Czynnik Pogsona


Czynnik Pogsona w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czynnik Pogsona – wielkość określająca stosunek oświetleń pochodzących od gwiazd, których wartości jasności obserwowanych różnią się o jedną wielkość gwiazdową (magnitudo)[1].

Gdy jasność obserwowana dwóch gwiazd różni się o 5 wielkości magnitudo, to wtedy natężenie oświetlenia pochodzącego od jaśniejszej gwiazdy jest 100 razy większe od oświetlenia pochodzącego od gwiazdy słabszej (prawo Pogsona). Stąd też czynnik Pogsona to pierwiastek 5. stopnia z liczby 100:

100 5 2,511 88643150958. {\displaystyle {\sqrt[{5}]{100}}\approx 2{,}51188643150958.}

Uogólniając, dla dwóch obiektów 1 i 2, zachodzi następująca zależność, zwana wzorem Pogsona:

m 2 m 1 = 2 , 5 log 10 ( I 2 I 1 ) , {\displaystyle m_{2}-m_{1}=-2{,}5\log _{10}\left({\frac {I_{2}}{I_{1}}}\right),}

gdzie:

  • m 1 , {\displaystyle m_{1},} m 2 {\displaystyle m_{2}} – jasności obserwowane porównywanych obiektów w skali magnitudo [mag], czyli ich obserwowane wielkości gwiazdowe,
  • I 1 , {\displaystyle I_{1},} I 2 {\displaystyle I_{2}} – jasności obserwowane porównywanych obiektów w skali oświetlenia [lx].

Prawidłowość ta została zaobserwowana w 1856 r. przez Normana Pogsona i pozwoliła na uściślenie ówcześnie używanego systemu klasyfikacji blasku. Pogson jako punkt odniesienia swojej skali użył Gwiazdy Polarnej i przypisał jej wielkość 2 m . {\displaystyle 2^{m}.} Od tego czasu okazało się, że jest to gwiazda zmienna, jednak zasada pozostała niezmieniona.

Przypisy | edytuj kod

  1. 7.3. Jasności gwiazd. W: Jerzy Marek Kreiner: Astronomia z astrofizyką. Warszawa 1988: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, s. 181. ISBN 83-01-07646-1. Cytat: „Tak więc różnicy jednej wielkości gwiazdowej odpowiada stosunek oświetlenia wynoszący 2,512...”.
Na podstawie artykułu: "Czynnik Pogsona" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy