Düwag Wadloper


Düwag Wadloper w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Düwag Wadloper – rodzina wagonów spalinowych (typ DH1, polska seria SN82) i spalinowych zespołów trakcyjnych (typ DH2, polska seria SN83) produkowana przez niemieckie zakłady Düwag z Düsseldorfu. W latach 1981–1983 powstało łącznie 50 pojazdów tej rodziny specjalnie dla holenderskich kolei Nederlandse Spoorwegen. Na początku XXI w. były one eksploatowane głównie przez przewoźników prywatnych, w 2006 rozpoczęto ich wycofywanie, a w 2008 sprzedaż do innych państw. Pociągi trafiły do przewoźników z Polski, Argentyny i Rumunii. Były eksploatowane przez Przewozy Regionalne, Koleje Mazowieckie i Koleje Śląskie, a także wykorzystywane przez Trenes de Buenos Aires do obsługi połączenia transgranicznego między Argentyną i Urugwajem. Obecnie łączą Argentynę z Paragwajem oraz są eksploatowane na kilku liniach w Rumunii.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Geneza | edytuj kod

Na początku lat 70. holenderskie koleje Nederlandse Spoorwegen stanęły przed koniecznością wymiany łącznie 76 spalinowych wagonów typu DE1 i zespołów typu DE2 nazywanych Blauwe Engelen (niderl. Niebieskie Anioły). Eksploatacja tych pojazdów pochodzących z lat 1953–1955 powinna zostać zakończona w latach 80., natomiast na obsługiwanych przez nie trasach należało utrzymać ruch. W 1976 w związku z zaistniałą sytuacją powołano zespół, którego celem było rozstrzygnięcie sprawy zagrożonych połączeń. W 1977 postanowiono zachować obsługę na bocznych liniach za pomocą nowych i tańszych w obsłudze pociągów[2].

4 lutego 1978 przewoźnik wypożyczył niemiecki zespół 627 008 na trwające dwa tygodnie jazdy testowe, a po nich przystąpił do poszukiwania dostawcy nowego taboru. Swoje oferty złożyły niemieckie zakłady Waggonfabrik Uerdingen oraz Linke-Hofmann-Busch. Propozycja pierwszego producenta, jaką były wagony typu Ym, została odrzucona ze względu na przestarzałą konstrukcję i zbyt duże zużycie paliwa, natomiast pojazdy VT2E oferowane przez drugą fabrykę odpadły przez niewystarczające parametry i zbyt wysoką cenę[2][3].

Ostatecznie postanowiono nawiązać współpracę z niemieckim Düwagiem, który wyprodukował testowany skład 627 008. Jego parametry uznano za właściwe, dlatego nowe pojazdy dla holenderskiego przewoźnika upodobniono do wagonów serii 627 i 628 kolei Deutsche Bahn[2].

Produkcja | edytuj kod

W latach 1981–1982 w zakładach Düwag w Düsseldorfie wyprodukowano 31 zespołów dwuwagonowych DH2, natomiast w 1983 w tych samych zakładach powstało 19 sztuk wagonów typu DH1. Pojazdy trafiły do holenderskich kolei Nederlandse Spoorwegen, które w wyniku przeprowadzonego w 1983 konkursu nazwały je Wadloper (niderl. wędrowiec przez dno morskie odsłonięte przez odpływ)[2].

Konstrukcja | edytuj kod

Nadwozie | edytuj kod

Konstrukcja pojazdów z rodziny Wadloper była podobna do budowy pociągów serii 627 i 628[4]. Stylistyka zewnętrzna została uproszczona względem protoplastów[2].

Wnętrze | edytuj kod

Przedział pasażerski zespołu DH2 o numerze 3227 Kabina maszynisty wagonu DH1 o numerze 3101

Wagon DH1 posiada dwa przedsionki drzwiowe umieszczone za kabinami maszynisty oraz jeden przedział pasażerski między nimi. Jeden z przedsionków jest większy i jest przeznaczony do przewozu większego bagażu i rowerów, natomiast z drugiego przedsionka można wejść do toalety. Przestrzeń pasażerską wyposażono w siedzenia przedsiębiorstwa Compin, które ustawiono w układzie 2+2 wzdłuż przejścia biegnącego wzdłuż osi pojazdu[2].

W obydwu wagonach zespołu DH2 jedną z kabin zastąpiono ciśnieniowym przejściem międzywagonowym. Przedsionek drzwiowy znajdujący się przy zlikwidowanej kabinie przesunięto bliżej przejścia i ponadto zmniejszono szerokość drzwi wejściowych w tym przedsionku, co w połączeniu z niezmienioną długością wagonów doprowadziło do zwiększenia przedziału pasażerskiego. Ponadto tylko w jednym z wagonów znajduje się toaleta, podczas gdy w drugim zlikwidowano ją na rzecz miejsc siedzących[2].

Zastosowano odskokowo-przesuwne drzwi wejściowe o świetle 1300 mm w wagonach DH1 oraz 1300 mm i 800 mm w zespołach DH2. Przy drzwiach zamontowane są dwa stopnie wejściowe, z których drugi jest odchylany na czas postoju[2].

Wnętrze wyposażono w oświetlenie jarzeniowe zasilane napięciem 24 V DC[1].

Wózki | edytuj kod

Wszystkie pojazdy typów DH1 i DH2 wyposażono w wózki dwuosiowe. Średnica wszystkich kół wynosi 840 mm, natomiast baza wózków to 2000 mm. Każdy wagon DH1 oraz każdy człon zespołu DH2 jest oparty na jednym wózku tocznym i jednym wózku napędnym[1].

Napęd | edytuj kod

Wadlopery są napędzane silnikami przedsiębiorstwa Cummins typu NT 855 R4. Są to spalinowe silniki wysokoprężne o mocy 210 kW wyposażone w sześć cylindrów w układzie rzędowym[1]. Zastosowano w nich chłodzenie wodne, co pozwoliło zmniejszyć gabaryty maszyny w porównaniu z silnikami zastosowanymi w pojazdach serii 627/628. Producent określił żywotność silników na 15 lat[4].

Silnik napędza oba zestawy kołowe wózka napędnego poprzez przekładnię hydrauliczną przedsiębiorstwa Voith typu T211r[2][1]. Wagony typu DH1 posiadają jeden taki silnik, natomiast zespoły typu DH2 wyposażono w dwie jednostki napędowe. Zapas paliwa w pojazdach typu DH1 wynosi 750 l, a w składach DH2 1500 l[4].

W porównaniu z protoplastami zrezygnowano z wyposażenia elektronicznego i hamulców magnetycznych[4]. Zamontowano hamulec Knorra[1].

Eksploatacja | edytuj kod

Holandia | edytuj kod

DH2 numer 3225 w nowej malaturze Nederlandse Spoorwegen DH2 numer 3222 przewoźnika NoordNed DH2 numer 3226 w barwach Veolia Transport

Wadlopery zadebiutowały w Holandii w listopadzie 1981 na linii GroningenDelfzijl, w marcu 1982 skierowano je także do obsługi połączeń Groningen – Leeuwarden, natomiast w maju 1982 rozpoczęły jazdy również w relacji Groningen – Nieuweschans. Można było spotkać je w trakcji ukrotnionej z zespołami typu DM90, które ograniczały prędkość maksymalną kombinowanego składu do 90 km/h. Serwisowanie pojazdów miało miejsce w Groningen[4].

W listopadzie 1982 pojawiły się problemy z elektromagnesami zainstalowanymi w wózkach, które niewłaściwie odczytywały polecenia i samoczynnie zmieniały ustawienia naziemnych urządzeń systemu bezpieczeństwa. Pojazdy obydwu serii wycofano wtedy z eksploatacji i do ruchu przywrócono je po rozwiązaniu sprawy w marcu 1983[4].

W latach 80. i 90. wagony DH1 i zespoły DH2 kursowały na liniach wylotowych z Groningen i Leeuwarden oraz planowano skierować je do obsługi linii RotterdamZwolle. Wystąpiły wtedy problemy techniczne, gdyż istniejący na tej linii system bezpieczeństwa ruchu nie współpracował z urządzeniami zamontowanymi w pojazdach, dlatego od stycznia 1992 do stycznia 1994 Wadlopery były prowadzone lokomotywami serii 6400[4].

W 1995 podjęto decyzję o modernizacji pojazdów typu DH1 i DH2. W okresie od lutego do czerwca 1996 warsztaty naprawcze kolei NS w Tilburgu wykonały remonty polegające na wymianie foteli w przedziałach pasażerskich oraz zmianie malatury[4].

We wrześniu 2002 pojazdy zostały przejęte przez przewoźnika Connexxion, który zmienił malowanie pojazdów oraz skierował je do eksploatacji na linii AlmeloMariënberg[4].

W 2006 pojazdy DH1 i DH2 trafiły do Arrivy, która obsługiwała nimi linie:

W 2006 rozpoczęto wycofywanie pojazdów[2] i w 2008 ostatecznie zakończono eksploatację pojazdów typu DH1 i DH2 w Holandii[4]. Liczące niespełna 30 lat pociągi postanowiono sprzedać. Pierwsza oferta kupna 2 wagonów DH1 i 2 zespołów DH2 pochodziła z Albanii. Transakcja nie doszła jednak do skutku, a pojazdy zostały zamówione przez regionalnego przewoźnika ze Słowacji. Według zawartej umowy tabor przed dotarciem do nowego właściciela miał zostać zmodernizowany w zakładach ZNTK „Mińsk Mazowiecki”, ale ostatecznie dwa sprowadzone już do Polski pojazdy DH o numerach 3222 i 3226 pozostały na terenie ZNTK w Paterku, a dwa wagony DH1 trafiły do Ameryki Południowej. W międzyczasie ofertę zakupu złożył również przewoźnik czeski, ale ostatecznie pojazdy z Holandii w łącznej liczbie 46 sztuk (19 wagonów DH1 i 27 zespołów DH2) trafiły do Polski, Argentyny i Rumunii[2].

Polska | edytuj kod

SN83-001 podczas targów Trako 2009 SN83-003 dzierżawiony przez Koleje Śląskie jeszcze w barwach Sigma Tabor SN82-002 Kolei Śląskich na stacji Cieszyn Przedział pasażerski śląskiego SN82-002

Na początku 2009 spółka Sigma Tabor zainteresowała się wystawionymi na sprzedaż pojazdami Wadloper. Przedsiębiorstwo, pomimo braku zamówienia na nie, chciało je pozyskać w celu wynajęcia krajowym przewoźnikom. Początkowo planowano kupno 17 wagonów DH1 i 29 zespołów DH2, ale ostatecznie z powodu trudności finansowych zamawiającego do Polski dostarczono mniej pojazdów[2]. W maju spółka zakupiła pierwsze 3 pojazdy (1 zespół DH2 i 2 wagony DH1), a w lipcu kolejnych 7 (6 zespołów DH2 i 1 wagon DH1)[4].

Sigma Tabor zleciła dostosowanie sprowadzonych pojazdów do polskich warunków zakładom ZNTK Poznań należącym do grupy Sigma. W ramach modernizacji zmieniono rozplanowanie wnętrza, wymieniono siedzenia, zastosowano ich wandaloodporne obicia, wymieniono okładziny wewnętrzne ścian, wykładziny podłogowe i oświetlenie wnętrza oraz zamontowano klimatyzację kabin maszynisty. Zmodernizowano układy hydrauliczne i instalację wentylacji wymuszonej części pasażerskiej. Zainstalowano nowe reflektory czołowe, instalację sygnalizacji przeciwpożarowej i dźwiękowy sygnał ostrzegawczy, a także SHP, radio-stop z radiotelefonem, czuwak aktywny, prędkościomierz elektroniczny oraz stopnie uchylne umożliwiające obsługę peronów o wysokości 300 mm. Po przeprowadzonej naprawie połączonej z modernizacją, polonizacją i wymianą wybranych elementów na nowe, ZNTK Poznań uzyskały homologację pojazdów DH1 i DH2 oraz oszacowały długość ich eksploatacji na około 10–15 lat[2].

W pierwszej turze poznański zakład zmodernizował 3 sztuki DH2 i 1 pojazd DH1, natomiast kolejne Wadlopery przebudowano w ZNTK w Paterku. W 2009 skład SN83-001 zaprezentowano na targach Trako w Gdańsku[2].

11 czerwca 2010 Przewozy Regionalne rozpoczęły próbną eksploatację pierwszych dwóch pojazdów. Wagon DH1 obsługiwał połączenie ChojniceSzczecinek, a zespół DH2 jeździł na trasie Chojnice – Tczew[18]. W tym samym roku[4] wszystkie przebudowane pociągi (3 zespoły SN83 i 1 wagon SN82) trafiły do Zakładu Pomorskiego Przewozów Regionalnych w Gdyni. Do jesieni 2012[2] obsługiwały one połączenia:

W sierpniu 2010 zespół SN83-004 wydzierżawiono Kolejom Mazowieckim. 21 lutego 2011 pojazd obsługiwał pociąg nr 70321 relacji OstrołękaTłuszcz i na przejeździe kolejowo-drogowym na szlaku Ostrołęka – Pasieki skład uderzył w samochód ciężarowy. Po naprawie jednostka została przekazana Przewozom Regionalnym i dołączyła do pojazdów obsługujących połączenia w rejonie Chojnic[2].

Do połowy 2012 zmodernizowano i nadano polskie oznaczenia łącznie 3 wagonom DH1 i 4 zespołom DH2[2].

W połowie 2012[19] wynajmem 8 pojazdów zainteresowały się Koleje Śląskie[4]. Na przełomie listopada i grudnia 2012 przewoźnik zawarł z Sigma Tabor umowę przewidującą leasing 3 wagonów SN82 i 5 zespołów SN83. W celu realizacji zamówienia zmodernizowano kolejne 3 pojazdy serii SN83: 005 i 007 przebudowano w ZNTK Paterek, natomiast w HCP-FPS zmodernizowano zespół SN83-006 oraz dokonano przeglądów i przemalowano w barwy przewoźnika kursujące dotychczas w barwach właściciela pojazdy SN82-001 oraz SN83-001 i 004. Na teren HCP-FPS sprowadzono również pociągi o numerach 3115 i 3215, jednak nie zmodernizowano ich[2]. Między 8 a 19 grudnia 2012 rozpoczęto eksploatację 7 z 8 zamówionych pojazdów. Ostatni, którym był zespół SN83-007, ze względu na usterki zgłaszane podczas odbiorów końcowych przeprowadzanych od 20 grudnia 2012, został ostatecznie odebrany i włączony do eksploatacji 15 stycznia 2013[20]. Wadlopery skierowano do obsługi połączeń:

19 lipca 2013 miała miejsce jazda próbna zespołu SN83-006[2], ale ostatecznie nie wszedł on do eksploatacji[14]. Pod koniec 2014 Koleje Śląskie wycofały z użytku wszystkie pojazdy serii SN82 i SN83[6].

Problem własności i próby sprzedaży | edytuj kod

Zespół SN83-003 odstawiony w Katowicach

W połowie 2012 Koleje Śląskie zainteresowały się Wadloperami, gdyż wówczas obsługiwały tylko jedną linię, a od grudnia tamtego roku chciano im powierzyć realizację kolejowych przewozów pasażerskich w całym województwie śląskim. Z tego powodu rozpoczęto poszukiwania jakiegokolwiek taboru i wtedy Sigma Tabor wyszła z propozycją sprowadzenia m.in. tych pojazdów[21]. Następnie Koleje Śląskie powołały spółkę-córkę Inteko, która była odpowiedzialna m.in. za pośrednictwo w sprawach taborowych przewoźnika[5]. Jej prezes nie był jednak zatrudniony, tylko otrzymał umowę o doradztwo, co później doprowadziło do konfliktu interesów. Spółka została dokapitalizowana przez przedsiębiorstwa prowadzone przez prezesa i jego znajomych, przez co Koleje Śląskie straciły sporą część udziałów i w związku z tym kontrolę nad Inteko. Wówczas spółka-córka zaczęła zawierać niekorzystne dla niej umowy i generować straty. Następnie Inteko wyemitowało obligacje, które nabył Fundusz Górnośląski i Koleje Śląskie, gwarantem natomiast zostało Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągów. Zaciągnięte zostały także kredyty poręczone przez KŚ oraz GPW, które w zabezpieczeniu otrzymało tabor. Inteko nie miało jednak z czego spłacić długów, dlatego GPW w wyniku przewłaszczenia otrzymało prawo m.in. do czterech Wadloperów. Ze względu na przeprowadzone modernizacje i polonizacje pojazdów, ich własność została jednak rozmyta i stała się przedmiotem sporów[19].

23 lipca 2013 GPW zostało właścicielem[5] jednostki SN83-003[4][15], a we wrześniu i grudniu tego samego roku dwóch niezmodernizowanych pojazdów odstawionych na terenie HCP-FPS[5].

27 stycznia 2015 Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Brzegu poinformował, że 5 lutego na terenie bocznicy zlikwidowanego Śląskiego Zakładu Przewozów Regionalnych na licytację zostanie wystawiony[22] m.in. jeden wagon DH1 (SN82-002) i dwa zespoły DH2 (SN83-003 i 004)[23]. Ostatecznie do licytacji jednak nie doszło[24]. Na 3 września Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Oleśnicy zapowiedział licytację 2 wagonów DH1 (SN82-001 i 003) i 4 jednostek DH2 (SN83-001, 005, 006 i 007)[25], zaś na 18 listopada Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy zaplanowała licytację wagonu SN82-002 i zespołu SN83-004[26]. 8 listopada 2016 zespół ten ponownie próbował sprzedać na drodze licytacji brzeski komornik[27].

30 czerwca 2016 GPW podjęło pierwszą próbę sprzedaży dwóch pojazdów odstawionych na terenie HCP-FPS[28]. 14 lipca 2016 przedsiębiorstwo zapowiedziało, że 28 lipca odbędzie się kolejna licytacja tego taboru[29]. 24 sierpnia 2016 następna taka licytacja została zapowiedziana na 8 września[30]. 29 grudnia przedsiębiorstwo ponownie wystawiło na sprzedaż te pojazdy, ale tym razem w formie przetargu z terminem składania ofert ustalonym na 13 stycznia 2017[31]. Podczas ostatniej, czwartej próby sprzedaży pojazdy zostały zakupione w celu zezłomowania[17].

14 kwietnia 2017 natomiast GPW zapowiedziało na 4 maja licytację m.in. pojazdu SN83-003[32], który ostatecznie również nie został wówczas sprzedany[33]. Kolejne aukcje tego składu zapowiadano na 8 czerwca[34] i 21 lipca[35], zaś 18 sierpnia ponownie ogłoszono przetarg z terminem do 14 września[36]. Na przełomie 2017 i 2018 przeprowadzono piąte z kolei postępowanie, w którym udział wzięło trzech oferentów. Za najkorzystniejszą uznano propozycję przewoźnika SKPL Cargo, który ostatecznie kupił zespół SN83-003 i inne dwa pojazdy należące do GPW[16].

Argentyna / Urugwaj | edytuj kod

Zespół 3203 w barwach Trenes de Buenos Aires Zespół 3213 w drugim schemacie malowania

W połowie 2009, gdy polska Sigma Tabor ze względów finansowych nie była w stanie zakupić pierwotnie zakładanej liczby holenderskich pojazdów, zamówienie na nie złożyły również koleje Argentyny i Urugwaju. Pociągi do Ameryki Południowej transportowano drogą morską[2]. 11 czerwca 2011 na pokładzie statku Thor Light dotarło 10 dwuwagonowych zespołów DH2 o numerach: 3201, 3203, 3204, 3205, 3209, 3211, 3212, 3213, 3217 i 3221[7]. Zakupiono i dostarczono również 15 wagonów DH1. Pojazdy otrzymały biało-niebieskie barwy zbliżone do malatury Kolei Śląskich[2].

W ostatni weekend lipca 2011 skład 3203 został przetransportowany do stacji w Concordii[7], skąd 6 sierpnia wyruszył w jazdę próbną do Salto. Odcinek ten od 26 lat był wykorzystywany jedynie w ruchu towarowym[37].

29 sierpnia 2011 na stacji kolejowej w Salto uroczystego otwarcia połączenia transgranicznego o nazwie Pociąg Wolnych Narodów (hiszp. Tren de los Pueblos Libres) dokonali prezydenci obydwu państw – Cristina Fernández de Kirchner i José Mujica. 9 września planowano rozpoczęcie przewozów[38], ale ostatecznie tego dnia miał miejsce przejazd dla władz i dziennikarzy. Pociąg wyjechał o godz. 8.00 z Pilar, a około południa w okolicach Médanos na południu prowincji Entre Ríos uległ awarii. Opóźnienie spowodowane uszkodzeniem zbiornika paliwa wyniosło kilka godzin. O godz. 19.00 skład dotarł do Concordii, gdzie rozkładowo miał się zjawić o godz. 16.30. O godz. 21.00 na stacji Midland w Salto opóźnienie wynosiło cztery godziny. Do Paso de los Toros pojazd dotarł rano następnego dnia[39].

We wrześniu 2011 kontynuowano jazdy testowe, z których trzecia miała miejsce 20 września. Pociąg o numerze 3201 z władzami na pokładzie wyruszył o godz. 8.00 z Pilar, do Basavilbaso dotarł o godz. 14.40, a 10 minut później ruszył w dalszą podróż do Paso de los Toros[40].

23 września 2011 o godz. 8.18 na trasę Pilar – Paso de los Toros wyjechał pierwszy pociąg pasażerski[41]. Dowiózł on pasażerów do Salto[37] będącej pierwszą stacją po urugwajskiej stronie[8], a następnie przejechał pusty do Paso de los Toros, gdyż nowe połączenie wówczas nie otrzymało jeszcze pozwolenia urugwajskiego ministerstwa transportu na całą trasę[37]. Rano 26 września skład wyruszył w drogę powrotną[42]. 30 września miał miejsce pierwszy przejazd z pasażerami na całej trasie[37].

7 października 2011, podczas trzeciego pasażerskiego przejazdu pociągu z Argentyny do Urugwaju, miał miejsce wypadek. Około godz. 18.30 na przejeździe kolejowym w Concordii taksówka jadąca ulicą De los Viñedos uderzyła w skład o numerze 3221. Taksówkarz jechał sam, natomiast w pociągu podróżowało 51 osób. Nikomu nic się nie stało i skład dojechał do stacji w Salto, skąd po 20 minutach postoju wyruszył w dalszą podróż[43].

W kolejnym etapie eksploatacji linia miała połączyć Buenos Aires z Montevideo, ale ostatecznie do tego nie doszło. Wraz z początkiem listopada 2011 relację skrócono do Paysandú, a w marcu 2012 usługi ponownie ograniczono do odcinka Pilar – Salto[37].

2 maja 2012 wygasła umowa pomiędzy argentyńskim przewoźnikiem Trenes de Buenos Aires i ministerstwem transportu Urugwaju[9]. Ponadto w związku z wypadkiem mającym miejsce 22 lutego 2012, w którym śmierć poniosło 51 osób, operator utracił koncesję, co doprowadziło do decyzji o zawieszeniu połączenia[41]. 28 maja 2012 zostało ono definitywnie zlikwidowane[44].

W czerwcu 2012 pięć dwuwagonowych składów obsługujących Pociąg Wolnych Narodów zostało odstawionych w okolicach stacji w Pilar[8]. Pozostawały tam do II połowy 2014, do kiedy to niszczały, malowano na nich graffiti i dokonywano innych aktów wandalizmu[41].

8 listopada 2016 zapowiedziana została licytacja 10 wagonów DH1 należących do przewoźnika TBA, który zbankrutował[45].

Argentyna / Paragwaj | edytuj kod

Wadloper podczas prezentacji 5 grudnia 2014 w Posadas

W listopadzie 2014 zapowiedziano uruchomienie połączenia kolejowego między argentyńskim Posadas i paragwajskim Encarnación. Trasa ta miała być obsługiwana przez prywatnego operatora Casimiro, który otrzymał od państwa koncesję bez przetargu. Planował on do tego celu wykorzystać składy Wadloper, które wcześniej obsługiwały połączenie z Urugwajem, a następnie zostały odstawione w Pilar[46]. Wstępnie zakładano częstotliwość kursowania na poziomie 20 minut[47].

10 listopada jeden z dwuczłonowych pojazdów tego typu odbył jazdę próbną z Basavilbaso do Posadas[46], natomiast 5 grudnia zaprezentowano go w barwach przewoźnika na budowanej wówczas stacji w Posadas[11].

Uruchomienie połączenia pierwotnie zaplanowano na 22 grudnia 2014[47], ale ostatecznie odcinek uruchomiono 31 grudnia 2014[12]. Na mocy umowy pomiędzy przedsiębiorstwem prywatnym i przewoźnikiem państwowym[10] trasa ta wiodąca przez most San Roque González de Santa Cruz[12] jest obsługiwana przez Trenes Argentinos[10] dwoma składami DH2[11] będącymi własnością Casimiro[10]. Kursują one codziennie od godz. 7.00 do godz. 19.00 z częstotliwością 30 minut. Rozkładowy czas przejazdu wynosi 8 minut[48].

Od 8 do 13 lipca 2015 pociągi kursowały przez całą dobę w związku ze wzmożonym ruchem wywołanym wizytą papieża Franciszka w stolicy Paragwaju – Asunción[49].

Między 20 sierpnia[50] a 7 września 2015 kursowanie pociągów między Argentyną i Paragwajem było zawieszone[51].

Rumunia | edytuj kod

Pojazd 78-3225 na stacji w Bukareszcie

Do Rumunii trafiło 13 zespołów typu DH2[2], z których 7 zmodernizowano w Cluj. Nadano im oznaczenie 78-32 i pomalowano na kolor ceglasty[13].

Wadlopery w Rumunii są eksploatowane przez spółkę Transferoviar Călători wchodzącą od 2010 w skład Transferoviar Grup. Wraz z pozostałym taborem spółki, na który składają się pojazdy serii 76-14 i 76-24, obsługują one połączenia:

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g Dane techniczne autobusów szynowych i spalinowych zespołów trakcyjnych. W: Robert Kroma, Janusz Sosiński, Krzysztof Zintel: Normalnotorowe wagony silnikowe kolei polskich 1991–2013. Wyd. 1.. Poznań: BWH Kolpress, 2014, s. 324-330, seria: Encyklopedia taboru. ISBN 978-83-933257-6-4. (pol.)
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa Holenderskie wagony spalinowe „Wadloper” serii DH1 i DH2. W: Robert Kroma, Janusz Sosiński, Krzysztof Zintel: Normalnotorowe wagony silnikowe kolei polskich 1991–2013. Wyd. 1.. Poznań: BWH Kolpress, 2014, s. 277-282, seria: Encyklopedia taboru. ISBN 978-83-933257-6-4. (pol.)
  3. Ryszard Piech: Spalinowe zespoły trakcyjne DH1 i DH2 (pol.). inforail.pl, 2009-12-15. [dostęp 2014-10-18].
  4. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Marek Graff. Spalinowe wagony silnikowe i zespoły trakcyjne serii DH1 i DH2. „Technika Transportu Szynowego”. 12/2013, s. 43-46. Łódź: Emi-press. ISSN 1232-3829 (pol.). 
  5. a b c d e Trójczłonowe zespoły trakcyjne serii 614 Kolei Śląskich. W: Robert Kroma, Janusz Sosiński, Krzysztof Zintel: Normalnotorowe wagony silnikowe kolei polskich 1991–2013. Wyd. 1.. Poznań: BWH Kolpress, 2014, s. 283-287, seria: Encyklopedia taboru. ISBN 978-83-933257-6-4. (pol.)
  6. a b c Marek Graff. Spalinowe wagony i zespoły trakcyjne w obsłudze ruchu regionalnego w Polsce. „Technika Transportu Szynowego”. 6/2016, s. 12–23. Radom: Instytut Naukowo-Wydawniczy „TTS”. ISSN 1232-3829 (pol.). 
  7. a b c Coche motor de origen holandés unirá Concordia con Salto (hiszp.). rielfm.com.ar, 2011-08-03. [dostęp 2015-07-10].
  8. a b c Está varado en Pilar el tren binacional (hiszp.). lanacion.com.ar, 2012-06-25. [dostęp 2015-07-10].
  9. a b Un descarrilamiento anunciado (hiszp.). montevideo.com.uy, 2012-05-24. [dostęp 2015-07-10].
  10. a b c d Posadas – Encarnación. „Revista Interna”. 7 (febrero 2015), s. 3. Trenes Argentinos (hiszp.). [dostęp 2015-07-11]. 
  11. a b c Presentaron los trenes que prestarán el servicio Posadas Encarnación (hiszp.). misionesonline.net, 2014-12-05. [dostęp 2015-07-10].
  12. a b c El tren Posadas-Encarnación comenzó a operar (hiszp.). rielfm.com.ar, 2014-12-31. [dostęp 2015-07-10].
  13. a b c R. Rusak. Transferoviar Grup. „Świat Kolei”. 10/2014, s. 11. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962 (pol.). 
  14. a b Marek Graff. Pojazdy z napędem spalinowym dla ruchu regionalnego w Polsce. „Technika Transportu Szynowego”. 4/2014, s. 25–34. Radom: Instytut Naukowo-Wydawniczy „TTS”. ISSN 1232-3829 (pol.). 
  15. a b Patryk Farana: Zdjęcie zespołu SN83-003 odstawionego na terenie byłego Śląskiego Zakładu Przewozów Regionalnych przy ul. Raciborskiej w Katowicach (pol.). commons.wikimedia.org, 2015-02-07. [dostęp 2017-05-05].
  16. a b Jakub Madrjas: SKPL kupi tabor od Górnośląskich Wodociągów. „Dobrze, że nie pójdą na złom” (pol.). rynek-kolejowy.pl, 2018-01-05. [dostęp 2018-01-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-05)].
  17. a b Jakie (jeszcze) pociągi muszą sprzedać wodociągi? (pol.). rynek-kolejowy.pl, 2018-01-19. [dostęp 2018-03-05].
  18. Michał Grobelny. Zmodernizowane DH już na trasie. „Rynek Kolejowy”. 7-9/2010, s. 13. Warszawa: TOR Wydawnictwo. ISSN 1644-1958 (pol.). 
  19. a b jm: Skok na śląską kasę. Audyt ujawnia jak z Inteko wyprowadzono miliony złotych (pol.). rynek-kolejowy.pl, 2014-01-31. [dostęp 2017-05-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-31)].
  20. Uwagi i zastrzeżenia Zarządu Kolei Śląskich do „Raportu z audytu finansowo-prawnego działalności dotyczącej świadczenia usług publicznych w zakresie wykonywania kolejowych regionalnych przewozów pasażerskich na obszarze województwa śląskiego przez Koleje Śląskie sp. z o.o. w 2012 roku” (pol.). 2013-04-16. [dostęp 2015-07-08].
  21. Jakub Madrjas: Zlicytują tabor Sigmy (pol.). rynek-kolejowy.pl, 2015-01-29. [dostęp 2017-05-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-29)].
  22. Do kupienia szynobusy od komornika (pol.). inforail.pl, 2015-01-27. [dostęp 2015-01-29].
  23. Adam Piecuch: Obwieszczenie o licytacji ruchomości (pol.). bip.poznan.pl, 2015-01-27. [dostęp 2015-12-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-12-02)].
  24. ms: Licytacja pojazdów Sigmy nie odbyła się (pol.). rynek-kolejowy.pl, 2015-02-12. [dostęp 2015-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-12)].
  25. Tomasz Chynek: Dwuczłonowy zespół trakcyjny prod. Deuwag Uerdingen ozn. SN83-006 Typ DH2-3225 + inne (pol.). ekomornik.pl, 2015-08. [dostęp 2017-05-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-05)].
  26. Monika Sachno: Autobus szynowy DH-2 seria SN83 nr boczny 004 rok prod. 1982 produkcji Duewag + inne (pol.). ekomornik.pl, 2015-11. [dostęp 2017-05-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-05)].
  27. Adam Piecuch: Autobus szynowy (szynobus) dwuczłonowy typu: DH-2 (pol.). .komornik-brzeg.pl, 2016-10. [dostęp 2017-05-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-05)].
  28. Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągów: Ogłoszenie przetargu ustnego w drodze publicznej licytacji na sprzedaż szynowego wagonu spalinowego (pol.). gpw.katowice.pl, 2016-06. [dostęp 2017-05-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-05)].
  29. Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągów: Ogłoszenie przetargu ustnego w drodze publicznej licytacji na sprzedaż szynowych wagonów spalinowych (pol.). gpw.katowice.pl, 2016-07-14. [dostęp 2017-05-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-05)].
  30. Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągów: Obwieszczenie o przetargu na sprzedaż szynowych spalinowych zespołów trakcyjnych (pol.). gpw.katowice.pl, 2016-08-24. [dostęp 2017-05-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-05)].
  31. Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągów: Zaproszenie do złożenia oferty na zakup pojazdów szynowych typu DH1 i DH2 (pol.). gpw.katowice.pl, 2016-12-29. [dostęp 2017-05-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-05)].
  32. Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągów: Ogłoszenie o przetargu na sprzedaż szynowych spalinowych zespołów trakcyjnych typu DH2 i VT614 (pol.). gpw.katowice.pl, 2017-04-14. [dostęp 2017-05-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-05)].
  33. Michał Szymajda: Nie było chętnych na używane spalinowe pociągi od GPW (pol.). rynek-kolejowy.pl, 2017-05-10. [dostęp 2017-05-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-10)].
  34. Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągów: Ogłoszenie o przetargu na sprzedaż szynowych spalinowych zespołów trakcyjnych typu DH2 i VT614 (pol.). gpw.katowice.pl, 2017-05-22. [dostęp 2017-05-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-25)].
  35. Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągów: Ogłoszenie o przetargu na sprzedaż szynowych spalinowych zespołów trakcyjnych typu DH2 i VT614 (pol.). gpw.katowice.pl, 2017-07-03. [dostęp 2017-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-13)].
  36. Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągów: Ogłoszenie o zaproszeniu do złożenia ofert na zakup pojazdów DH2 i VT 614 (pol.). gpw.katowice.pl, 2017-08-18. [dostęp 2017-08-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-25)].
  37. a b c d e Llegamos hasta la tumba del Tren de los Pueblos Libres (hiszp.). laprensa.com.uy, 2014-03-07. [dostęp 2015-07-10].
  38. Habilitan „el tren de los pueblos libres” (hiszp.). lagaceta.com.ar, 2011-08-30. [dostęp 2015-07-10].
  39. Fue experimental el viaje del Tren de los Pueblos Libres (hiszp.). rielfm.com.ar, 2011-09-10. [dostęp 2015-07-10].
  40. El Tren de los Pueblos Libres realiza este martes otro viaje de prueba (hiszp.). rielfm.com.ar, 2011-09-20. [dostęp 2015-07-10].
  41. a b c A tres años del „Tren de los Pueblos Libres” solo queda abandono (hiszp.). pilaradiario.com, 2014-09-23. [dostęp 2015-07-10].
  42. Sin llegar a destino El Tren de los Pueblos Libres regresó sin pasajeros (hiszp.). rielfm.com.ar, 2011-09-26. [dostęp 2015-07-10].
  43. El Tren de los pueblos Libres chocó contra un remís (hiszp.). rielfm.com.ar, 2011-10-08. [dostęp 2015-07-10].
  44. El tren que unía Argentina y Uruguay dejó de funcionar de modo definitivo (hiszp.). eldiaonline.com, 2012-05-28. [dostęp 2015-07-10].
  45. Juzgado Nacional en lo Comercial Nro. 9, Secretaría Nro. 18 (hiszp.). boletinoficial.gob.ar, 2016-11-09. [dostęp 2016-11-12].
  46. a b Para fin de año empezaría a funcionar el tren Posadas-Encarnación (hiszp.). rielfm.com.ar, 2014-11-11. [dostęp 2015-07-10].
  47. a b Postergan puesta en marcha del tren Posadas-Encarnación (hiszp.). rielfm.com.ar, 2014-12-22. [dostęp 2015-07-10].
  48. Nuevo tren Argentina – Paraguay (hiszp.). sofse.gob.ar. [dostęp 2015-07-10].
  49. Posadas: Funciona con normalidad el servicio de Tren las 24 horas por visita del Papa Francisco a Paraguay (hiszp.). limiteinformativo.com, 2015-07-09. [dostęp 2015-07-10].
  50. El tren interfronterizo seguirá paralizado todo el fin de semana (hiszp.). territoriodigital.com, 2015-08-22. [dostęp 2015-08-22].
  51. El servicio del tren Posadas- Encarnación funciona con normalidad (hiszp.). territoriodigital.com, 2015-09-07. [dostęp 2015-12-03].
Na podstawie artykułu: "Düwag Wadloper" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy