Dariusz Rosati


Dariusz Rosati w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dariusz Kajetan Rosati (ur. 8 sierpnia 1946 w Radomiu jako Gaetano Dario Rosati) – polski ekonomista i polityk, profesor nauk ekonomicznych, minister spraw zagranicznych (1995–1997), członek Rady Polityki Pieniężnej (1998–2004), poseł do Parlamentu Europejskiego VI i VIII kadencji, poseł na Sejm VII kadencji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Młodość | edytuj kod

Jego ojciec, Włoch Angelo[1], przebywał w obozie jenieckim. Po wyzwoleniu zamieszkał w Łodzi. Matka, Polka Wanda[1], przebywała na robotach przymusowych w Niemczech. Jego rodzice rozwiedli się wkrótce po jego narodzinach, ojciec wyjechał do Francji. Gdy Dariusz Rosati miał dziesięć lat, matka w jego imieniu zrezygnowała z jego włoskiego obywatelstwa, a także spolszczyła i przestawiła kolejność jego imion[2].

Wykształcenie i praca naukowa | edytuj kod

Dariusz Rosati jest absolwentem XXII Liceum Ogólnokształcącego im. Jose Marti w Warszawie. Ukończył studia na Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki. Równolegle przez kilka lat studiował matematykę na Uniwersytecie Warszawskim[2].

Po uzyskaniu tytułu zawodowego magistra nauk ekonomicznych w 1969 rozpoczął pracę w SGPiS jako asystent. W 1973 obronił pracę doktorską, w 1978 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. W 1990 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Specjalizuje się w dziedzinie polityki makroekonomicznej, integracji europejskiej, finansów i handlu międzynarodowego.

W latach 1970–1990 odbył szereg stażów krajowych i zagranicznych, m.in. we Francji, w Wielkiej Brytanii, w USA i na Węgrzech. Był wielokrotnie ekspertem organizacji międzynarodowych (UNIDO, Bank Światowy, Komisja Europejska, Międzynarodowa Organizacja Pracy). W latach 1986–1987 był profesorem wizytującym na Uniwersytecie w Princeton w USA. W 1985 założył i zajmował stanowisko dyrektora Instytutu Gospodarki Światowej w SGPiS, a następnie dyrektora Instytutu Koniunktur i Cen Handlu Zagranicznego.

Działalność polityczna i publiczna | edytuj kod

W latach 1966–1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był sekretarzem Komitetu Uczelnianego PZPR na SGPiS[2]. Od 1987 do 1990 uczestniczył w pracach Komisji ds. Reformy Gospodarczej, a w latach 1988–1989 był członkiem zespołu doradców ekonomicznych Prezesa Rady Ministrów. W wyborach parlamentarnych w 1989 bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora w województwie stołecznym.

Na przełomie lat 80. i 90. był jednym z członków rady nadzorczej FOZZ. W latach 1991–1995 pracował w Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w Genewie jako szef sekcji krajów Europy Środkowej i Wschodniej. Od 1994 do 1997 zasiadał w Radzie Strategii Gospodarczej przy Radzie Ministrów.

Od grudnia 1995 do października 1997 zajmował stanowisko ministra spraw zagranicznych, od 1998 do 2004 zasiadał w Radzie Polityki Pieniężnej I kadencji. Od maja 2003 do września 2005 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie.

Dariusz Rosati (2011)

Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (od 1969), a także European Economic Association i European Association of Comparative Economic Studies. W latach 1998–2001 zasiadał w radzie nadzorczej International Exchange Program (IREX) w Waszyngtonie, a w latach 1999–2010 był członkiem Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN. W 2001 został członkiem grupy doradców ekonomicznych Przewodniczącego Komisji Europejskiej Romano Prodiego. Do maja 2006 zasiadał w radzie nadzorczej Warszawskiej Grupy Inwestycyjnej Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych. Autor ponad 260 prac naukowych (w tym dziewięciu książek) wydanych w języku polskim, angielskim, rosyjskim i innych.

W wyborach europejskich w 2004 startował z list Socjaldemokracji Polskiej w okręgu nr 4 obejmującym Warszawę. Uzyskał mandat deputowanego[3], otrzymując 76 834 głosy.

W listopadzie 2007 IPN podał, że Dariusz Rosati w 1968 został zarejestrowany przez Departament I MSW jako kandydat na tajnego współpracownika, w 1976 w kategorii „zabezpieczenie”, a w 1978 jako kontakt operacyjny[1]. Z kolei w 1985 został zarejestrowany w Departamencie II MSW (kontrwywiad) w kategorii „kandydat”, a listopadzie 1989 w kategorii „zabezpieczenie”[1][4]. W lipcu 2007 europoseł złożył oświadczenie, w którym zaprzeczył, by współpraca wykraczała poza sporadyczne kontakty[5]. Jego oświadczenia lustracyjne nie były kwestionowane przez rzecznika interesu publicznego ani prokuratora IPN[1].

W 2009 stanął na czele ruchu politycznego Porozumienie dla Przyszłości, skupiającego m.in. SDPL i Partię Demokratyczną[6]. Z jego listy w wyborach do Parlamentu Europejskiego ubiegał się o reelekcję. Koalicyjny Komitet Wyborczy PdP – CentroLewica nie przekroczył progu wyborczego. W 2011 zadeklarował współpracę z Platformą Obywatelską, biorąc udział w konwencji rocznicowej tego ugrupowania[2]. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku został wybrany z listy PO na posła do Sejmu, zdobywając 59 562 głosy[7]. W Sejmie VII kadencji pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Finansów Publicznych.

W wyborach europejskich w 2014 również z ramienia Platformy Obywatelskiej uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji[8]. W PE został członkiem frakcji Europejska Partia Ludowa (Chrześcijańscy Demokraci), Komisji ds. Gospodarczych i Monetarnych (ECON), Delegacji do Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE (DACP) zajmującej się relacjami z krajami Afryki, Karaibów i Pacyfiku. W 2016 został koordynatorem i rzecznikiem frakcji Europejskiej Partii Ludowej w Komisji śledczej do zbadania zarzutów naruszenia prawa Unii i niewłaściwego administrowania w jego stosowaniu w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania (PANA), w 2017 przewodniczącym Delegacji do Komisji Parlamentarnej Stowarzyszenia UE-Ukraina (D-UA), a w 2018 członkiem Komisji Specjalnej ds. Przestępstw Finansowych, Uchylania się od Opodatkowania i Unikania Opodatkowania (TAX3). Został również członkiem Delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego EuroNest (DEPA), zajmującej się kwestią współpracy UE z krajami Partnerstwa Wschodniego[3].

26 lutego 2016 został członkiem zespołu doradców ekonomicznych PO[9]. W wyborach europejskich w 2019 jako kandydat Koalicji Europejskiej nie uzyskał reelekcji[10].

Życie prywatne | edytuj kod

Żonaty (od 1971) z projektantką mody Teresą Rosati, ma dwoje dzieci, syna Marcina i córkę Weronikę Rosati[2].

Odznaczenia | edytuj kod

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1989 oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi w 1981, a także Orderami Zasługi Francji, Włoch, Grecji, Ukrainy i Litwy.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e Dariusz Rosati. ipn.gov.pl. [dostęp 2013-11-28].
  2. a b c d e Michał Krzymowski, Rodzina Rosatich, „Wprost” nr 25 z 20 czerwca 2011, s. 24–25.
  3. a b Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2018-07-09].
  4. Akta IPN: Siwiec, Rosati, Libicki współpracowali z SB. gazeta.pl, 19 listopada 2007. [dostęp 2011-06-11].
  5. Oświadczenie. rosati.pl, 8 lipca 2007. [dostęp 2011-06-11].
  6. Centrolewica się jednoczy. rp.pl, 1 lutego 2009. [dostęp 2011-06-11].
  7. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2014-05-27].
  8. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-05-27].
  9. Nowa Platforma – najważniejsze decyzje Rady Krajowej PO. platforma.org, 26 lutego 2016. [dostęp 2016-02-26].
  10. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-30].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Dariusz Rosati" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy