Diaconicon


Diaconicon w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Diaconicon (po lewej) w cerkwi

Diaconicon (diakonikon) – apsyda zamykająca nawę boczną w budowlach trójnawowych. Diaconicon przeznaczony był do przechowywania szat księży, służył także jako przebieralnia[1]. Do diaconiconu wierni nie mieli wstępu, ze względu na umieszczenie go w przestrzeni za ikonostasem[2].

Zobacz też | edytuj kod


Przypisy | edytuj kod

  1. ZbigniewZ. Bania ZbigniewZ., MałgorzataM. Jędryczko MałgorzataM., Sztuka świata. T. 17, Słownik terminów : A -K, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 155, ISBN 978-83-213-4726-4, OCLC 829853214 [dostęp 2020-05-11] .
  2. Diakonikon - archirama.pl, archirama.muratorplus.pl [dostęp 2020-05-11] .
Na podstawie artykułu: "Diaconicon" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy