Daniel Tompkins


Daniel Tompkins w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Daniel D. Tompkins (ur. 21 czerwca 1774, zm. 11 czerwca 1825 w Tompkinsville) – amerykański polityk, prawnik, gubernator stanu Nowy Jork oraz wiceprezydent Stanów Zjednoczonych.

Studiował prawo w Columbia College w Nowym Jorku, od 1797 prowadził w Nowym Jorku praktykę adwokacką. W 1803 został wybrany do Kongresu, jednak zrezygnował z mandatu przed rozpoczęciem kadencji i przyjął stanowisko zastępcy sędziego Sądu Najwyższego stanu Nowy Jork. W latach 1807-1817 był gubernatorem stanu Nowy Jork; prezydent James Madison zaproponował mu stanowisko sekretarza stanu w swoim gabinecie, nie przyjął tej oferty. Został wybrany na wiceprezydenta USA przy osobie prezydenta Jamesa Monroe w 1816 i sprawował urząd przez dwie kadencje (4 marca 1817 – 3 marca 1825). Zmarł trzy miesiące po zakończeniu kadencji wiceprezydenckiej.

Był założycielem dzielnicy w zespole miejskim Nowego Jorku – Tompkinsville.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Daniel Tompkins" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy