Czesław Lewandowski


Czesław Lewandowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czesław Stanisław Lewandowski[1] (ur. 15 sierpnia 1922 w Kole, zm. 16 sierpnia 2009 we Włocławku) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy włocławski w latach 1973–1997, od 1997 biskup pomocniczy senior diecezji włocławskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 15 sierpnia 1922 w Kole. Kształcił się w tamtejszym Gimnazjum Towarzystwa Oświatowego, uzyskując w 1939 małą maturę[1]. W czasie okupacji, pozbawiony możliwości kontynuowania edukacji[2], pracował w miejscu zamieszkania[1]. Działał w Narodowych Siłach Zbrojnych, angażując się w redagowanie miejscowej prasy podziemnej[2]. W 1945 zdał maturę w trybie eksternistycznym. W latach 1945–1950 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. Na prezbitera został wyświęcony 18 czerwca 1950 w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku przez miejscowego biskupa diecezjalnego Karola Radońskiego. W latach 1955–1958 odbył studia na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył z magisterium-licencjatem z teologii moralnej[1].

W latach 1950–1952 był wikariuszem w parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Lubrańcu, następnie w latach 1952–1955 w parafii Wszystkich Świętych w Sieradzu[1], na obu placówkach pracował również jako katecheta[2]. W latach 1958–1959 pełnił funkcję ojca duchownego kursu filozoficznego w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku, a w latach 1958–1961 był ojcem duchownym w Niższym Seminarium Duchownym we Włocławku[1]. Równolegle nauczał religii we włocławskich szkołach[2]. Po likwidacji niższego seminarium duchownego przez władze państwowe został skierowany do Kalisza[2], gdzie w latach 1961–1965 jako rezydent przy kościele św. Józefa prowadził katechizację dzieci i młodzieży, a także był kapelanem miejskiego szpitala[1]. W latach 1965–1973 zajmował stanowisko ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku, jednocześnie prowadząc wykłady z teologii życia wewnętrznego i misjologii[1]. Od 1971 przewodniczył diecezjalnej komisji misyjnej[1].

16 lutego 1973 papież Paweł VI prekonizował go biskupem pomocniczym diecezji włocławskiej ze stolicą tytularną Fidoloma. Święcenia biskupie przyjął 1 kwietnia 1973 w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku. Konsekrował go kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski, któremu asystowali biskupi włocławscy: diecezjalny – Jan Zaręba i pomocniczy – Kazimierz Majdański[1]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „In Domino speravi” (Panu zaufałem)[3]. W kurii biskupiej w latach 1973–1997 sprawował urząd wikariusza generalnego[3], a ponadto był przewodniczącym wydziału sakramentalnego, komisji muzyki sakralnej, komisji ds. sakramentów i komisji misyjnej[1]. W jego kompetencjach znalazły się formacja duchowa kapłanów, kwestie zakonne i sprawy świeckich pracowników kościelnych. Podczas II Polskiego Synodu Plenarnego był przewodniczącym diecezjalnej komisji synodalnej. W latach 1974–1975 uczestniczył w peregrynacji kopii obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej po diecezji, odwiedzając w tym czasie 260 parafii. Był spowiednikiem w kościele katedralnym[2]. W 1980 objął godność dziekana włocławskiej kapituły katedralnej. 6 grudnia 1997 papież Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego włocławskiego[1].

W Episkopacie Polski zasiadał w komisjach: ds. Powołań Duchownych (1973–1980 i 1984–1989), ds. Seminariów Duchownych (1975–1989) i ds. Duchowieństwa (1980–1984 i 1989–1994)[3]. W 1981 asystował w sakrze biskupa pomocniczego włocławskiego Romana Andrzejewskiego[4].

Zmarł 16 sierpnia 2009 we Włocławku[5]. 20 sierpnia 2009 został pochowany w kwaterze kapłańskiej na cmentarzu komunalnym we Włocławku[6].

Wyróżnienia i upamiętnienie | edytuj kod

W 1997 przyznano mu tytuł honorowego członka Towarzystwa Przyjaciół Miasta Koła. W 1999 otrzymał Krzyż Niezłomnych nadany przez Zarząd Naczelny Stowarzyszenia Polskich Byłych Więźniów Politycznych we Wrocławiu[2].

Jego imię nadano ulicy w Kole (ul. Księdza Biskupa Czesława Lewandowskiego)[7].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 81–82. ISBN 83-7052-900-3.
  2. a b c d e f g Biskup Czesław Lewandowski. „Ex Cathedra”. Nr 3(133), r. 12, s. 10–11, marzec 2014. Parafia Katedralna we Włocławku. [dostęp 2020-07-08]. 
  3. a b c G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 208–209. ISBN 83-911554-0-4.
  4. Czesław Lewandowski (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2020-07-08].
  5. Zmarł bp Czesław Lewandowski. ekai.pl (arch.), 2009-08-17. [dostęp 2020-07-08].
  6. Włocławek: uroczystości pogrzebowe bp. Czesława Lewandowskiego. ekai.pl, 2009-08-20. [dostęp 2020-07-08].
  7. Uchwała Nr LV/419/2010 Rady Miejskiej w Kole. bip.kolo.pl, 2010-04-28. [dostęp 2020-07-08].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Czesław Lewandowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy