Dedo III


Dedo III w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dedo III (zm. 16 sierpnia 1190 r.) – margrabia Łużyc od 1185 r., hrabia Groitzsch od 1156 r. z rodu Wettynów.

Życiorys | edytuj kod

Dedo, piąty tego imienia w rodzie Wettynów, nazywany "Grubym", był jednym z młodszych synów margrabiego Miśni i Łużyc Konrada Wielkiego oraz Ludgardy z Ravensburga. W podziale ojcowizny w 1156 r. otrzymał Rochlitz oraz hrabstwo Groitzsch (to ostatnie mógł otrzymać już w 1144 r. po śmierci Berty z Groitzsch, żony stryja Dedona, Dedona IV). Rozbudował zamek w Rochlitz, który uczynił swoją rezydencją. Wspólnie ze swym bratem, margrabią Łużyc Dytrykiem wspierał politykę cesarza Fryderyka I Barbarossy i uczestniczył w jego działaniach politycznych i wojskowych. Po śmierci Dytryka otrzymał od cesarza marchię łużycką. W konflikcie pomiędzy bratem Ottonem i jego synem Albrechtem stanął po stronie tego ostatniego i nawet przejął pieczę na uwięzionym przez Albrechta bratem.

Dedo zmarł w wyniku operacji, która miała na celu zmniejszenie jego tuszy. Poddał się jej, aby móc towarzyszyć królowi Niemiec Henrykowi VI w wyprawie do Italii. Został pochowany w kościele ufundowanego przez siebie klasztoru Zschillen.

Rodzina | edytuj kod

Żoną Dedona była Matylda (zmarła 20 stycznia 1189 r.), córka hrabiego Valkenburga i Heinsbergu Goswina II. Ze związku tego pochodziło sześcioro dzieci:

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Dedo III" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy