Dżafar as-Sadik


Dżafar as-Sadik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dżafar ibn Muhammad as-Sadik (arab. ‏جعفر بن محمد الصادق‎, Ǧaʿfar ibn Muḥammad aṣ-Ṣādiq; ur. 23 kwietnia 702 w Medynie, zm. 7 grudnia 765 tamże) – muzułmański teolog i prawnik, według szyitów (imamitów i ismailitów) szósty prawowity przywódca muzułmańskiej wspólnoty.

Prawnuk Husajna, wnuk Alego ibn Husajna, syn Muhammad al-Bakira. Eponimiczny twórca szyickiej jurysprudencji, dżafaryckiej szkoły prawa której zasad przestrzegają współcześni szyici - imamici, część ismailitów i niektórzy zajdyci. Rozwinął, dopracował bądź opracował doktrynę nass (wskazywanie kolejnego imama przez poprzedniego przy pomocy boskiego natchnienia), a także isma (nieomylność imamów), zajął się także konceptem takijji[1][2]. Spór o sukcesję po jego śmierci doprowadził do podziału w szyickiej społeczności. Mniejszość szyitów poparła imamat starszego syna, zmarłego jeszcze przed ojcem, Isma’ila, a większa część jego żyjącego syna - Musę.

Przypisy | edytuj kod

  1. Tabåatabåa'åi, Muhammad Husayn (1981). A Shi'ite Anthology. Przedmowa Muhammad Husayn Tabataba'i; Tłumaczenie z wyjaśnieniami William Chittick; pod redakcją Hosseina Nasra. State University of New York Press. s. 9–11, 42–43. ​ISBN 978-0-585-07818-2
  2. Encyklopedia Britannica: Jaʿfar ibn Muḥammad


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Dżafar as-Sadik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy