Deborah Compagnoni


Deborah Compagnoni w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Deborah Compagnoni (ur. 4 czerwca 1970 w Bormio) – włoska narciarka alpejska, czterokrotna medalistka olimpijska, trzykrotna mistrzyni świata oraz zdobywczyni Małej Kryształowej Kuli Pucharu Świata w klasyfikacji giganta.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Pierwszy sukces w karierze Deborah Compagnoni osiągnęła 1986 roku, kiedy podczas mistrzostw świata juniorów w Bad Kleinkirchheim zdobyła brązowy medal w biegu zjazdowym. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata juniorów w Sälen/Hemsedal Włoszka była najlepsza w gigancie, a zjazd ponownie ukończyła na trzeciej pozycji. W zawodach Pucharu Świata zadebiutowała 28 listopada 1987 roku w Sestriere, zajmując piąte miejsce w supergigancie. Tym samym już w swoim debiucie zdobyła pierwsze pucharowe punkty. W sezonie 1987/1988 wystąpiła jeszcze dwa razy, w tym 5 grudnia w Val d'Isère była czwarta w zjeździe, przegrywając walkę o podium z Ulrike Stanggassinger z RFN o 0,03 sekundy. W styczniu tego samego roku doznała kontuzji prawego kolana i przez resztę sezonu nie startowała. W klasyfikacji generalnej zajęła ostatecznie 40. miejsce. Wkrótce doznała kolejnej kontuzji, w wyniku której straciła większość kolejnego sezonu. W kwietniu 1989 roku wystąpiła na mistrzostwach świata juniorów w Aleyska, zajmując siedemnaste miejsce w supergigancie. Do 1990 roku przeszła cztery operacje kolana oraz jedną związaną z infekcją nerek[1].

Od sezonu 1991/1992 skoncentrowała się na konkurencjach technicznych (gigancie i slalomie), by uniknąć kolejnych kontuzji kolan. Od tego czasu zaczęła startować regularnie, a 8 grudnia 1991 roku w Santa Caterina po raz pierwszy stanęła na podium zawodów pucharowych. Zajęła tam drugie miejsce w gigancie, przegrywając tylko z Vreni Schneider ze Szwajcarii. W kolejnych startach tego sezonu jeszcze pięć razy stawała na podium, w tym 26 stycznia 1992 roku w Morzine odniosła pierwsze zwycięstwo, wygrywając supergiganta. W klasyfikacji generalnej była jedenasta, w gigancie czwarta, a w supergigancie piętnasta. W lutym 1992 roku wzięła udział w igrzyskach olimpijskich w Albertville, zdobywając złoty medal w supergigancie. Została tym samym pierwszą w historii włoską alpejką, która zdobyła złoty medal olimpijski w tej konkurencji. Pozostałe miejsca na podium zajęły Francuzka Carole Merle, ze stratą 1,41 sekundy oraz Niemka Katja Seizinger, ze stratą 1,97 sekundy. Na tych samych igrzyskach wystąpiła także w gigancie, jednak nie ukończyła pierwszego przejazdu.

Jedenaste miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ zajęła także w sezonie 1992/1993. Na podium stawała sześciokrotnie, w tym trzy razy w gigancie. Jedyne zwycięstwo, 7 marca 1993 roku w Morzine, odniosła jednak w supergigancie. W klasyfikacji tej konkurencji była szósta, a w gigancie zajęła ósmą pozycję. W lutym 1993 roku wzięła udział w mistrzostwach świata w Morioce, jednak nie zdobyła medalu. W supergigancie zajęła piąte miejsce, tracąc do podium 0,37 sekundy. Wystartowała także w gigancie i slalomie, jednak obu konkurencji nie ukończyła.

W czołowej dziesiątce klasyfikacji generalnej po raz pierwszy uplasowała się w sezonie 1993/1994, zajmując szóste miejsce. Na podium stawała pięciokrotnie, odnosząc trzy zwycięstwa w gigancie: 11 grudnia w Veysonnaz, 5 stycznia w Morzine oraz 16 stycznia 1994 roku w Cortina d'Ampezzo. Wyniki te dały jej trzecie miejsce w klasyfikacji tej konkurencji, za Austriaczką Anitą Wachter oraz Vreni Schneider. W tym samym roku zdobyła także złoty medal w gigancie podczas igrzysk olimpijskich w Lillehammer. Włoszka wygrała oba przejazdy i sięgnęła po zwycięstwo z przewagą 1,22 sekundy Niemką Martiną Ertl oraz 2,0 sekundy nad Vreni Schneider ze Szwajcarii. Compagnoni jest pierwszą Włoszką, która wywalczyła olimpijskie złoto w tej konkurencji. Poza tym na tej samej imprezie była dziesiąta w slalomie, a supergiganta ukończyła na siedemnastej pozycji.

Przez dwa kolejne sezony ponownie zajmowała miejsca poza najlepszą dziesiątką klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. W tym czasie łącznie siedem razy stawała na podium, jednak tylko dwa razy na najwyższym stopniu: 8 stycznia 1995 roku w Haus oraz 2 marca 1996 roku w Narwiku wygrywała giganty. W klasyfikacji tej konkurencji była piąta sezonie 1994/1995 oraz szósta w sezonie 1995/1996. W 1996 roku brała udział w mistrzostwach świata w Sierra Nevada, które były pierwszą imprezą tej rangi, na których nie wystartowała w supergigancie. Zdobyła za to złoty medal w gigancie, wyprzedzając Szwajcarkę Karin Roten o 0,35 sekundy, a o 0,70 sekundy pokonując Martinę Ertl. Wystartowała również w slalomie, jednak udział zakończyła już w pierwszym przejeździe.

Najlepsze wyniki osiągała w 1996/1997 i 1997/1998, które kończyła na czwartej pozycji klasyfikacji generalnej. W tym czasie osiemnaście razy stanęła na podium, przy czym dziewięć razy wygrywała: slalom 29 grudnia 1996 roku w Semmering oraz giganta 17 i 18 stycznia 1997 roku w Zwiesel, 26 stycznia w Cortina d'Ampezzo, 15 marca w Vail, 25 października w Tignes, 21 listopada w Park City, 19 grudnia 1997 roku w Val d'Isère i 6 stycznia 1998 roku w Bormio. W sezonie 1996/1997 zdobyła Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji giganta, a w slalomie była trzecia. Rok później w gigancie była druga za Martiną Ertl, natomiast w slalomie zajęła szóste miejsce. Na mistrzostwach świata w Sestriere w 1997 roku zwyciężyła zarówno w gigancie, jak i w slalomie. Dwa medale przywiozła także z rozgrywanych rok później igrzysk olimpijskich w Nagano. W gigancie wygrała oba przejazdy, zdobywając swój trzeci złoty medal olimpijski. Dzięki temu została jednocześnie pierwszą w historii alpejką, która obroniła tytuł mistrzyni olimpijskiej w gigancie oraz pierwszą w historii alpejką, która zdobywała złoty medal olimpijski na trzech kolejnych igrzyskach[2]. Parę dni później Włoszka prowadziła także po pierwszym przejeździe slalomu, z przewagą 0,60 sekundy nad Niemką Hilde Gerg. W drugim przejeździe uzyskała jednak szósty wynik, co dało jej drugi łączny czas i srebrny medal. Ostatecznie na podium rozdzieliła Gerg (do której straciła 0,06 sekundy) oraz Australijkę Zali Steggall.

Compagnoni startowała także w sezonie 1998/1999, jednak nie odniosła żadnego zwycięstwa. Na podium stanęła dwukrotnie: 24 października w Sölden była trzecia, a 11 grudnia w Val d'Isère druga w gigancie. W klasyfikacji generalnej zajęła 22. miejsce, a w klasyfikacji giganta była dziewiąta. Ostatni start w zawodach pucharowych zanotowała 13 marca 1999 roku w Sierra Nevada, gdzie była siódma w swej koronnej konkurencji. Wystąpiła także na mistrzostwach świata w Vail/Beaver Creek, gdzie w gigancie była siódma, a w slalomie uplasowała się jedną pozycję niżej. W marcu 1999 roku zakończyła karierę z powodu problemów ze zdrowiem[3].

Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Włoch, w tym siedem złotych: w slalomie w 1989 roku, supergigancie w 1991 roku i gigancie w latach: 1989, 1991, 1993, 1994 i 1997. Po zakończeniu kariery wyszła za mąż za Alessandro Benettona, prezesa firmy Benetton, z którym ma trójkę dzieci[4]. Podczas ceremonii otwarcia igrzysk w Lillehammer w 1994 roku była chorążym reprezentacji Włoch[5].

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Mistrzostwa świata juniorów | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Zwycięstwa w zawodach | edytuj kod

  1. Morzine26 stycznia 1992 (supergigant)
  2. Morzine7 marca 1993 (supergigant)
  3. Tignes5 grudnia 1993 (gigant)
  4. Veysonnaz11 grudnia 1993 (gigant)
  5. Morzine5 stycznia 1994 (gigant)
  6. Cortina d'Ampezzo16 stycznia 1994 (gigant)
  7. Haus8 stycznia 1995 (gigant)
  8. Narwik2 marca 1996 (gigant)
  9. Semmering29 grudnia 1996 (slalom)
  10. Zwiesel17 stycznia 1997 (gigant)
  11. Zwiesel18 stycznia 1997 (gigant)
  12. Cortina d'Ampezzo26 stycznia 1997 (gigant)
  13. Vail15 marca 1997 (gigant)
  14. Tignes25 października 1997 (gigant)
  15. Park City21 listopada 1997 (gigant)
  16. Val d'Isère19 grudnia 1997 (gigant)
  17. Bormio6 stycznia 1998 (gigant)
  • 17 zwycięstw (14 gigantów, 2 supergiganty i 1 slalom)

Pozostałe miejsca na podium | edytuj kod

  1. Santa Caterina8 grudnia 1991 (gigant) – 2. miejsce
  2. Oberstaufen5 stycznia 1992 (gigant) – 2. miejsce
  3. Hinterstoder15 stycznia 1992 (gigant) – 2. miejsce
  4. Maribor18 stycznia 1992 (slalom) – 2. miejsce
  5. Morzine27 stycznia 1992 (gigant) – 2. miejsce
  6. Steamboat Springs5 grudnia 1992 (gigant) – 3. miejsce
  7. Maribor6 stycznia 1993 (slalom) – 3. miejsce
  8. Cortina d'Ampezzo10 stycznia 1993 (gigant) – 3. miejsce
  9. Åre20 marca 1993 (supergigant) – 3. miejsce
  10. Åre27 marca 1993 (gigant) – 2. miejsce
  11. Cortina d'Ampezzo16 stycznia 1994 (gigant) – 2. miejsce
  12. Sierra Nevada5 lutego 1994 (slalom) – 3. miejsce
  13. Alta Badia21 grudnia 1994 (gigant) – 3. miejsce
  14. Garmisch-Partenkirchen15 stycznia 1995 (slalom) – 2. miejsce
  15. Åre18 lutego 1995 (gigant) – 3. miejsce
  16. Maribor25 lutego 1995 (gigant) – 3. miejsce
  17. Maribor5 stycznia 1996 (gigant) – 2. miejsce
  18. Sölden26 października 1996 (gigant) – 2. miejsce
  19. Semmering28 grudnia 1996 (slalom) – 2. miejsce
  20. Maribor3 stycznia 1997 (gigant) – 2. miejsce
  21. Zwiesel19 stycznia 1997 (slalom) – 3. miejsce
  22. Val d'Isère20 grudnia 1997 (slalom) – 2. miejsce
  23. Lienz27 grudnia 1997 (slalom) – 2. miejsce
  24. Lienz28 grudnia 1997 (slalom) – 3. miejsce
  25. Bormio10 stycznia 1998 (gigant) – 3. miejsce
  26. Crans-Montana15 marca 1998 (gigant) – 3. miejsce
  27. Sölden24 października 1998 (gigant) – 3. miejsce
  28. Val d'Isère11 grudnia 1998 (gigant) – 2. miejsce

Bibliografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Olympic.org: Deborah COMPAGNONI (ang.)
  2. Sports Reference.com: Alpine Skiing at the 1998 Nagano Winter Games: Women's Giant Slalom (ang.)
  3. Compagnoni retires at 28 with injuries, illness (ang.)
  4. Alessandro Benetton: Future Perfect (ang.)
  5. Italy | Olympics at Sports-Reference.com (ang.)
Na podstawie artykułu: "Deborah Compagnoni" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy