Daniił Kazakiewicz


Daniił Kazakiewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Daniił Wasiljewicz Kazakiewicz (ros. Даниил Васильевич Казакевич, ur. 16 grudnia 1902 we wsi Radziewce w gminie Radoszkowice w guberni wileńskiej (obecnie w rejonie mołodeczańskim na Białorusi), zm. 28 listopada 1988 w Moskwie) – radziecki generał-lejtnant, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był Białorusinem, dzieciństwo i młodość spędził w Omsku, po ukończeniu szkoły średniej pracował jako cieśla w fabryce. Od czerwca 1920 służył w Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie z Polską i walkach z wojskami Stanisława Bułak-Bałachowicza, w 1923 ukończył kursy piechoty w Mińsku i został pomocnikiem szefa placówki granicznej w Białoruskim Okręgu Pogranicznym. W latach 1924-1926 był naczelnikiem placówki granicznej w Azerbejdżańskim Okręgu Pogranicznym, a 1926-1927 naczelnikiem placówki granicznej w Gruzińskim Okręgu Pogranicznym, w 1929 ukończył Wyższą Szkołę Pograniczną OGPU i został naczelnikiem placówki granicznej w Ukraińskim Okręgu Pogranicznym. W latach 1932-1934 był kierownikiem kursu 2 Charkowskiej Szkoły Pogranicznej, w 1937 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego i został dowódcą pułku NKWD w Chabarowskim Okręgu Pogranicznym, a w 1939 szefem sztabu wojsk tego okręgu, w grudniu 1942 mianowano go szefem sztabu Dalekowschodniej Dywizji Piechoty NKWD sformowanej z pograniczników. Brał udział w wojnie z Niemcami jako szef sztabu 102 Dywizji Piechoty Frontu Centralnego (od lutego do września 1943), uczestniczył w bitwie pod Kurskiem i operacji orłowskiej, od września 1943 do maja 1945 dowodził 399 Dywizją Piechoty, jesienią 1943 walczył na Froncie Centralnym, od października 1943 do lutego 1944 Froncie Białoruskim, od lutego do września 1944 1 Białoruskim, od września 1944 do lutego 1945 2 Białoruskim, a od lutego do maja 1945 3 Białoruskim. Brał udział w operacji czernihowsko-prypeckiej, homelsko-rzeczyckiej, bobrujskiej, mińskiej, mławsko-elbląskiej i wschodniopruskiej. 3-8 sierpnia 1944 dowodzone przez niego siły przerwały niemiecką obronę, sforsowały Narew, uchwyciły przyczółek i odparły wiele niemieckich kontrataków w rejonie miasta Różan w powiecie makowskim. Po wojnie kontynuował służbę w wojskach pogranicznych jako zastępca szefa wojsk Czarnomorskiego (1945-1946) i Mołdawskiego Okręgu Pogranicznego (1946-1948), od września 1948 do kwietnia 1954 był szefem wojsk Mołdawskiego Okręgu Pogranicznego w Kiszyniowie, a od kwietnia 1954 do października 1955 szefem wojsk Południowo-Zachodniego Okręgu Pogranicznego we Lwowie. W 1952 ukończył Wszechzwiązkowy Zaoczny Instytut Prawniczy, od października 1955 do października 1957 był głównym doradcą ds. wojsk pogranicznych NRD, 1957-1959 kierował wydziałem instytucji wojskowo-edukacyjnych Głównego Zarządu Wojsk Pogranicznych KGB ZSRR, w październiku 1959 zakończył służbę, później pracował w Głównym Zarządzie Turystyki Zagranicznej przy Radzie Ministrów ZSRR. W latach 1954-1958 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 4 kadencji.

Awanse | edytuj kod

  • Kapitan (14 marca 1936)
  • Major (29 listopada 1938)
  • Pułkownik (13 marca 1940)
  • Generał Major (3 czerwca 1944)
  • Generał Porucznik (15 lipca 1957)

Odznaczenia | edytuj kod

I medale.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Daniił Kazakiewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy