Daniel Buczyński


Daniel Buczyński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Daniel Olszyna Buczyński herbu Strzemię – podkomorzy powiatu zawilejskiego w 1804 roku, sędzia zawilejski w 1798 roku, sędzia ziemski i ziemiański zawilejski w 1794 roku, cześnik oszmiański w latach 1789-1796, brał udział w pracach Rady Najwyższej Narodowej w 1794 roku, szambelan Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1786 roku.

Syn Ludwika Buczyńskiego i Teresy Szulborskiej.

Komisarz Komisji Porządkowej Cywilno-Wojskowej województwa wileńskiego powiatu oszmiańskiego repartycji postawskiej w Postawach w 1790 roku[1].

Bibliografia | edytuj kod

  • Szymon Konarski, Kanoniczki warszawskie, Paryż 1952, s. 188.
  • Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, t. 1, Województwo Wileńskie XIV-XVIII wiek, pod red. A. Rachuby, Warszawa 2004, s. 633.

Przypisy | edytuj kod

  1. Dziennik rządowo-ekonomiczno handlowy R. 5. T. II, Warszawa 1790, s. 419.
Na podstawie artykułu: "Daniel Buczyński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy