David Villa


David Villa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

David Villa Sánchez (wym. daˈβið ˈβiʎa; ur. 3 grudnia 1981 w Langreo) – hiszpański piłkarz, który występował na pozycji napastnika. Złoty medalista z Mistrzostw Świata 2010 oraz Mistrzostw Europy 2008.

Karierę rozpoczął w Sportingu Gijón, gdzie w 2000 zadebiutował w Segunda División. Podczas dwóch lat gry wystąpił w 76 spotkaniach i zdobył 44 bramki. Następnie w Realu Saragossa po raz pierwszy zagrał w Primera División. Z klubem wygrał Puchar Króla oraz Superpuchar Hiszpanii, łącznie zagrał w 73 meczach, w których 32 razy wpisał się na listę strzelców. W 2005 za sumę 12 milionów euro przeszedł do Valencii. W debiutanckim sezonie w zespole strzelił 25 bramek, zajmując drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców ligi hiszpańskiej przegrywając tylko o jedną bramkę z Samuelem Eto’o, zaś trzy lata później po raz drugi w karierze zwyciężył w rozgrywkach o Puchar Króla. 19 maja 2010 podpisał kontrakt z FC Barceloną. Kwota transferu wyniosła 40 milionów euro[2]. W 2013 roku został kupiony przez Atlético Madryt, ponieważ po półrocznym powrocie po kontuzji nie znalazło się dla niego miejsce w składzie.

Występuje w reprezentacji Hiszpanii, w której zadebiutował w 2005. Wziął udział w Mistrzostwach Świata 2006, Mistrzostwach Europy 2008 oraz Mistrzostwach Świata 2010. Na pierwszym turnieju zdobył trzy bramki, a w kolejnym o jedną więcej, zostając zarazem najlepszym strzelcem mistrzostw. Jest najlepszym w historii strzelcem reprezentacji Hiszpanii[3]. 11 października 2011 roku strzelił swoją 50 bramkę dla reprezentacji[4]. 14 listopada 2012 w wygranym 5:1 meczu z Panamą zagrał jako kapitan. Ze względu na kontuzję nie wystąpił na Mistrzostwach Europy 2012. W 2013 roku został powołany do szerokiej kadry reprezentacji Hiszpanii na Puchar Konfederacji w Brazylii, gdzie Hiszpania zajęła drugie miejsce. Podczas turnieju Villa zdobył trzy gole.

Spis treści

Dzieciństwo i początki kariery | edytuj kod

Urodził się 3 grudnia 1981 w Tuilli, małej wsi w Langreo leżącej w Asturii, jako syn Jose Manuela i Dority[5] Gdy miał dziewięć lat, po upadku ze schodów doznał w trzech miejscach złamania kości udowej, jednak dzięki prawidłowej rehabilitacji powrócił do zdrowia[6].

Villa przyznał, że w wieku 14 lat pragnął zrezygnować z uprawiania piłki nożnej po tym, jak pokłócił się z trenerem. Stwierdził również, że to dzięki zaangażowaniu i wsparciu rodziców nie zrezygnował z gry[5]. W jednym z wywiadów powiedział: „Wtedy byłem nikim, po całym sezonie spędzonym na ławce rezerwowych pragnąłem uciec i po prostu zagrać w piłkę z przyjaciółmi. Jednak mój tata zawsze mi kibicował i pocieszał mnie.”[5]

Karierę zaczął w UP Langreo[7]. Podczas kontuzji prawej nogi, pracował nad zwiększeniem siły i zręczności drugiej kończyny, dzięki czemu stał się piłkarzem obunożnym[7]. Kiedy skończył 17 lat, został przyjęty do szkółki piłkarskiej Mareo[7].

Kariera klubowa | edytuj kod

Sporting Gijón i Real Saragossa | edytuj kod

Villa był obserwowany przez wiele asturyjskich zespołów, jednak działacze jednego z największych klubów z tego regionu, Realu Oviedo stwierdzili, że zawodnik nie ma wystarczających umiejętności i zrezygnowali z dowożenia chłopca autobusem na treningi[8]. Ojciec Villi zaczął sam przywozić syna na zajęcia do poprzedniego klubu, UP Langreo[8]. Kilka lat później przeszedł do Sportingu Gijón, gdzie niegdyś grał jego idol, Quini[7]. Po dwóch latach występów w młodzieżowych drużynach i strzeleniu 25 bramek, w sezonie 2000–2001 zadebiutował w pierwszym zespole. W kolejnym sezonie wywalczył miejsce w podstawowej jedenastce, zdobył w rozgrywkach ligowych 18 goli, a rok później zaliczył o dwa trafienia więcej.

Po trzech sezonach gry w Sportingu, w lecie 2003 podpisał kontrakt z występującym w Primera División Realem Saragossa. W nowej drużynie również imponował skutecznością, strzelając w debiutanckim sezonie 17 bramek[9]. W lidze wystąpił po raz pierwszy 31 sierpnia 2003 w przegranym 0:1 meczu z Deportivo La Coruña[10], zaś pierwszego gola strzelił dwa tygodnie później w wygranym 3:0 spotkaniu przeciwko Realowi Murcia[11].

4 grudnia zdobył dwie bramki w zremisowanym 2:2 meczu z Athletic Bilbao[12], zaś 25 kwietnia 2004 w zakończonym remisem 4:4 spotkaniu przeciwko Sevilla FC strzelił dla drużyny wszystkie cztery gole, zdobywając przy tym swojego pierwszego hat-tricka w barwach klubu[13].

W finale rozgrywek o Puchar Króla z Realem Madryt, w 44. minucie Villa skutecznie wykonał rzut karny, dający drużynie prowadzenie 2:1, a spotkanie zakończyło się ostatecznie zwycięstwem Realu Saragossa 3:2. Triumf w pucharze oraz otrzymanie powołania do reprezentacji sprawiły, że kibice klubu w uznaniu dla zawodnika zaczęli na niego wołać „illa illa illa, Villa maravilla” (maravilla – cudowny)[7].

Dzięki wygranej w Copa del Rey, drużyna zakwalifikowała się do Pucharu UEFA. W swoim debiucie w rozgrywkach europejskich przeciwko FC Utrecht, Villa w końcowych minutach spotkania zdobył dwie, dające zwycięstwo bramki. W rundzie pucharowej przeciwnikiem Realu była Austria Wiedeń. Pierwszy mecz zakończył się remisem 1:1, zaś w rewanżu, zremisowanym 2:2, Villa strzelił jedną z bramek, jednak dzięki większej liczbie goli zdobytych na wyjeździe, do dalszej fazy awansował austriacki klub[14]. W jednym z pierwszych spotkań w kolejnym sezonie rozegranym 23 września Saragossa przegrała na Camp Nou z FC Barcelona 1:4, zaś otwierającą wynik spotkania i zarazem honorową bramkę strzelił w 14. minucie Villa[15]. 17 kwietnia 2005 Hiszpan dwukrotnie trafił do siatki w wygranym 3:0 meczu z Sevillą[16]. Sezon zakończył z 15 strzelonymi golami w 35 występach ligowych, będąc jednym z najlepszych strzelców drużyny[17][18].

Valencia | edytuj kod

Sezon 2005/2006 | edytuj kod

Przed rozpoczęciem sezonu 2005–2006 otrzymał wiele ofert transferowych i ostatecznie za 12 milionów euro przeszedł do Valencii[8]. W debiucie w meczu z KAA Gent rozegranym w ramach Pucharu Intertoto, zdobył pierwszą bramkę dla klubu, a spotkanie zakończyło się zwycięstwem Valencii 2:0[19]. Po raz pierwszy w lidze w barwach klubu wystąpił 27 sierpnia 2005 w wygranym 1:0 spotkaniu z Realem Betis[20]. W kolejnym meczu Valencia zmierzyła się z poprzednim klubem Villi, Realem Saragossa. Przez większą część spotkania Saragossa prowadziła 2:1, lecz w 81. minucie Villa wszedł na boisko zastępując Rubéna Baraję i zdobył wyrównującą bramkę, ustalając wynik meczu na 2:2[21].

W rozegranym 21 września 2005 meczu z FC Barcelona, Villa ponownie strzelił gola na wagę remisu[22]. Miesiąc później Hiszpan zdobył zwycięską bramkę w wygranym 2:1 wyjazdowym spotkaniu z Realem Madryt[23], zaś w lutym 2006 zapewnił zespołowi wygraną 1:0 z FC Barcelona[24]. W rozegranym w tym samym miesiącu meczu z Deportivo La Coruña na Estadio Riazor, zdobył bramkę strzałem z połowy boiska[25]. 23 kwietnia w potyczce z Athletic Bilbao strzelił pierwszego hat-tricka w barwach klubu, zaś bramki zdobył w przeciągu pięciu minut[5].

W lidze rozegrał 35 meczów i 25 razy trafiał do siatki, ustępując tym samym o jedno trafienie królowi strzelców rozgrywek, Samuelowi Eto’o. Villa został również najskuteczniejszym zawodnikiem Valencii od czasu Edmundo Suáreza, który w sezonach 1941–1942 oraz 1943–1944 zdobywał 27 bramek[26].

Sezon 2006/2007 | edytuj kod

Villa wykonuje rzut karny w meczu z Sevillą

W kolejnym sezonie Villa utrzymał dobrą formę, tworząc z Fernando Morientesem parę snajperów, która zdobyła we wszystkich rozgrywkach 43 bramki[9][27].

Zadebiutował także w Lidze Mistrzów w pierwszym, wygranym 1:0 spotkaniu z Red Bull Salzburg w ramach kwalifikacji do tych rozgrywek. W meczu rewanżowym wygranym 3:0 dwukrotnie wpisał się na listę strzelców, dzięki czemu Valencia awansowała do fazy grupowej[28]. Gole zdobyte w potyczkach przeciwko AS Roma[29] i Szachtarowi Donieck[30] pozwoliły Valencii zakwalifikować się do następnej rundy, w której zmierzyła się z Interem Mediolan. W trakcie meczu rewanżowego doszło do zamieszek pomiędzy zawodnikami obydwu drużyn[31]. Ostatecznie awans uzyskał hiszpański klub, a Villa strzałem z rzutu wolnego przyczynił się do awansu drużyny do ćwierćfinału[31], w którym trafiła na Chelsea F.C.. Villa zagrał w obu spotkaniach, lecz ani razu nie pokonał bramkarza przeciwnika, a Valencia przegrała dwumecz 2:3[32].

Skuteczność strzelecka pod koniec rozgrywek ligowych w meczach z Espanyolem[33] i Sevillą[34] sprawiła, że z 16 golami razem z innym reprezentantem Hiszpanii Raúlem Tamudo został szóstym najskuteczniejszym zawodnikiem ligi, przyczyniając się tym samym do zajęcia przez Valencię czwartego miejsca w tabeli.

W październiku 2006 znalazł się na liście nominowanych do Złotej Piłki.

Sezon 2007/2008 | edytuj kod

Pomimo spekulacji dotyczących zmiany klubu, w sierpniu podpisał nowy, sześcioletni kontrakt z Valencią[35]. Sezon 2007–2008 nie zaczął się dla klubu pomyślnie. Zwolniono trenera Quique Floresa, a jego następca, Ronald Koeman, przesunął do rezerw czołowych piłkarzy zespołu, kapitana Davida Albeldę, Santiago Cañizaresa oraz Miguela Ángela Angulo, a także, pomimo potencjału zawodników ofensywnych występujących w bocznych sektorach boiska, zdecydował się na taktykę bez skrzydłowych[36]. Ze względu na słabe wyniki rozwiązano umowę z holenderskim szkoleniowcem, zaś drużynę przejął ówczesny trener UD Almería, Unai Emery[37]. Pomimo niepewnej sytuacji w klubie oraz licznych kontuzji kluczowych zawodników, Villa zdołał zdobyć 18 bramek w 26 występach[7][9]. Ponadto zwyciężył z klubem w Copa del Rey, po raz drugi w karierze, zaś pierwszy raz z Valencią, pokonując w finale Getafe CF 3:1[38].

Ponownie udanie zaprezentował się w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Zdobył zwycięską bramkę w meczu z Schalke 04 Gelsenkirchen[39] oraz strzelił gola w przegranym 1:2 spotkaniu przeciwko Chelsea[40]. Valencia zajęła ostatnie miejsce w tabeli, kończąc tym samym swój udział w rozgrywkach[41].

W setnym ligowym występie w barwach klubu, którym był mecz z Levante, Villa strzelił hat-tricka, zdobywając swoją 54., 55. i 56. bramkę dla Valencii[42]. W ostatnim spotkaniu sezonu z Atlético Madryt dwukrotnie wpisał się na listę strzelców, kończąc rozgrywki z 18 zdobytymi golami[9].

Sezon 2008/2009 | edytuj kod

Po zakończeniu zwycięskich dla Hiszpanii Mistrzostw Europy 2008, na których został królem strzelców, kontynuował zdobywanie bramek w rozgrywkach ligowych, strzelając pierwszego gola w inaugurującym nowy sezon meczu z Mallorcą. Valencia w tym okresie miała poważne problemy finansowe, w związku z czym od końca stycznia do kwietnia piłkarze nie otrzymywali pensji[43][44]. Sytuacja ta wpłynęła na zainteresowanie Villą czołowych europejskich zespołów, jednak zawodnik stwierdził, że chce wypełnić kontrakt z klubem[45].

W październiku 2008 Kaká w wywiadzie dla Canal+ nazwał Villę „najlepszym hiszpańskim piłkarzem” oraz stwierdził, że jest on „zawodnikiem, z którym najbardziej chciałbym zagrać”[46].

W grudniu 2008 zajął siódme miejsce w plebiscycie France Football na najlepszego piłkarza Europy[47], zaś miesiąc później wspólnie z Andrésem Iniestą został wybrany dziewiątym piłkarzem świata podczas gali FIFA.

Valencia zajęła drugie miejsce w rozgrywkach grupowych Pucharu UEFA, zaś Villa często był zawodnikiem rezerwowym lub wprowadzanym w końcowych minutach meczów[48]. W spotkaniu kolejnej fazy przeciwko Marítimo Funchal strzałem z rzutu karnego zapewnił drużynie zwycięstwo[49] oraz wystąpił w następnej rundzie w meczu z Dynamem Kijów. Oba spotkania zakończyły się remisami, lecz do 1/16 rozgrywek, dzięki lepszej różnicy bramkowej awansował ukraiński klub[50].

Na półmetku sezonu zademonstrował dobrą formę strzelając gola w meczu z Deportivo la Coruña, jednak otrzymał również czerwoną kartkę, która wykluczyła go z gry w następnym spotkaniu z Realem Valladolid, przegranym 1:2. Następnie doznał kontuzji lewej nogi, w związku z czym nie mógł wystąpić w meczach z Numancią, Recreativo Huelva oraz Racingiem Santander[51]. 5 kwietnia powrócił na boisko, zdobywając dwie bramki w zwycięskim 4:1 meczu z Getafe[52]. 12 kwietnia Valencia zmierzyła się na wyjeździe z byłym klubem Villi, Sportingiem Gijón, a sam zawodnik stwierdził, że bardzo emocjonalnie podszedł do tego spotkania. Goście wygrali 3:2, zaś Villa wpisał się na listę strzelców, nie celebrując potem zdobytej bramki[53].

Hiszpan zakończył sezon z 28 strzelonymi golami, będąc trzecim, po Samuelu Eto’o i Diego Forlánie najlepszym strzelcem ligi. Dorównał tym samym byłym zawodnikom Valencii, Mario Kempesowi i Predragowi Mijatoviciowi, którzy odpowiednio w sezonach 1977–1978 i 1995–1996 zdobyli 28 bramek.

Sezon 2009/2010 | edytuj kod

Po zajęciu przez Hiszpanię trzeciego miejsca w Pucharze Konfederacji, Villa po spędzonych wakacjach powrócił do klubu 27 lipca, zaś media zaczęły łączyć go z takimi zespołami jak Real Madryt, FC Barcelona, Liverpool oraz Manchester United. Hiszpan jednak zapewnił, że chciałby wypełnić wiążącą go umowę z Valencii, mówiąc przy tym: „Nie chciałem marnować całego lata, by zaprzeczać tym informacjom, dlatego siedziałem cicho. Wiele osób powiedziało mi, bym dla dobra klubu pozostał w nim i od tego czasu zupełnie inaczej patrzę na całą sytuację. Nie mógłbym widzieć siebie w innym zespole. Nic nie straciłem podejmując taką decyzję, przecież wszystko, co do tej pory osiągnąłem, zawdzięczam grze w Valencii i reprezentacji”. Gdy został zapytany, czy z powodu całego zamieszania nie powinien przeprosić kibiców klubu, odparł: „Nie zabiłem nikogo, więc uważam, że nie muszę prosić o przebaczenie”[54]. 19 maja 2010 na oficjalnych witrynach FC Barcelony[55] i Valencii CF[56] pojawiła się informacja o transferze Villi do klubu z Barcelony. Kwota transferu wyniosła ostatecznie 40 milionów euro.

FC Barcelona | edytuj kod

Villa w barwach Barcelony podczas oficjalnej prezentacji

Sezon 2010/2011 | edytuj kod

W lipcu 2010 roku David Villa został kupiony przez FC Barcelona za 40 milionów euro. Villa w sezonie 2010/11 wystąpił w 34 meczach i strzelił 18 bramek. Zdobył z Barceloną mistrzostwo Hiszpanii, Superpuchar Hiszpanii i Ligę Mistrzów, strzelając w finale bramkę (3:1).

Sezon 2011/2012 | edytuj kod

David Villa sezon zaczął od bramek w towarzyskich meczach z C.D. Guadalajara oraz Club América. Pierwszy oficjalnym spotkaniem był dwumecz o Superpuchar Hiszpanii z Realem Madryt gdzie strzelił gola na 1:1 (2:2), w tym meczu otrzymał również czerwoną kartę za sprzeczkę z Mesutem Özilem [57]. 17 września 2011 roku w meczu z Osasuną (8:0) strzelił 2 bramki oraz przyczynił się do gola samobójczego Rovérsio[58]. 15 grudnia 2011 podczas trwających w Japonii Klubowych Mistrzostw Świata podczas meczu z katarską drużyną Al-Sadd odbywającego się Jokohamie po walce z obrońcami w 36 minucie meczu złamał kość piszczelową. Z powodu tej kontuzji nie wystąpił na Mistrzostwach Europy w Piłce Nożnej 2012.

Sezon 2012/2013 | edytuj kod

20 sierpnia 2012 powrócił do gry po kontuzji. W pierwszej kolejce Ligi hiszpańskiej strzelił bramkę Realowi Sociedad i ustalił wynik meczu na 5:1. W środę 28 listopada 2012 David Villa strzelił swoją 300 i 301 bramkę w zawodowej karierze.Były to gole zdobyte przeciwko Deportivo Alaves,z którym FC Barcelona wygrała ostatecznie 3:1. Ostatnią bramkę jako piłkarz Barcelony zdobył w wygranym 4:1 meczu przeciwko Malaga CF w 38 kolejce ligi hiszpańskiej.

Atlético Madryt | edytuj kod

David Villa jako piłkarz Atlético Madryt.

8 lipca 2013 roku David Villa został kupiony przez Atlético Madryt za sumę 5,1 miliona euro[59]. Atletico i Barcelona przeprowadziły transakcję w bardzo ciekawy sposób, gdyż Barcelona od razu po transferze otrzymała jedynie 2,1 miliona euro, kolejne 2 miliony otrzyma, jeśli Villa pozostanie w Atletico na sezon 2014/2015, a jeszcze milion, jeśli nie zmieni klubu także w sezonie 2015/2016[60][61]. Villa otrzymał koszulkę z numerem 9[60]. Pierwszego gola w nowym zespole zdobył w meczu z drużyną Las Palmas który drużyna Atlético wygrała 2:0. 17 maja 2014 roku Villa wraz z klubem wywalczył mistrzostwo Hiszpanii. Ponadto dotarł do finału Ligi Mistrzów, w którym Atlético uległo 1:4 lokalnemu Realowi.

Melbourne City i New York City | edytuj kod

W czerwcu 2014 roku podpisał kontrakt z amerykańskim klubem występującym w Major League Soccer New York City, który wszedł w życie na początku 2015 roku[62]. 5 czerwca 2014 roku Villa związał się 10-meczową umową z australijskim Melbourne City, co miało mu pomóc w przygotowaniu się do gry w MLS[63]. 80% udziałów w australijskim klubie miał holding City Football Group, będący również właścicielem Manchesteru City[64]. Do składu New York City wrócił jednak już po czterech meczach w A-League, w których strzelił dwie bramki[65].

Vissel Kobe | edytuj kod

1 grudnia 2018 roku Villa poinformował, że zostanie piłkarzem Vissel Kobe.

Koniec kariery | edytuj kod

13 listopada 2019 roku Villa ogłosił zakończenie kariery. Po zakończeniu kariery będzie głównym inwestorem i szefem projektem nowego klubu w Nowym Jorku - Queensboro FC, którego celem jest dołączenie do United Soccer League w 2021[66].

Reprezentacja | edytuj kod

Mistrzostwa Świata 2006 | edytuj kod

Po okazjonalnych występach w reprezentacji Hiszpanii U-21 9 lutego 2005 roku zadebiutował w pierwszej drużynie w wygranym 5:0 meczu kwalifikacyjnym do Mistrzostw Świata 2006 przeciwko San Marino. Pierwszą bramkę zdobył w 71. minucie zremisowanego 1:1 spotkania ze Słowacją, również rozegranego w ramach kwalifikacji do owego mundialu[68].

Otrzymał powołanie do 23-osobowej kadry na turniej. W pierwszym meczu Hiszpania zwyciężyła 4:0 z Ukrainą, a Villa dwukrotnie wpisał się na listę strzelców[69]. W 1/8 mistrzostw strzelił bramkę na 1:0 w potyczce z Francją, lecz ostatecznie Hiszpania przegrała 1:3[70]. Na turnieju zdobył trzy bramki i wspólnie z Fernandem Torresem, który uzyskał tyle samo trafień, został najlepszym strzelcem drużyny[71].

Euro 2008 | edytuj kod

Pod koniec 2006 Villa stał się kluczowym piłkarzem reprezentacji, zajmując w niej miejsce Raúla Gonzáleza[72][73]. Swoją klasę udowodnił w kwalifikacjach do Mistrzostw Europy 2008, zdobywając sześć bramek w meczu z Liechtensteinem. Został powołany na mistrzostwa, gdzie nawiązał wyjątkowo dobre relacje z Fernandem Torresem i wspólnie celebrował z nim strzelane gole. Villa zdobył hat-tricka w wygranym 4:1 spotkaniu z Rosją, dzięki czemu stał się pierwszym zawodnikiem od czasu Patricka Kluiverta z turnieju w roku 2000 i siódmym w historii całych mistrzostw, któremu udała się ta sztuka[74]. Po trzecim trafieniu podbiegł do siedzącego na ławce Torresa, by wspólnie z nim cieszyć się ze zdobytej bramki[75]. W następnym meczu ze Szwecją w 92. minucie zapewnił drużynie wygraną 2:1. W ćwierćfinale z Włochami doszło do serii rzutów karnych, w której Hiszpania zwyciężyła 4:2, a Villa wykorzystał pierwszą wykonywaną przez zespół jedenastkę.

Hiszpania w półfinale pokonała Rosję, jednak Villa w początkowych minutach spotkania doznał kontuzji uda, która uniemożliwiła mu występ w finale z Niemcami, wygranym 1:0. Pomimo absencji w meczu, z czterema golami został uznany królem strzelców turnieju. Wspólnie z Torresem trafił również do Drużyny Turnieju[76].

Kwalifikacje do Mistrzostw Świata 2010 i Puchar Konfederacji 2009 | edytuj kod

Dobra forma strzelecka podtrzymana również w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata 2010 sprawiła, że Villa z 12 trafieniami w ciągu jednego roku pobił rekord Raúla Gonzáleza, który w 1999 strzelił dla kadry 10 bramek[77].

Villa udanie rozpoczął rok 2009, strzelając jedną z bramek w wygranym 2:0 towarzyskim meczu z Anglią[78]. Zdobywając gola w szóstym kolejnym meczu poprawił rekordy należące do Telmo Zarry i Ladislao Kubali[79]. Komentując to trafienie, powiedział: „Jestem szczęśliwy ze zdobycia tej bramki. Bardzo chciałbym ją obejrzeć jeszcze raz w telewizji. To miłe, że udało mi się pobić ten rekord. Nigdy bym nie przypuścił, że dokonam czegoś takiego. Jestem z tego bardzo dumny i mam nadzieję, że będę kontynuował poprawianie osiągnięć poprzedników”[79].

1 czerwca 2009 Vicente del Bosque powołał zawodnika na Puchar Konfederacji[80]. W poprzedzającym turniej spotkaniu towarzyskim z Azerbejdżanem strzelił swojego drugiego hat-tricka w reprezentacji. W pierwszym meczu przeciwko Nowej Zelandii, strzelił gola pieczętującego zwycięstwo Hiszpanii 5:0[81], zaś w następnej potyczce z Irakiem zdobył zwycięską bramkę[82]. W spotkaniu z gospodarzami turnieju, Republiką Południowej Afryki Villa nie wykorzystał rzutu karnego, jednak i tak miał duży wkład w pobicie przez Hiszpanię rekordu największej ilości meczów wygranych oraz nieprzegranych z rzędu, a w drugiej połowie meczu zastąpił go Pablo Hernández[83]. Turniej zakończył z trzema zdobytymi bramkami, wspólnie z Fernando Torresem i Clintem Dempseyem zajął drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców oraz znalazł się w Drużynie Turnieju[84].

Mistrzostwa Świata 2010 | edytuj kod

Na mundial w RPA reprezentacja Hiszpanii pojechała w roli faworyta, a Villa był jednym z ważniejszych jej piłkarzy. Villa strzelił dwa gole Hondurasowi oraz po jednym w meczach z Chile, Portugalią i Paragwajem. Z pięcioma bramkami został królem strzelców wraz z Diego Forlanem, Wesleyem Sneijderem i Thomasem Muellerem. Z reprezentacją Hiszpanii zdobył mistrzostwo świata w finale pokonując Holandię. Dołączony do 11 turnieju FIFA.

Numer „7” | edytuj kod

Dziennikarze, głównie hiszpańscy, często porównywali Villę do Raúla Gonzáleza i oskarżyli napastnika Valencii o odebranie Raúlowi koszulki z numerem „7”. W marcu 2009 Villa zaprzeczył temu, mówiąc:„Nikomu nic nie zabrałem, po prostu w nagrodę za dobrą grę dla klubu trener reprezentacji dał mi możliwość wystąpienia z tym numerem. Zrobiono z tego zbyt wielką aferę. Nie szukam rozgłosu, nie chcę wzbudzać kontrowersji. Kiedyś przecież grałem razem z Raúlem w kadrze. Naprawdę, nic od nikogo nie wymusiłem”. Zapytany, czy nieobecność Raúla w zespole miała wpływ na niego samego, odpowiedział: „Nigdy mi się to nie podobało, gdyż myślę, że było krzywdzące dla nas obu. Zawsze dobrze się dogadywaliśmy podczas spotkań na zgrupowaniach.”[73].

W rozmowie o reprezentacyjnym rekordzie strzeleckim napastnika Realu Madryt, powiedział: „Mam na koncie 25 goli, jednak on ma 44 i nadal regularnie gra! Byłbym zachwycony, gdybym zdobył taką ilość bramek i pomógł drużynie odnosić wspaniałe zwycięstwa. A potem, wiele lat później, moje nazwisko widniałoby na liście najlepszych strzelców i z przyjemnością patrzyłbym na chłopców, próbujących pobić moje osiągnięcie”[73].

Powrót | edytuj kod

30 sierpnia 2017 wrócił do kadry Hiszpanii na mecze eliminacji mistrzostw świata 2018[potrzebny przypis].

Styl gry | edytuj kod

Hiszpańscy eksperci uważają go za napastnika kompletnego, posiadającego instynkt strzelecki, mocne uderzenie z obu nóg oraz szybkość[72][85]. Jego atutem jest także, mimo stosunkowo niskiego wzrostu, gra w powietrzu oraz wyszkolenie techniczne, które jak sam stwierdził, wypracował w czasie gry w piłkę halową, którą to trenował podczas pobytu w Langreo[8]. Często wycofuje się przed pole karne, zajmując pozycję rozgrywającego[72]. Udanie współpracuje z partnerami z zespołu, czego dowodem jest duża ilość zdobywanych przez niego asyst[72]. Znany jest ze skutecznego wykonywania rzutów karnych oraz wolnych[8][72]. Podczas gdy zawodnikiem Valencii był Patrick Kluivert, Villa przyznał, że kilka zdobytych goli zawdzięcza podpatrzonym u Holendra zagraniom[8].

Jego idolami są były napastnik Realu Saragossa Juanele oraz Luis Enrique, od którego otrzymał koszulkę po spotkaniu z FC Barcelona w sezonie 2003–2004[8]. Najbardziej wzoruje się jednak na Ruudzie van Nistelrooyu i Ronaldo[8].

Statystyki | edytuj kod

Występy w klubie | edytuj kod

Ostatnia aktualizacja: 18 lutego 2020 r.

Występy w reprezentacji | edytuj kod

Ostatnia aktualizacja: 18 lutego 2020 r.[86]

Gole w reprezentacji | edytuj kod

Ostatnia aktualizacja: 24 października 2015 r.[9]

Osiągnięcia | edytuj kod

Real Saragossa | edytuj kod

Valencia | edytuj kod

FC Barcelona | edytuj kod

Atlético Madryt | edytuj kod

Vissel Kobe | edytuj kod

  • Emperor's Cup: 2019

Reprezentacyjne | edytuj kod

Indywidualne | edytuj kod

Rekordy | edytuj kod

Życie prywatne | edytuj kod

W 2003, po pięcioletnim związku, poślubił swoją partnerkę, Patricię González, która w przeszłości uprawiała piłkę nożną i grała na pozycji obrońcy w klubie Santo Tomas de la Felguera[8][91]. 7 grudnia 2005 na świat przyszło ich pierwsze dziecko, córka Zaida. W styczniu 2009 po bramce strzelonej w spotkaniu z Villarreal, powiedział: „Dedykuję tego gola mojej żonie Patricii oraz maleństwu, którego narodzin spodziewamy się we wrześniu”[92]. Ostatecznie dziewczynka imieniem Olaya urodziła się 18 sierpnia[91]. Na swoich butach ma zamieszczone imię starszej córki, swój przydomek oraz flagę Hiszpanii i Asturii[7][8]. 29 stycznia 2013 roku urodziło im się trzecie dziecko, syn o imieniu Luca. Przyjaźni się z José Reiną. Ma dwie siostry Elsę i Aidę[93].

Inne | edytuj kod

W lecie tego samego roku powstał projekt „Kampus Davida Villi”. W pierwszy tydzień lipca w Centro Regional de Deportes de La Morgal w Llanerze mogą z niego skorzystać dzieci pomiędzy 6. i 14. rokiem życia. Jedną z głównych atrakcji jest możliwość treningu z profesjonalnymi piłkarzami oraz z samym Villą[94].

Aktywnie bierze udział w akcjach charytatywnych[95]. 15 grudnia 2008 razem z innymi zawodnikami Valencii, Davidem Silvą, Rubénem Barają, Nikolą Žigiciem i Hedwigesem Maduro odwiedził oddział dziecięcy szpitala klinicznego w Walencji, składając pacjentom życzenia bożonarodzeniowe[96], zaś już w święta wraz z Fernando Alonso, Samuelem Sánchezem oraz Juanem Manuelem Matą i Santim Cazorlą uczestniczył w imprezie w Oviedo, na której odbyła się zbiórka pieniędzy na rzecz „Oviedo Economic Kitchen Association”[95]. Wspiera również UNICEF[97].

Przypisy | edytuj kod

  1. Profil piłkarza na oficjalnej stronie Atlético Madryt
  2. Transfery. Villa już oficjalnie w Barcelonie (pol.). sport.pl, 2010-05-19. [dostęp 2010-05-19].
  3. Goalscoring for Spain National Team (ang.). rsssf.com. [dostęp 12 lutego 2009].
  4. Spain still smashing records as 50-goal David Villa points the way to Poland & Ukraine (ang.). goal.com. [dostęp 12 października 2011].
  5. a b c d Villa, a thriller (ang.). hinduonnet.com, 3 listopada 2007. [dostęp 30 lipca 2009].
  6. Orłowski, Leszek; Fernando Torres – Woskowy guru; Piłka Nożna Plus; nr 9 (225), str. 37; wrzesień 2004, wyd. Profus Management; issn = 1230-9737
  7. a b c d e f g Biography (ang.). David Villa. [dostęp 30 lipca 2009].
  8. a b c d e f g h i j Orłowski, Leszek; Gwiazda od A do Z – David MaravillaVilla; Piłka Nożna Plus; nr 4 (244), str. 44-45; kwiecień 2006, wyd. Profus Management; issn = 1230-9737
  9. a b c d e David Villa (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 1 sierpnia 2009].
  10. Real Zaragoza 0 – 1 Deportivo La Coruña (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 1 sierpnia 2009].
  11. Real Zaragoza 3 – 0 Murcia (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 1 sierpnia 2009].
  12. Real Zaragoza 2 – 2 Athletic Bilbao (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 2 sierpnia 2009].
  13. Real Zaragoza 4 – 4 Sevilla FC (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 2 sierpnia 2009].
  14. UEFA Champions League, UEFA Cup 2004/05 Details (ang.). rsssf.com. [dostęp 2 sierpnia 2009].
  15. Barcelona 4 – 1 Real Zaragoza (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 2 sierpnia 2009].
  16. Real Zaragoza 3 – 0 Sevilla FC (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 2 sierpnia 2009].
  17. Temporada 2004/2005 (hiszp.). David Villa. [dostęp 10 sierpnia 2009].
  18. Spain Primera División Statistics (ang.). zoustos.com. [dostęp 10 sierpnia 2009].
  19. Valencia 2 – 0 KAA Gent (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 2 sierpnia 2009].
  20. Valencia 1 – 0 Real Betis (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 2 sierpnia 2009].
  21. Real Zaragoza 2 – 2 Valencia (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 2 sierpnia 2009].
  22. Barcelona 2 – 2 Valencia (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 2 sierpnia 2009].
  23. Real Madrid 1 – 2 Valencia (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 2 sierpnia 2009].
  24. Valencia 1 – 0 Barcelona (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 2 sierpnia 2009].
  25. Deportivo La Coruña 0-1 Valencia (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 2 sierpnia 2009].
  26. 7 – David Villa (ang.). uefa.com. [dostęp 2 sierpnia 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  27. Fernando Sanchez Morientes (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 3 sierpnia 2009].
  28. Valencia 3 – 0 SV Salzburg (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 3 sierpnia 2009].
  29. Valencia 2 – 1 AS Roma (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 3 sierpnia 2009].
  30. Valencia 2 – 0 Shakhtar Donetsk (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 3 sierpnia 2009].
  31. a b UEFA charges Inter and Valencia (ang.). BBC Sport. [dostęp 7 lipca 2007].
  32. Valencia 1 Chelsea 2 (Chelsea win 3-2 on agg): Last-gasp Essien seals Chelsea's sweetest victory (ang.). independent.co.uk, 11 kwietnia 2007. [dostęp 3 sierpnia 2009].
  33. Valencia 3 – 2 Espanyol (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 3 sierpnia 2009].
  34. Valencia 2 – 0 Sevilla FC (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 3 sierpnia 2009].
  35. Villa signs new 6 year contract (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 28 sierpnia 2008].
  36. Koeman sticks the boot into Cañizares, Albelda (ang.). valenciafc.co.uk. [dostęp 3 sierpnia 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  37. Sid Lowe: King’s Cup half empty for Koeman (ang.). The Guardian, 21 kwietnia 2008. [dostęp 22 grudnia 2008].
  38. Valencia 3-1 Getafe (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 3 sierpnia 2009].
  39. LM: Schalke – Valencia 0:1. pilka.sport24.pl. [dostęp 18 września 2007].
  40. Valencia : Chelsea – wygrana! (1:2). chelsealive.pl. [dostęp 3 października 2007].
  41. Liga Mistrzów: Faza grupowa – 6 kolejka. igol.pl.
  42. Levante 1 – 5 Valencia (ang.). soccernet.espn.go.com.
  43. James Walker-Roberts: Valencia Players Not Worried About Late Pay (ang.). goal.com. [dostęp 4 sierpnia 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  44. Valencia receive loan, players finally to be paid (ang.). monstersandcritics.com, 3 kwietnia 2009. [dostęp 4 sierpnia 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-27)].
  45. Che star commits future (ang.). clubcall.com, 13 kwietnia 2009. [dostęp 4 sierpnia 2009].
  46. Potential and Safety (ang.). David Villa. [dostęp 4 sierpnia 2009].
  47. Ronaldo wins Ballon d'Or (ang.). skysports.com, 2 grudnia 2008. [dostęp 4 sierpnia 2009].
  48. David Villa Game Log (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 4 sierpnia 2009].
  49. Valencia 2 – 1 Maritimo (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 4 sierpnia 2009].
  50. Puchar UEFA: Valencia wyeliminowana przez Dynamo. sport.pl, 26 lutego 2009. [dostęp 4 sierpnia 2009].
  51. KS Leong: Valencia Without David Villa For Two Weeks (ang.). goal.com, 10 marca 2009. [dostęp 5 sierpnia 2009].
  52. Valencia 4 – 1 Getafe (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 5 sierpnia 2009].
  53. La Liga Round-Up: Valencia Manage Last-Gasp Win At Sporting (ang.). goal.com, 12 kwietnia 2009. [dostęp 5 sierpnia 2009].
  54. Luís Mira: Villa Explains Media Silence, Happy To Stay At Valencia (ang.). goal.com, 28 lipca 2009. [dostęp 5 sierpnia 2009].
  55. Barca agree Villa move with Valencia (ang.). FC Barcelona, 2010-05-19. [dostęp 2010-05-19].
  56. Comunicado oficial. Traspaso de David Villa al F.C. Barcelona (hiszp.). Valencia CF, 2010-05-19. [dostęp 2010-05-19].
  57. „Mogliśmy wygrać ten mecz” (pol.). www.tvn24.pl. [dostęp 15 września 2011].
  58. 8:0. Barca ośmieszyła. (pol.). www.tvn24.pl. [dostęp 17 września 2011].
  59. Давид Вилья ушел из «Барселоны» (ros.). lenta.ru, 2013-07-08. [dostęp 2013-08-05].
  60. a b Вилья будет выступать за „Атлетико” под номером 9 (ros.). championat.com, 2013-07-14. [dostęp 2013-08-05].
  61. Чемпионат Испании. «Барселона» сообщила о переходе Давида Вильи в «Атлетико» (ros.). eurosport.ru, 2013-07-08. [dostęp 2013-08-05].
  62. David Villa signs for New York City FC (ang.). New York F.C.. [dostęp 2014-06-02].
  63. Melbourne City FC Confirms David Villa (ang.). Football Federation Australia, 2014-06-05. [dostęp 2014-06-05].
  64. City Football Group Confirms Name Change To Melbourne City FC (ang.). Melbourne City FC, 2014-06-05. [dostęp 2017-09-17].
  65. Melbourne City confirms David Villa returning to New York after round four of the A-League (ang.). Australian Broadcasting Corporation, 2014-10-22. [dostęp 2017-09-17].
  66. David Villa kończy karierę, ale futbolu nie porzuca. [dostęp 2020-02-18].
  67. Lucas Brown: Del Bosque: I'd Have David Villa Over Kaka And Cristiano Ronaldo (ang.). goal.com, 15 maja 2009. [dostęp 6 sierpnia 2009].
  68. Fútbol en la Red (ang.). futbol.sportec.es. [dostęp 6 sierpnia 2009].
  69. Spain 4-0 Ukraine (ang.). BBC Sport, 14 czerwca 2006. [dostęp 6 sierpnia 2009].
  70. Spain 1-3 France (ang.). BBC Sport, 27 czerwca 2006. [dostęp 6 sierpnia 2009].
  71. Top goals (ang.). FIFA. [dostęp 11 sierpnia 2009].
  72. a b c d e Orłowski, Leszek; Wyceniamy gwiazdę – David Villa; Piłka Nożna Plus; nr 9 (261), str. 43-45; wrzesień 2007, wyd. Profus Management; issn = 1230-9737
  73. a b c Villa: Spain can still improve (ang.). FIFA.com, 9 marca 2009. [dostęp 8 sierpnia 2009].
  74. David Ornstein: Spain 4-1 Russia (ang.). news.bbc.co.uk, 10 czerwca 2008. [dostęp 11 sierpnia 2009].
  75. Lucas Brown: No Message In Torres Celebration (ang.). goal.com, 12 czerwca 2008. [dostęp 10 sierpnia 2009].
  76. Spain dominate Team of the Tournament (ang.). 30 czerwca 2008. [dostęp 11 sierpnia 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  77. Villa, mejor goleador de la selección en un año natural (hiszp.). Marca, 20 listopada 2008. [dostęp 6 sierpnia 2009].
  78. Chris Burton: Spain tame Three Lions (ang.). Sky Sports, 11 lutego 2009. [dostęp 6 sierpnia 2009].
  79. a b KS Leong: Spain Hotshot David Villa Delighted With Goal Against England (ang.). goal.com, 11 lutego 2009. [dostęp 6 sierpnia 2009].
  80. Spain unveils Confederations Cup roster (ang.). cbc.ca, 1 czerwca 2009. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  81. Ewan Macdonald: Spain Stroll Past Hopeless New Zealand (ang.). goal.com, 14 czerwca 2009. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  82. FIFA Confederations Cup South Africa 2009 First stage Spain – Iraq (ang.). FIFA.com, 17 czerwca 2009. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  83. FIFA Confederations Cup South Africa 2009 First stage Spain – South Africa (ang.). FIFA.com, 20 czerwca 2009. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  84. Users pick Top 11 (ang.). FIFA.com, 30 czerwca 2009. [dostęp 7 sierpnia 2009].
  85. Paul Macdonald: Goal.com 50: David Villa (18) (ang.). goal.com, 22 lipca 2009. [dostęp 11 sierpnia 2009].
  86. David Villa Game Log (ang.). espfc.com. [dostęp 2013-11-30].
  87. Spanish Primera División – Top Scorers – 2005/2006 (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 10 sierpnia 2009].
  88. Spanish Primera División – Top Scorers – 2006/2007 (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 10 sierpnia 2009].
  89. Spanish Primera División – Top Scorers – 2007/2008 (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 10 sierpnia 2009].
  90. Spanish Primera División – Top Scorers – 2008/2009 (ang.). soccernet.espn.go.com. [dostęp 10 sierpnia 2009].
  91. a b El Valencia CF felicita a David Villa por el nacimiento de su hija Olaya (hiszp.). Valencia CF, 18 sierpnia 2009. [dostęp 18 sierpnia 2009].
  92. Villa: It was an exciting game, but I shame not to win the three points (ang.). David Villa, 11 stycznia 2009. [dostęp 8 sierpnia 2009].
  93. Exclusive Interview: David Villa (ang.). Guillem Balague, 17 czerwca 2008. [dostęp 11 sierpnia 2009].
  94. Campus (hiszp.). David Villa. [dostęp 8 sierpnia 2009].
  95. a b VILLA AND FERNANDO ALONSO AT CHARITY EVENT IN OVIEDO (ang.). David Villa, 25 grudnia 2008. [dostęp 6 września 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu.
  96. DAVID VILLA VISITS THE VALENCIAN HOSPITALS (ang.). David Villa, 25 grudnia 2008. [dostęp 6 września 2009].
  97. Act of presentation of the Christmas cards of UNICEF (Christmas ´08) (ang.). David Villa, 12 grudnia 2008. [dostęp 6 września 2009].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "David Villa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy