nocy z 27 na 28 maja 1944 został zrzucony w rejon lasów parczewskich koło wsi Marianki, gdzie nawiązał łączność i współpracę z miejscowymi oddziałami partyzanckimi i kierownictwem II Obwodu Polskiej Partii Robotniczej i Armii Ludowej. Jego zadaniem było przede wszystkim szkolenie wojskowe i dywersyjno-bojowe oraz zaopatrywanie oddziałów w broń, którą otrzymywał z Polskiego Sztabu Partyzanckiego (uzbrojono wówczas ok. 1000 ludzi). Zgodnie z wytycznymi większość swoich ludzi oddał do dyspozycji kierownictwa II Obwodu, które następnie kierowało ich jako instruktorów do oddziałów partyzanckich i garnizonów AL. Początkowo tylko współdziałał z kierownictwem II Obwodu AL, później zaś podporządkował się mu całkowicie. Szczególnie żywą działalność operacyjną prowadził podczas wycofywania się Niemców. W okresie walk na tyłach wroga na Lubelszczyźnie brygada wysadziła w powietrze 2 transporty kolejowe, zniszczyła 2 lokomotywy, 9 wagonów, czołg, most kolejowy i zlikwidowała 475 żołnierzy i oficerów niemieckich, a 9 wzięła do niewoli. Po wyzwoleniu wstąpił w Lublinie do MO i otrzymał stopień podpułkownika.

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. St. Supruniuk, Z Polesia do Warszawy, srt. 98
  2. M.P. z 1947 r. nr 131, poz. 816.
  3. St. Supruniuk, Z Polesia do Warszawy, Rozdział III

Bibliografia | edytuj kod

  • Józef Bolesław Garas, Oddziały Gwardii Ludowej i Armii Ludowej 1942-1945, Warszawa 1971.
  • Edward Gronczewski, Walczyli o Polskę Ludową, Warszawa 1982.
Na podstawie artykułu: "Czesław Klim" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy