Daniel Ricciardo


Daniel Ricciardo w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 30 cze 2019. Od tego czasu wykonano 11 zmian, które oczekują na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Daniel Joseph Ricciardo (ur. 1 lipca 1989 w Perth) – australijski kierowca wyścigowy zespołu Renault F1 Team w Formule 1.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Początki kariery | edytuj kod

Ricciardo rozpoczął karierę w 2000 roku, od startów w kartingu. Po jej zakończeniu postanowił rozpocząć poważną karierę wyścigową, debiutując w Zachodnioaustralijskiej Formule Ford w 2005 roku. W ciągu trzech wyścigów zgromadził 74 punkty, dzięki czemu został sklasyfikowany na 8. miejscu.

W kolejnym sezonie przeniósł się do Azjatyckiej Formuły BMW, gdzie zajął 3. miejsce w końcowej klasyfikacji. Wziął udział również w dwóch wyścigach amerykańskiego cyklu, podczas których uzyskał łącznie trzy punkty, zajmując ostatecznie 20. pozycję. Na koniec sezonu Australijczyk wystartował w Światowym Finale BMW, który zakończył na 5. pozycji.

Formuła Renault | edytuj kod

W 2007 roku przeniósł się do Włoskiej Formuły Renault. W klasyfikacji generalnej zajął 6. pozycję, zdobywając 196 punktów. Wziął udział również w dwóch rundach europejskiego cyklu.

W 2008 roku dzielił starty między Europejską a Południowoeuropejską Formułą Renault, w zespole SG Formula. Sezon ten okazał się przełomowy w karierze Australijczyka, gdyż zdobył niemalże dwa tytuły mistrzowskie (w europejskiej edycji nieznacznie uległ Finowi, Valtteri Bottassowi). Oprócz tego gościnnie wystąpił w jednej rundzie Formuły 3 Euroseries (nie był liczony do klasyfikacji końcowej). W pierwszym wyścigu dojechał na szóstym, natomiast w drugim na piętnastym miejscu.

Formuła 3 | edytuj kod

W sezonie 2009 roku awansował do Brytyjskiej Formuły 3. W zespole Carlin Motorsport zdominował pierwszy weekend cyklu, a dzięki równej i konsekwentnej jeździe przez cały sezon, zdobył tytuł mistrzowski na rundę przed zakończeniem rywalizacji. W ciągu sezonu trzynastokrotnie stanął na podium, z czego siedem razy na najwyższym stopniu. Z tą samą ekipą wziął też udział w prestiżowym wyścigu o Grand Prix Makau. Wyścigu nie udało mu się jednak ukończyć. Gościnnie wystąpił również w jednej rundzie Formuły Renault 3.5. We francuskim zespole Tech 1 Racing pierwszego z wyścigów nie ukończył, natomiast w drugim zajął piętnastą pozycję.

Formuła Renault 3.5 | edytuj kod

Daniel Ricciardo podczas wyścigu Formuły Renault 3.5 na torze Circuit Paul Ricard (2011)

W 2010 roku podpisał kontrakt z zespołem Tech 1 Racing, na udział w pełnym sezonie Formuły Renault 3.5. Ricciardo do ostatniego wyścigu walczył o tytuł mistrzowski, jednak ostatecznie mistrzostwo przegrał dwoma punktami z Rosjaninem Michaiłem Aloszynem. W przedostatniej rundzie sezonu na hiszpańskim torze Circuit de Catalunya, po zdominowaniu wyścigu, zrównał się punktami z Rosjaninem. Dzień później Australijczyk przegrał jednak walkę z Aloszynem, ostatecznie zajmując czwartą w wyścigu (przy trzeciej Michaiła) i drugą lokatę w klasyfikacji generalnej mistrzostw. Australijczyk ośmiokrotnie znalazł się na podium, z czego czterokrotnie na najwyższym stopniu.

W kolejnym sezonie Ricciardo ponownie brał udział w serii (w zespole ISR), pomimo zaangażowania w Formułę 1 (był kierowcą testowym Scuderia Toro Rosso, by potem zostać etatowym zawodnikiem zespołu HRT F1 Team). Starty te miały na celu umożliwić Australijczykowi utrzymać formę i uniemożliwić odzwyczajenie od warunków wyścigowych. Rola kierowcy rezerwowego była jednak priorytetową funkcją, dlatego też Ricciardo nie wziął udziału w pierwszej i ostatniej rundzie sezonu, które kolidowały z weekendem Grand Prix (zastąpił go Brytyjczyk Lewis Williamson). W ciągu trzynastu wyścigów Ricciardo sześciokrotnie znalazł się na podium, odnosząc przy tym jedno zwycięstwo, na ulicznym torze Monte Carlo. Junior Red Bulla zwyciężył także w drugim wyścigu na torze Monza (startował z pole position), po nałożeniu kary na Jean-Érica Vergne'a. Po apelacji zespołu Francuz odzyskał jednak wygraną, natomiast Ricciardo uzyskał na pierwotnie zajęte przez niego drugie miejsce. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej uplasował się na 5. pozycji.

Formuła 1 | edytuj kod

2010–2013: Red Bull i Toro Rosso | edytuj kod

2010 | edytuj kod

Od sezonu 2010, Ricciardo, będąc juniorskim kierowcą Red Bulla, pełni funkcję kierowcy testowego i rezerwowego austriackiego zespołu Red Bull Racing oraz włoskiego Scuderii Torro Rosso.

2011 | edytuj kod
Daniel Ricciardo podczas Grand Prix Japonii w bolidzie HRT F111 (2011)

W sezonie 2011 został kierowcą testowym i piątkowym zespołu Scuderia Toro Rosso. Posiada również rekord toru Yas Marina Circuit uzyskany 17 listopada 2010 podczas testu młodych kierowców i wynosi on 1:38.102.

30 czerwca 2011 roku, Ricciardo potwierdził swoje starty w Formule 1 w sezonie 2011 od Grand Prix Wielkiej Brytanii w zespole Hispania Racing F1 Team zastępując tym samym Naraina Karthikeyana[1].

W kwalifikacjach do debiutanckiego wyścigu zajął ostatnie, 24. miejsce[2]. W wyścigu zaś uplasował się na 19. pozycji tracąc do lidera 3 okrążenia[3].

24 lipca, do wyścigu o Grand Prix Niemiec wystartował z 22. pozycji startowej. Linię mety zaś przekroczył jako 19. tracąc do zwycięzcy wyścigu 3 okrążenia[4].

1 października 2011 dokonał pokazów bolidu Red Bull RB7 na bulwarze Rajpath w Indiach (było to dozwolone w ramach testów na prostej)[5].

2012 | edytuj kod

14 grudnia 2011 został potwierdzony jako kierowca etatowy Scuderii Toro Rosso na sezon 2012[6]. Zespół Toro Rosso nie przynosił nadziei na wysokie osiągnięcia w wyścigach. Jednak Ricciardo, podobnie jak jego zespołowy kierowca Jean-Éric Vergne liczył na zatrudnienie w przyszłości w roli kierowcy wyścigowego w zespole Mistrzów Świata konstruktorów – Red Bull Racing. W ciągu sezonu Australijczyk walczył w poszczególnych wyścigach o punkty. Zdobywał je sześciokrotnie w łącznej sumie dziesięciu punktów. Został sklasyfikowany na osiemnastej pozycji w klasyfikacji generalnej, tuż za swoim kolegą z zespołu.

2013 | edytuj kod

Na sezon 2013 ekipa Scuderia Toro Rosso przedłużyła kontrakty ze swoimi kierowcami. Tym razem jednak, szczególnie w drugiej części sezonu, Ricciardo spisywał się lepiej od Vergne'a. Siedmiokrotnie zdobywał punkty. Dwukrotnie (w Chinach i Włoszech) były to zdobycze sześciopunktowe. Australijczyk dwukrotnie poprawił swój dorobek punktowy z poprzedniego sezonu. Ukończył sezon na czternastym miejscu w klasyfikacji generalnej.

Red Bull (2014–2018) | edytuj kod

2014 | edytuj kod
Daniel Ricciardo podczas Grand Prix Singapuru w bolidzie Red Bull RB10 (2014)

W połowie sezonu 2013 kierowca Red Bull Racing Mark Webber ogłosił odejście z Formuły 1 po zakończeniu sezonu. W związku z tym kandydatem do jego zastąpienia stał się jeden z kierowców Scuderii Toro Rosso. 2 września 2013 ogłoszono wybór Daniela Ricciardo.

Po zmianie regulaminu silników zespół Red Bull Racing stracił rolę dominatora w Formule 1. Jednak już w pierwszym wyścigu sezonu, w swoim domowym Grand Prix Australijczyk wykręcił drugi czas w kwalifikacjach, przygrywając jedynie z Lewisem Hamiltonem. Na starcie wyścigu Ricciardo stracił pozycję na rzecz Rosberga, lecz po awarii silnika w bolidzie Hamiltona utrzymał drugą pozycję. Tę pozycję utrzymał do mety i ku radości miejscowych kibiców, po raz pierwszy stanął na podium. Jednak po wyścigu ogłoszono jego dyskwalifikację ze względu na przekraczanie dopuszczalnego limitu przepływu paliwa, ustalonego na 100 kg/h. W kolejnych wyścigach Ricciardo (poza dwoma wyścigami) regularnie zdobywał punkty. Ponadto zarówno w kwalifikacjach, jak i w wyścigach pokonywał swojego kolegę zespołowego – czterokrotnego mistrza świata Sebastiana Vettela. W wyścigu o Grand Prix Hiszpanii po raz pierwszy (po dyskwalifikacji w Australii) stanął na podium, plasując się na trzeciej pozycji. Sukces ten powtórzył w Monako. Już w wymienionych wyścigach z jego sukcesów cieszyła się ogromna rzesza fanów, których zdołał sobie zjednać pogodną atmosferą i ciągłym uśmiechem na twarzy. Jednak pierwszy duży sukces odniósł w Kanadzie, gdzie doskonale wykorzystał problemy Mercedesa z bolidem. Zdołał się przebić z szóstego miejsca do czołówki i po udanych manewrach wyprzedzania objął prowadzenie, które utrzymał do mety. Odniósł pierwsze zwycięstwo w karierze oraz jako pierwszy przełamał zwycięską passę Mercedesa. Do końca sezonu nikt inny nie zdołał powtórzyć tego wyczynu. Jeśli nie zwyciężał kierowca Mercedesa, to wygrywał Ricciardo. Zrobił to jeszcze dwukrotnie – na Węgrzech i w Belgii. Miejsca w pobliżu podium w pozostałych wyścigach sprawiły, że długo liczył się w walce o mistrzowski tytuł. Jednak ostatecznie z dorobkiem 238 punktów został sklasyfikowany na trzeciej pozycji w klasyfikacji generalnej.

2018 | edytuj kod

Ricciardo rozpoczął sezon na 4 miejscu w Australii startując z 8 pozycji. Z powodu awarii układu elektrycznego nie ukończył GP Bahrajnu. Po starcie z 6 pozycji wygrał GP Chin z przewagą prawie 9 sekund. Podczas walki o 4 miejsce w Azerbejdżanie doszło do kontaktu z jego partnerem zespołowym Maxem Verstappenem, przez co obaj kierowcy nie ukończyli wyścigu. W Hiszpanii ukończył na 5 miejscu ustanawiając najszybsze okrążenie wyścigu. W Monako Ricciardo zajmował 1 miejsce podczas wszystkich trzech treningów, za każdym razem poprawiając rekord okrążenia. Podczas kwalifikacji zdobył swoje drugie w Monako Pole Position i kolejny raz ustanowił rekord okrążenia. Pomimo awarii MGU-K udało mu się wygrać Grand Prix Monako. Była to jego pierwsza wygrana GP Monako oraz pierwsze zwycięstwo po zdobyciu Pole Position. Monako był ostatnim Grand Prix sezonu w którym Ricciardo zdobył podium. W kolejnych wyścigach został kierowcą, który nie ukończył największej liczby wyścigów (łącznie 8). Ustanowił najszybsze okrążenia w Australii, Chinach, Hiszpanii i na Węgrzech. Zakończył sezon na 6 pozycji w klasyfikacji kierowców, zdobywając łącznie 170 punktów.

Renault (od 2019) | edytuj kod

W sierpniu 2018 roku ogłoszono, że Ricciardo podpisał 2-letni kontrakt z zespołem Renault. W zespole Red Bulla zastąpi go Pierre Gasly.

Wyniki | edytuj kod

Stan: 30 czerwca 2019

Formuła Renault 3.5 | edytuj kod

Formuła 1 | edytuj kod

Podsumowanie | edytuj kod

Rekordy | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Marek Roczniak: Ricciardo potwierdza debiut w wyścigu F1 na Silverstone (pol.). f1wm.pl, 2011-06-30. [dostęp 2011-06-30].
  2. GP Wielkiej Brytanii 2011 > Łączny wynik kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-07-09].
  3. GP Wielkiej Brytanii 2011 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-07-18].
  4. Marek Roczniak: Grosser Preis Santander von Deutschland 2011 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-07-29].
  5. Mariusz Karolak: Indie otrzymały dziś przedsmak F1 (pol.). f1wm.pl, 2011-10-01. [dostęp 2011-10-02].
  6. Natanile Piórkowski: Ricciardo i Vergne kierowcami Toro Rosso w sezonie 2012 (pol.). f1wm.pl, 2011-12-14. [dostęp 2011-12-15].
  7. FORMULA 1 GRAND PRIX DE MONACO 2016 (ang.). formula1.com. [dostęp 2016-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-05)].
  8. 2016 FORMULA 1 SINGAPORE AIRLINES SINGAPORE GRAND PRIX. formula1.com. [dostęp 2016-11-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-12-20)].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Daniel Ricciardo" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy