Danuta Łozińska


Danuta Łozińska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Danuta Łozińska z domu Żaczkowska (ur. 24 września 1921 w Warszawie, zm. 12 września 2014 tamże) – polska lekarz neonatolog, profesor zwyczajny nauk medycznych.

Córka Leona Wawrzyńca Żaczkowskiego i jego żony Marii Benigny z Kazimierskich. Uczęszczając do szkoły powszechnej wstąpiła do harcerstwa, naukę kontynuowała w gimnazjum Haliny Gepnerówny. Po egzaminie dojrzałości zdawała egzaminy wstępne na Wydział Chemiczny Politechniki Warszawskiej, naukę miała rozpocząć w październiku 1939. Po wybuchu II wojny światowej w listopadzie 1939 zgodnie z rozkazem harcmistrzyni Janiny Tworkowskiej zorganizowała tajną drużynę harcerską, została drużynową XI Drużyny Związku Harcerstwa Polskiego, a następnie Szarych Szeregów. Od 1941 studiowała w konspiracyjnej szkole sanitarnej doc. Jana Zaorskiego, rok później została wcielona w szeregi Armii Krajowej i pełniła funkcję łączniczki w randze starszego sierżanta[1]. Podczas powstania warszawskiego służyła w plutonie łączności. Po wyzwoleniu rozpoczęła studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1948 otrzymała dyplom lekarza. Staż lekarski odbyła w Szpitalu Śródmiejskim i Szpitalu Dziecięcym przy ulicy Litewskiej w Warszawie, do grona jej nauczycieli należeli prof. Rajmund Barański, prof. Antoni Chrościcki, prof. Irena Kanabus. Kontynuowała naukę obierając specjalizację z pediatrii i neonatologii, w 1953 została kierownikiem oddziału noworodków w Studium Doskonalenia Lekarzy, w szpitalu przy ulicy Działdowskiej[2]. Od 1961 pracowała jako pierwszy ordynator Kliniki Położnictwa warszawskiego Szpitala Bielańskiego i pełniła tę funkcję do 1980. W 1968 Danuta Łozińska uzyskała tytuł doktora nauk medycznych, do 1972 wykładała w Studium Doskonalenia Lekarzy, a po jego przekształceniu w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego. Od 1 kwietnia 1980 rozpoczęła pracę w szpitalu dziecięcym w Dziekanowie Leśnym, a od 1983 jako kierownik Oddziału Klinicznego Neonatologii SKSP im. Prof. W. Orłowskiego Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego, należała do czołówki terapeutów w zakresie konfliktu serologicznego. W 1990 przeszła w stan spoczynku. Od 1992 członek honorowy Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego[3]. Pochowana na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 282-5-4)[4].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Archiwum Historii Mówionej – Danuta Łozińska [dostęp 2018-11-12]  (ang.).
  2. Danuta Łozińska "Czas przeszły" cz. I Wydanie I, Warszawa 2007
  3. Danuta Łozińska "Czas przeszły" cz. II Wydanie I, Warszawa 2007
  4. Cmentarz Stare Powązki: KAZIMIERSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-12-20] .
  5. a b c d e f Czas przeszły, część III – dokumenty i zdjęcia. kontrateksty.pl. [dostęp 2018-12-05].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Danuta Łozińska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy