Czesław Kozierowski


Czesław Kozierowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czesław Kozierowski (ur. 20 kwietnia 1890 w Wilnie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Konstantego i Aleksandry z Gołkowskich[1]. Ukończył Korpus Kadetów w Połocku w 1907 oraz Szkołę Podchorążych Kawalerii w Jelizawetgradzie w 1910 roku. W latach 1914–1917 służył w armii rosyjskiej w stopniu podrotmistrza. Od 1917 żołnierz I Korpusu Polskiego w Rosji i członek Polskiej Organizacji Wojskowej (od 1919).

W 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestnik wojny 1919–1921 w szeregach 3 pułku ułanów. Od sierpnia do października 1920 pełnił obowiązki dowódcy tego oddziału. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów „byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”[2].

W latach 1921–1932 dowodził 4 pułkiem ułanów Zaniemeńskich w Wilnie[3][4]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 74. lokatą w korpusie oficerów jazdy[5]. 16 marca 1927 został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[6]. 23 marca 1932 został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[7]. W 1939 był przewodniczącym Oficerskiego Trybunału Orzekającego[8]. Po przejściu w stan spoczynku przynależny do OK IX. Został prezesem PCK w Wilnie.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[9]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

 Osobny artykuł: Generałowie II Rzeczypospolitej Polskiej awansowani w 2007 r..

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 255.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 28 lipca 1920 roku, s. 545.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 607, 676.
  4. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 139, 432.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 155.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 19 marca 1927 roku, s. 93.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 223.
  8. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 7, 432.
  9. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 12.
  11. M.P. z 1933 r. nr 255, poz. 273 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 64.
  13. M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Czesław Kozierowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy