Cztery Wielkie Wynalazki


Cztery Wielkie Wynalazki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Cztery Wielkie Wynalazki – pojęcie używane w Chinach jako symbol potęgi naukowej i technologicznej tego kraju. Są to: druk, kompas, papier i proch, wszystkie one po raz pierwszy pojawiły się w Chinach.

Pierwsze wzmianki o używaniu magnetytu w celu określania kierunków geograficznych pojawiły się w chińskiej literaturze w IV w. p.n.e.[1] Michel Westphal uważa, że Chińczycy używali kompasu od 121, a do Europy dotarł on w XII w.[2] Pierwszy był papier wynaleziony według tradycji[czyli czego?] w 105, ale wytwarzany II w. p.n.e. W II w. n.e. pojawił się proch. Druk wynaleziono w VII wieku. Papier i proch trafiły do Europy drogą lądową, co trwało po kilkaset lat.

Przypisy | edytuj kod

  1. Robert Temple: Geniusz Chin, Ars Polona, Warszawa, 1994, str. 149-151
  2. MichelM. Westphal MichelM., HelgaH. Pfaff HelgaH., Paleomagnetyzm i własności magnetyczne skał, MagdalenaM. Kądziałko-Hofmokl (tłum.), Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1993, s. 12, ISBN 83-01-11132-1, OCLC 749248527 .
Na podstawie artykułu: "Cztery Wielkie Wynalazki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy