Długość całkowita (statek)


Długość całkowita (statek) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Długość całkowita – w terminologii okrętowej: pozioma odległość pomiędzy najbardziej wysuniętymi do dziobu i rufy stałymi punktami kadłuba, mierzona w płaszczyźnie symetrii pomiędzy prostymi prostopadłymi do wodnicy konstrukcyjnej statku[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Jerzy Kabaciński, Stateczność i niezatapialność statku, Wyższa Szkoła Morska w Szczecinie, Szczecin, 1993, str. 17.
Na podstawie artykułu: "Długość całkowita (statek)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy