Darja Domraczewa


Darja Domraczewa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Darja Uładzimirauna Domraczewa (biał. Дар'я Уладзіміраўна Домрачэва, ros. Дарья Владимировна Домрачева, Darja Władimirowna Domraczewa; ur. 3 sierpnia 1986 w Mińsku) – białoruska biathlonistka, pięciokrotna medalistka olimpijska, siedmiokrotna medalistka mistrzostw świata, a także zdobywczyni Pucharu Świata.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej pojawiła się w 2003 roku, startując na olimpijskim festiwalu młodzieży Europy w Bledzie. Jako reprezentantka Rosji zdobyła tam srebrny medal w sztafecie mieszanej. Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata juniorów w Kontiolahti, już jako reprezentantka Białorusi, zwyciężyła w sprincie i biegu pościgowym. Podczas mistrzostw świata juniorów w Presque Isle w 2006 roku, była siódma w sprincie, trzecia w biegu pościgowym i czwarta w biegu indywidualnym. Ponadto zdobyła srebrne medale w sprincie i biegu pościgowym na mistrzostwach świata juniorów w Martello w 2007 roku.

W Pucharze Świata zadebiutowała 1 grudnia 2006 roku w Östersund, zajmując 16. miejsce w sprincie. Tym samym już w debiucie zdobyła pierwsze punkty. Pierwszy raz na podium zawodów pucharowych stanęła 16 stycznia 2009 roku w Ruhpolding, gdzie sprint ukończyła na trzeciej pozycji. W zawodach tych wyprzedziły ją tylko dwie Niemki Magdalena Neuner i Kati Wilhelm. W kolejnych startach jeszcze 76 razy stawała na podium, odnosząc przy tym 31 zwycięstw: 9 w sprincie, 10 w biegu pościgowym, 9 w starcie masowym i 3 w biegu indywidualnym. Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 2014/2015, kiedy zwyciężyła w klasyfikacji generalnej i w klasyfikacji sprintu. Była też druga w sezonach 2011/2012 i 2012/2013 oraz trzecia w sezonach 2013/2014 i 2017/2018. Zdobyła ponadto Małe Kryształowe Kule za zwycięstwa w klasyfikacji biegu pościgowego w sezonie 2011/2012 oraz biegu masowego w sezonach 2010/2011, 2011/2012 i 2013/2014.

W 2008 roku wystąpiła na mistrzostwach świata w Östersund, gdzie razem z Ludmiłą Kalinczyk, Rustamem Waliullinem i Siarhiejem Nowikauem zdobyła srebrny medal w sztafecie mieszanej. Następne medale w zawodach tego cyklu zdobyła podczas rozgrywanych trzy lata później mistrzostw świata w Chanty-Mansyjsku. Zdobyła tam srebrny medal w biegu masowym, rozdzielając Magdalenę Neuner i Torę Berger z Norwegii. Dzień później razem z koleżankami z reprezentacji zajęła trzecie miejsce w sztafecie. Na mistrzostwach świata w Ruhpolding w 2012 roku zdobyła srebrny medal w sprincie, plasując się za Neuner a przed Witą Semerenko z Ukrainy. W biegu pościgowym okazała się najlepsza, zdobywając swój pierwszy złoty medal. Kolejny złoty medal zdobyła na mistrzostwach świata w Novym Měscie w 2013 roku, tym razem wygrywając bieg masowy. Wyprzedziła w nim Torę Berger i Polkę Monikę Hojnisz. Ostatni medal zdobyła podczas mistrzostw świata w Hochfilzen w 2017 roku, gdzie była druga w biegu pościgowym. Uplasowała się tam między Niemką Laurą Dahlmeier i Czeszką Gabrielą Koukalovą.

Jej olimpijski debiut miał miejsce w 2010 roku, kiedy wystartowała na igrzyskach w Vancouver. Zdobyła tam brązowy medal w biegu indywidualnym, ulegając tylko Berger i Jelenie Chrustalowej z Kazachstanu. Była też między innymi szósta w biegu masowym i ósma w sprincie. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Soczi zdobyła trzy medale. Najpierw zwyciężyła w biegu pościgowym, wyprzedzając Torę Berger i Teję Gregorin ze Słowenii. Trzy dni później zwyciężyła w biegu indywidualnym, przed Seliną Gasparin ze Szwajcarii i swą rodaczką, Nadieżdą Skardino. Ponadto była też najlepsza w biegu masowym, zdobywając swój czwarty medal olimpijski i trzeci złoty. Wszystkie zwycięstwa z Soczi były pierwszymi w historii dla Białorusi w tych konkurencjach. Brała też udział w igrzyskach olimpijskich w Pjongczangu, gdzie razem z Nadieżdą Skardino, Iryną Kryuko i Dzinarą Alimbiekawą zwyciężyła w sztafecie. Zajęła tam też drugie miejsce w biegu masowym, za Anastasija Kuźminą ze Słowacji a przed Norweżką Tiril Eckhoff.

Darja Domraczewa brała udział w dość niecodziennej sytuacji. Uczestnicząc w biegu masowego w Oberhofie, podczas drugiego strzelania Białorusinka jako pierwsza zameldowała się na strzelnicy i zaczęła strzelać w "stójce" zamiast w pozycji leżącej. Dostała za to dziesięć minut kary i wycofała się z dalszej rywalizacji[1]. Inna wpadka miała miejsce podczas kolejnego biegu masowego – przy czwartym strzelaniu, Domraczewa zestrzeliwała krążki zawodniczki stojącej obok.

W 2014 roku została uhonorowana przez prezydenta Białorusi tytułem Bohatera Białorusi[2]. Otrzymała także nagrodę pieniężną w wysokości pół miliona dolarów. Parę miesięcy później otrzymała Medal Holmenkollen[3]

Jej mężem jest od lipca 2016 r. Ole Einar Bjørndalen, norweski biathlonista, najbardziej utytułowany zawodnik w historii tej dyscypliny. 1 października 2016 r. urodziła im się córka, Ksienija[4].

Z zawodu jest nauczycielką WF.

Jej trenerem był Klaus Siebert[5].

Po sezonie 2017/2018 zakończyła zawodową karierę[6].

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Mistrzostwa świata juniorów | edytuj kod

Mistrzostwa Europy | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Zwycięstwa w zawodach indywidualnych | edytuj kod

Miejsca na podium w zawodach indywidualnych | edytuj kod

Miejsca na podium w zawodach drużynowych | edytuj kod

Miejsca w poszczególnych zawodach | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Wilhelm najlepsza, pudła Gwizdoń (pol.). [dostęp 2009-01-22].
  2. Александр Лукашенко присвоил Дарье Домрачевой звание Героя Беларуси (ros.). president.gov.by, 2014-02-17. [dostęp 2014-02-17].
  3. Sebastian Krystek: Domraczewa z medalem Holmenkollen (pol.). biathlon.pl. [dostęp 2014-03-23].
  4. Domraczewa i Bjørndalen zostali rodzicami (pol.). www.polsatsport.pl, 2016-10-01. [dostęp 2016-10-01].
  5. Klaus Siebert: Biathlon is My Life (ang.)
  6. Darya Domracheva Retires From Biathlon, Shares Her Plans For Future (ang.)
  7. a b Zawody zastępowały starty w Osrblie

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Darja Domraczewa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy